Boek je Amerikareis via een echte USA-expert: Klik hier om alle prijzen voor je USA-reis te vergelijken: vliegtickets, autohuur, rondreis, en meer!
Belangrijk: Nieuwe leden, voltooi je registratie door een nieuw onderwerp te starten in "Nieuwe forumleden introductie"!
Belangrijk: Nieuwe leden, voltooi je registratie door een nieuw onderwerp te starten in "Nieuwe forumleden introductie"!
Hoe heb je je vriendin/vrouw ontmoet in u.s.a
-
Petra/VS
- Medebeheerder
- Berichten: 18900
- Lid geworden op: 07 sep 2003, 15:10
- Locatie: Washington DC metro
- Contacteer:
Sterkte, Gwynneth! Het zal niet makkelijk zijn, zo te lezen zal vooral je moeder er nogal wat moeite mee hebben. Maar het is jouw leven, dus doe, wat voor jou goed voelt!
Boek hier uw Nederlandstalige rondleidingen in en rond Washington DC
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Van tijd tot tijd kijk ik op dit forum, vooral rond de tijd dat mijn vriendin en ik elkaar weer zien. En ik kwam deze thread tegen, dus ik dacht laat ik eens mijn verhaal vertellen.
Altijd heb ik al gezegd dat ik ooit in het buitenland wilde studeren en dan het liefst in Amerika. En in mei 2004 kwam ik via de international office van mijn hogeschool erachter dat dit voor een semester mogelijk was. Helaas kwam ik er te laat achter en de deadline voor de aanvraag was de volgende dag al. Maar dat hield mij niet tegen. Ik ben toen snel naar huis gegaan (en een aantal colleges gespijbeld; ja, je moet er toch iets voor overhebben). Ik heb toen alle formulieren in orde gemaakt en een motivatiebrief geschreven. Alleen het financiële gedeelte kon ik niet alleen. ’s Avonds toen mijn ouders thuis kwamen heb ik ze verteld van mijn plannen en gevraagd of zij mij financieel konden bijstaan. Gelukkig wilden ze dit wel doen. Gelukkig hoefden wij niet de volledige kosten betalen van een University in de VS, maar slechts de kosten voor kost en inwoning en collegegeld aan de hogeschool in Nederland. Dat scheelde aanzienlijk. Ik heb toen de volgende dag alles ingeleverd. En twee weken later mocht ik op gesprek komen voor het begin van de selectieprocedure. Tijdens dit gesprek kon ik ook aangeven naar welke universiteit ik wilde gaan (ik had gekozen voor universiteiten in San Fransisco, Miami en Boston). Eind mei kreeg ik een telefoontje met het bericht dat ik geselecteerd was. Ik was echt super happy, maar het drong volgens mij nog niet helemaal door. Ook kreeg ik te horen dat ik naar Ball State University in Indiana ging. Niet echt een van mijn keuzes, maar ik was allang blij dat ik geselecteerd was, vooral omdat ik een dag voor de deadline alles geregeld had. Meteen nieuws aan de familie verteld en die waren ook superenthousiast (ookal zag ik aan mijn moeder dat ze het toch wel een beetje moeilijk had, echter ze bleef me wel steunen). Ook meteen even naar de Ball State University gekeken op het internet, en ik kwam er eigenlijk achter dat het niet helemaal te vergelijken was met San Fransisco, Miami of Boston . (het leek wel voorbestemd), maar whatever, ik ging naar Amerika met mijn 19 jaar.
Toen begon de grote reis en meteen op dag 1 ontmoette ik haar. Op 16 Augustus kwam ik dus aan om Indianapolis International Airport samen met de overige internationale studenten. Wij zouden allemaal op campus verblijven in de dormitory, dus meteen de kamers geregeld op de Housing Office en toen werd ik naar mijn verdieping gebracht. Toen kwam ik meteen een ongelofelijk mooi meisje tegen, Jamie Nicole, en zij verteld mij dat ze mijn RA was. Als Nederlander had ik dus nog nooit van een RA gehoord en vroeg om uitleg, Jamie legde dus uit dat een RA dus een Resident Assistent is en dat ik bij haar terecht kon voor hulp, problemen of om gewoon te praten. Vanaf het eerste moment dat we elkaar leerde kennen klikte het gewoon tussen ons. De eerste maanden waren we gewoon vrienden (ookal vond ik haar leuk). Ik had alleen besloten om niets te beginnen, omdat ik wist dat ik na mijn semester terug naar Nederland moest en ik wist helemaal niet of zij mij leuk vond. We werden echt hele goede vrienden. We waren echt elke dag wel voor een aantal uur per dag samen. Iedereen om ons heen merkte de “chemistry” tussen ons, maar wij bleven het echter ontkennen. Het semester vloog voorbij en toen was het tijd om weer terug naar Nederland te gaan. Meteen bood zij aan om mij weg te brengen en het afscheid was echt moeilijk. Moeilijker dan ik ooit gedacht had.
Toen was ik weer thuis... Het was een raar gevoel, het was namelijk leuk om weer thuis te zijn en mijn familie en vrienden weer te zien, maar het liefst wilde ik weer terug. Mijn ouders merkte dit meteen aan mij, maar ik ontkende het omdat dat nogal lullig vond om toe te geven. Maar het liefst zou ik zo terug gaan. Wat ik ook merkte was dat de enige die ik echt miste Jamie was en dat ik veel aan haar dacht, ookal had ik enorm veel vrienden gemaakt, Amerikaanse en Internationale. Op een avond verteld ik mijn ouders wederom dat ik terug wilde en vroeg wat ze daarvan vonden, vooral omdat de kosten veel hoger zouden zijn. Ze vertelde mij dat als ik dat echt wilde, dat ze wel zouden helpen met betalen en dat een lening echt niet erg is voor dit soort zaken. Echter, we moesten nog veel regelen en we gingen die week op skivakantie in Frankrijk. Ik heb dus veel geregeld vanuit Frankrijk, veel bellen en mailen naar de VS (direct naar de directeur van de International Office). Voorts nog veel geregel met de visum. Uiteindelijk was er een deadline dat de formulieren op de universiteit in de VS moesten zijn. Heb ze dus zo snel mogelijk gefedext (spelling?). Maar fed ex had het dus verpest en probeerde de formulieren ’s avonds om 8 uur af te leveren, wanneer er dus niemand aanwezig is op school! Duh!. Ik dus snel de volgende dag weer snel bellen naar de directeur. Uiteindelijk is hij dus op een zaterdag speciaal naar school gekomen om de formulieren te ontvangen. Dat was echt ongelofelijk en superaardig van hem.
Met veel geluk (te veel om op te schrijven) mocht ik nog een semester (+ de zomer) aan mijn studie in de VS plakken. Toen ik het haar vertelde, bood ze meteen aan mij op te halen van het vliegveld (terwijl ze toch 2 uur ervandaan woont). Toen zij mij ophaalde van het vliegveld, voelde ik meteen dat ik toch echt verliefd op haar was. We groeiden steeds meer naar elkaar toe. Na twee weken vertelde ze me dat zij ook verliefd was en van het een kwam het ander en daarna zijn wij 8 maanden dag in dag uit samen geweest. Ongelofelijk fantastische tijd en we werden steeds verliefder. We wisten beiden dat de tijd zou komen dat ik moest gaan, maar we kozen ervoor om moeilijkheden te negeren en ons gewoon met vol overgave in de relatie te storten. Maar tijd hou je helaas niet tegen. En toen was het tijd: Ik moest terug naar Nederland, visum zou verlopen, studie in NL afmaken. Ik vond het al moeilijk om weg te gaan toen wij geen relatie hadden en ik dacht dat het niet erger kon worden, maar ik had het verkeerd. Het was het moeilijkste en meest emotionele moment in mijn leven om haar daar bij de "Security Check" achter te laten. Het was echt een intens gevoel. Ik kon het echt niet opbrengen om haar achter te laten, maar toen ze mijn naam omriepen en zeiden dat ik de vlucht vertraagde moest ik toch echt gaan. Met tranen in de ogen kwam ik aan bij de gate.
Vanaf dat moment zijn we al een aantal malen heen en weer gevlogen. Met kerst en nieuwjaar 2006, voorjaarsvakantie 2006 en afgelopen zomer ben ik de hele zomer in de VS geweest en nu komt ze weer met kerst voor 3 weken. Ik kan niet wachten. Elke keer dat we elkaar weer zien wordt het gevoel sterker. Elke keer dat we afscheid nemen breekt mijn hart en elke keer dat ik haar weer zie, val ik weer voor haar. Het moeilijkste zijn de schommelingen. Eerst dag in dag uit samen zijn, dan weer maanden apart en dan weer dag in dag uit samen. Het is moeilijk. We weten beiden dat het tijdelijk is, maar we weten niet wanneer het eindigt. Ik moet zeggen dat de eerste keer dat we afscheid namen het moeilijkst was. Toen was het onzeker of we het zouden redden, of wanneer we elkaar weer zouden zien en of we elkaar weer zouden zien.
We zijn nu beiden 21 jaar en we zijn nu al 1 jaar en 9 maanden samen. En ik ben gelukkiger dan ooit, ondanks de enorm moeilijke tijden wanneer wij niet samen kunnen zijn. Ik studeer dit voorjaar af en dan kunnen we hopelijk samen zijn. We praten veel over hoe we verder moeten en over de moeilijkheden. Maar we zullen samen zijn. Ik ben er serieus over aan het nadenken om naar de VS te emigreren. Op welke manier weten we nog niet. Misschien naar graduate school voor mijn masters (Colorado lijkt me wel leuk, school door de weeks en in het weekend snowboarden). Een ding is zeker en dat is dat ik weet dat dit het meisje voor mij is en dat ik er alles voor over heb om bij haar te zijn. Het is ook mooi dat mijn familie helemaal gek van haar is en dit is heel belangrijk voor mij. En mijn familie steunt mij ook echt in deze relatie, zelfs als het betekent dat ik verhuis. En zoals het er nu naar uitzie zal ik de gene zijn die (tijdelijk) verhuist. Ik ben er al eerder een jaar geweest, spreek de taal, heb er vrienden en ik had altijd al de droom om er te werken, want de VS heeft altijd al een bepaalde aantrekkingskracht op mij gehad. Bovendien sta ik er financieel ook beter voor dan zij. Daarnaast heeft zij ook te kennen gegeven dat ze ook naar Nederland wilt verhuizen na haar studie (december 2007). Het liefst gaan wij samen reizen en rondtrekken.
Conclusie: alles komt goed!
Wow, ik zie nu dat het een enorm lang verhaal geworden is. Dit is dus mijn verhaal en ik heb het met plezier geschreven en ik hoop dat jullie met plezier mijn verhaal lezen.
Altijd heb ik al gezegd dat ik ooit in het buitenland wilde studeren en dan het liefst in Amerika. En in mei 2004 kwam ik via de international office van mijn hogeschool erachter dat dit voor een semester mogelijk was. Helaas kwam ik er te laat achter en de deadline voor de aanvraag was de volgende dag al. Maar dat hield mij niet tegen. Ik ben toen snel naar huis gegaan (en een aantal colleges gespijbeld; ja, je moet er toch iets voor overhebben). Ik heb toen alle formulieren in orde gemaakt en een motivatiebrief geschreven. Alleen het financiële gedeelte kon ik niet alleen. ’s Avonds toen mijn ouders thuis kwamen heb ik ze verteld van mijn plannen en gevraagd of zij mij financieel konden bijstaan. Gelukkig wilden ze dit wel doen. Gelukkig hoefden wij niet de volledige kosten betalen van een University in de VS, maar slechts de kosten voor kost en inwoning en collegegeld aan de hogeschool in Nederland. Dat scheelde aanzienlijk. Ik heb toen de volgende dag alles ingeleverd. En twee weken later mocht ik op gesprek komen voor het begin van de selectieprocedure. Tijdens dit gesprek kon ik ook aangeven naar welke universiteit ik wilde gaan (ik had gekozen voor universiteiten in San Fransisco, Miami en Boston). Eind mei kreeg ik een telefoontje met het bericht dat ik geselecteerd was. Ik was echt super happy, maar het drong volgens mij nog niet helemaal door. Ook kreeg ik te horen dat ik naar Ball State University in Indiana ging. Niet echt een van mijn keuzes, maar ik was allang blij dat ik geselecteerd was, vooral omdat ik een dag voor de deadline alles geregeld had. Meteen nieuws aan de familie verteld en die waren ook superenthousiast (ookal zag ik aan mijn moeder dat ze het toch wel een beetje moeilijk had, echter ze bleef me wel steunen). Ook meteen even naar de Ball State University gekeken op het internet, en ik kwam er eigenlijk achter dat het niet helemaal te vergelijken was met San Fransisco, Miami of Boston . (het leek wel voorbestemd), maar whatever, ik ging naar Amerika met mijn 19 jaar.
Toen begon de grote reis en meteen op dag 1 ontmoette ik haar. Op 16 Augustus kwam ik dus aan om Indianapolis International Airport samen met de overige internationale studenten. Wij zouden allemaal op campus verblijven in de dormitory, dus meteen de kamers geregeld op de Housing Office en toen werd ik naar mijn verdieping gebracht. Toen kwam ik meteen een ongelofelijk mooi meisje tegen, Jamie Nicole, en zij verteld mij dat ze mijn RA was. Als Nederlander had ik dus nog nooit van een RA gehoord en vroeg om uitleg, Jamie legde dus uit dat een RA dus een Resident Assistent is en dat ik bij haar terecht kon voor hulp, problemen of om gewoon te praten. Vanaf het eerste moment dat we elkaar leerde kennen klikte het gewoon tussen ons. De eerste maanden waren we gewoon vrienden (ookal vond ik haar leuk). Ik had alleen besloten om niets te beginnen, omdat ik wist dat ik na mijn semester terug naar Nederland moest en ik wist helemaal niet of zij mij leuk vond. We werden echt hele goede vrienden. We waren echt elke dag wel voor een aantal uur per dag samen. Iedereen om ons heen merkte de “chemistry” tussen ons, maar wij bleven het echter ontkennen. Het semester vloog voorbij en toen was het tijd om weer terug naar Nederland te gaan. Meteen bood zij aan om mij weg te brengen en het afscheid was echt moeilijk. Moeilijker dan ik ooit gedacht had.
Toen was ik weer thuis... Het was een raar gevoel, het was namelijk leuk om weer thuis te zijn en mijn familie en vrienden weer te zien, maar het liefst wilde ik weer terug. Mijn ouders merkte dit meteen aan mij, maar ik ontkende het omdat dat nogal lullig vond om toe te geven. Maar het liefst zou ik zo terug gaan. Wat ik ook merkte was dat de enige die ik echt miste Jamie was en dat ik veel aan haar dacht, ookal had ik enorm veel vrienden gemaakt, Amerikaanse en Internationale. Op een avond verteld ik mijn ouders wederom dat ik terug wilde en vroeg wat ze daarvan vonden, vooral omdat de kosten veel hoger zouden zijn. Ze vertelde mij dat als ik dat echt wilde, dat ze wel zouden helpen met betalen en dat een lening echt niet erg is voor dit soort zaken. Echter, we moesten nog veel regelen en we gingen die week op skivakantie in Frankrijk. Ik heb dus veel geregeld vanuit Frankrijk, veel bellen en mailen naar de VS (direct naar de directeur van de International Office). Voorts nog veel geregel met de visum. Uiteindelijk was er een deadline dat de formulieren op de universiteit in de VS moesten zijn. Heb ze dus zo snel mogelijk gefedext (spelling?). Maar fed ex had het dus verpest en probeerde de formulieren ’s avonds om 8 uur af te leveren, wanneer er dus niemand aanwezig is op school! Duh!. Ik dus snel de volgende dag weer snel bellen naar de directeur. Uiteindelijk is hij dus op een zaterdag speciaal naar school gekomen om de formulieren te ontvangen. Dat was echt ongelofelijk en superaardig van hem.
Met veel geluk (te veel om op te schrijven) mocht ik nog een semester (+ de zomer) aan mijn studie in de VS plakken. Toen ik het haar vertelde, bood ze meteen aan mij op te halen van het vliegveld (terwijl ze toch 2 uur ervandaan woont). Toen zij mij ophaalde van het vliegveld, voelde ik meteen dat ik toch echt verliefd op haar was. We groeiden steeds meer naar elkaar toe. Na twee weken vertelde ze me dat zij ook verliefd was en van het een kwam het ander en daarna zijn wij 8 maanden dag in dag uit samen geweest. Ongelofelijk fantastische tijd en we werden steeds verliefder. We wisten beiden dat de tijd zou komen dat ik moest gaan, maar we kozen ervoor om moeilijkheden te negeren en ons gewoon met vol overgave in de relatie te storten. Maar tijd hou je helaas niet tegen. En toen was het tijd: Ik moest terug naar Nederland, visum zou verlopen, studie in NL afmaken. Ik vond het al moeilijk om weg te gaan toen wij geen relatie hadden en ik dacht dat het niet erger kon worden, maar ik had het verkeerd. Het was het moeilijkste en meest emotionele moment in mijn leven om haar daar bij de "Security Check" achter te laten. Het was echt een intens gevoel. Ik kon het echt niet opbrengen om haar achter te laten, maar toen ze mijn naam omriepen en zeiden dat ik de vlucht vertraagde moest ik toch echt gaan. Met tranen in de ogen kwam ik aan bij de gate.
Vanaf dat moment zijn we al een aantal malen heen en weer gevlogen. Met kerst en nieuwjaar 2006, voorjaarsvakantie 2006 en afgelopen zomer ben ik de hele zomer in de VS geweest en nu komt ze weer met kerst voor 3 weken. Ik kan niet wachten. Elke keer dat we elkaar weer zien wordt het gevoel sterker. Elke keer dat we afscheid nemen breekt mijn hart en elke keer dat ik haar weer zie, val ik weer voor haar. Het moeilijkste zijn de schommelingen. Eerst dag in dag uit samen zijn, dan weer maanden apart en dan weer dag in dag uit samen. Het is moeilijk. We weten beiden dat het tijdelijk is, maar we weten niet wanneer het eindigt. Ik moet zeggen dat de eerste keer dat we afscheid namen het moeilijkst was. Toen was het onzeker of we het zouden redden, of wanneer we elkaar weer zouden zien en of we elkaar weer zouden zien.
We zijn nu beiden 21 jaar en we zijn nu al 1 jaar en 9 maanden samen. En ik ben gelukkiger dan ooit, ondanks de enorm moeilijke tijden wanneer wij niet samen kunnen zijn. Ik studeer dit voorjaar af en dan kunnen we hopelijk samen zijn. We praten veel over hoe we verder moeten en over de moeilijkheden. Maar we zullen samen zijn. Ik ben er serieus over aan het nadenken om naar de VS te emigreren. Op welke manier weten we nog niet. Misschien naar graduate school voor mijn masters (Colorado lijkt me wel leuk, school door de weeks en in het weekend snowboarden). Een ding is zeker en dat is dat ik weet dat dit het meisje voor mij is en dat ik er alles voor over heb om bij haar te zijn. Het is ook mooi dat mijn familie helemaal gek van haar is en dit is heel belangrijk voor mij. En mijn familie steunt mij ook echt in deze relatie, zelfs als het betekent dat ik verhuis. En zoals het er nu naar uitzie zal ik de gene zijn die (tijdelijk) verhuist. Ik ben er al eerder een jaar geweest, spreek de taal, heb er vrienden en ik had altijd al de droom om er te werken, want de VS heeft altijd al een bepaalde aantrekkingskracht op mij gehad. Bovendien sta ik er financieel ook beter voor dan zij. Daarnaast heeft zij ook te kennen gegeven dat ze ook naar Nederland wilt verhuizen na haar studie (december 2007). Het liefst gaan wij samen reizen en rondtrekken.
Conclusie: alles komt goed!
Wow, ik zie nu dat het een enorm lang verhaal geworden is. Dit is dus mijn verhaal en ik heb het met plezier geschreven en ik hoop dat jullie met plezier mijn verhaal lezen.
Een heel mooi verhaal, en bedankt dat je het hier neerzet en met ons deelt.
Info Ithaca & Finger Lakes Regio: http://www.flregio.blogspot.com"
Mooie plekjes noordoosten: http://noordoosten.blogspot.com/"
http://www.annaharalson.com/
Mooie plekjes noordoosten: http://noordoosten.blogspot.com/"
http://www.annaharalson.com/
Ons verhaal:
In het voorjaar van 1997 bracht ik veel tijd door op een IRC channel met de veelzeggende naam #cybersex. Ik was daar ooit een keer heengegaan uit nieuwsgierigheid, maar na een bezoekje was me al duidelijk: het is veel leuker om anderen die er echt komen "voor de seks" in de zeik te nemen. Alle regulars in dat channel waren precies hetzelfde: Elke dag een paar uur rondhangen en newbies bashen. Gemeen? Ja, misschien. Maar het bezoekend publiek vroeg erom, met constante berichtjes als "asl?" en "Any women like a big dick?". We hadden daar eigenlijk een heel hechte vriendengroep en sommigen van hen heb ik ook in het echt ontmoet.
Een van de vrouwelijke regulars trok al een tijdje mijn aandacht met haar mean spirited en sarcastische opmerkingen. Ik betrapte mezelf er op een gegeven moment op dat ik teleurgesteld was als ik inlogde en zij er niet was. Ik had nog nooit prive met haar gekletst en had eigenlijk ook nooit de illusie dat dat zou gebeuren. Ik ben erg verlegen en juist omdat ik in haar geinteresseerd was, was het moeilijker voor mij om een prive-chat te openen.
Op een gegeven avond waren we lekker met z'n tweeen bezig newbies te bashen en grappen en grollen uit te halen zoals dat zo vaak ging, toen ik een sarcastische opmerking tegen haar maakte en ze plotseling heel stil werd. Ik was bang dat ik iets verkeerd gezegd had en het laatste dat ik wilde doen was diegene op wie ik stilletjes verliefd was kwaad maken of kwetsen. Dus daar kwam ons eerste prive-gesprek. Ik vroeg haar "Are you ok? Are you mad at me?" en haar eerste woorden waren "Why are you messaging me?!"
Oei...wat moest ik daar nu op antwoorden? Ze klonk niet echt vriendelijk en het leek erop dat ze niet gediend was van prive-berichten. Ik weet niet meer hoe de daarop volgende minuut ging, maar daarna hebben we een chat-sessie gehad van een uur of 8. Ik vertelde haar m'n complete levensverhaal. Ze vroeg me van alles en nog wat en ik antwoordde overal eerlijk op. Ik gaf haar die nacht echt mijn diepste innerlijke gevoelens, geheimen en gedachten. Waarom? Ik weet het niet meer. Het voelde gewoon goed. Tot ze plotseling zonder reden of gedag te zeggen weg was. Zomaar, geen signaal meer aan de andere kant. Ik had haar dus m'n hele verhaal verteld, haar geheimen verteld die alleen ik wist en ze was plotseling vertrokken.
Was ik in de zeik genomen? Kon ik de volgende dag een webpagina verwachten waarin mijn hele levensverhaal voor de hele wereld te lezen was? Het was '97 en ik was vrij nieuw op het internet...de verhalen deden toen al de ronde over oplichters. En ik kneep hem echt een beetje. Was boos en een beetje bang.
De volgende dag zag ik haar weer online. De vrouw waar ik al weken verliefd op was zag ik nu een beetje als een verrader. Ik stuurde haar een berichtje met de opening "You know, that's very rude to just leave like that!"
Ze legde uit dat de stroom uitviel en dus geen keuze had (nu ik een paar jaar hier woon weet ik hoe gigantisch vaak de stroom in Amerika kan uitvallen).
Wat volgde waren weken van lange gesprekken, eerst alleen via de chat, maar al snel via de telefoon. Ik grapte op een gegeven moment dat ik langs zou komen en voegde ook meteen de daad bij het woord. Vier maanden later ging ik op weg naar Detroit, geheel tegen mijn eigen persoon in. Ik ben (was) helemaal niet ondernemend en leed tot enkele maanden ervoor een saai leven als een vrijgezel muurbloempje dat niets interessants te vertellen had. Nu was ik op weg om mijn Amerikaanse vriendin voor het eerst te ontmoeten!
Mijn familie begreep het niet zo. Hoe kun je nou iemand "op internet" ontmoeten? Ze waren wel blij voor me, maar stelden ook hun vraagtekens.
Amy had voor mijn eerste bezoek en voor de eerste avond een hotelkamer voor me geboekt, zodat er niet de druk was voor zowel haar als mij om bij haar te slapen. We kenden elkaar weliswaar erg goed via de telefoongesprekken, maar we waren nog steeds realistisch genoeg om er rekening mee te houden dat het "in het echt" kon tegenvallen en gewoon niet zou klikken. Ik heb de eerste nacht in die hotelkamer geslapen. Zij ook
Het was geweldig en overweldigend. Ook een beetje beklemmend, want ik merkte dat zij stapelder dan stapel op mij was en ik had zoiets nog nooit meegemaakt in vorige relaties. Ik begon me tijdens mijn verblijf van 3 weken zelfs af te vragen of ik wel net zoveel van haar hield als zij van mij en ik weet niet wat me bezielde, maar in de derde week maakte ik het uit. Ik denk dat ik gewoon bagger scheet. Want hoe moest dit nu verder? Plotseling was ik in een wervelende relatie waar ik me geen raad mee wist en hoe zouden we dat doen met de afstand?
Al snel kwam ik bij zinnen (en uit mijn paniekaanval) en het was weer aan. Het afscheid op het vliegveld staat me bij als een van de ergste dagen in mijn leven. We stonden tot op onze knieen in de tranen en ik wist het nu: we waren onafscheidelijk, maar gescheiden door een oceaan.
Wat volgde waren 2 jaar heen en weer vliegen en torenhoge telefoonrekeningen. In '99 kwam Amy bij mij wonen, maar ze had al snel heimwee en miste haar familie. Dus hebben we toen besloten dat zij zou terugkeren en dat ik zou beginnen met mijn visumaanvraag. Een beetje calculerend besloten we dat we in Amerika zouden gaan trouwen, al kregen we wel vlinders in onze buik van het idee.
We maakten de fout om de trouwdatum te zetten terwijl de visum-aanvraag nog in het beginstadium was. De INS was traag....erg traag.
Een paar dagen voordat ons huwelijk zou moeten plaatsvinden was mijn familie al hier in Michigan voor de bruiloft, maar ik zat nog in Nederland, te wachten op m'n visum. Mijn schoonouders hebben aan wat touwtjes getrokken (congressman ingeschakeld enzo) en zo kreeg ik dus toch net op tijd mijn visum en kwam ik vier dagen voor ons huwelijk aan in Amerika.
Na 6,5 jaar gaat het nog steeds bijzonder goed, in tegenstelling tot vele andere internetrelaties die ik op de klippen heb zien lopen.
Mijn advies aan ieder "vers" internet-koppel: Blijf realistisch, loop niet te hard van stapel en heb geduld. Het werkte voor ons.
In het voorjaar van 1997 bracht ik veel tijd door op een IRC channel met de veelzeggende naam #cybersex. Ik was daar ooit een keer heengegaan uit nieuwsgierigheid, maar na een bezoekje was me al duidelijk: het is veel leuker om anderen die er echt komen "voor de seks" in de zeik te nemen. Alle regulars in dat channel waren precies hetzelfde: Elke dag een paar uur rondhangen en newbies bashen. Gemeen? Ja, misschien. Maar het bezoekend publiek vroeg erom, met constante berichtjes als "asl?" en "Any women like a big dick?". We hadden daar eigenlijk een heel hechte vriendengroep en sommigen van hen heb ik ook in het echt ontmoet.
Een van de vrouwelijke regulars trok al een tijdje mijn aandacht met haar mean spirited en sarcastische opmerkingen. Ik betrapte mezelf er op een gegeven moment op dat ik teleurgesteld was als ik inlogde en zij er niet was. Ik had nog nooit prive met haar gekletst en had eigenlijk ook nooit de illusie dat dat zou gebeuren. Ik ben erg verlegen en juist omdat ik in haar geinteresseerd was, was het moeilijker voor mij om een prive-chat te openen.
Op een gegeven avond waren we lekker met z'n tweeen bezig newbies te bashen en grappen en grollen uit te halen zoals dat zo vaak ging, toen ik een sarcastische opmerking tegen haar maakte en ze plotseling heel stil werd. Ik was bang dat ik iets verkeerd gezegd had en het laatste dat ik wilde doen was diegene op wie ik stilletjes verliefd was kwaad maken of kwetsen. Dus daar kwam ons eerste prive-gesprek. Ik vroeg haar "Are you ok? Are you mad at me?" en haar eerste woorden waren "Why are you messaging me?!"
Oei...wat moest ik daar nu op antwoorden? Ze klonk niet echt vriendelijk en het leek erop dat ze niet gediend was van prive-berichten. Ik weet niet meer hoe de daarop volgende minuut ging, maar daarna hebben we een chat-sessie gehad van een uur of 8. Ik vertelde haar m'n complete levensverhaal. Ze vroeg me van alles en nog wat en ik antwoordde overal eerlijk op. Ik gaf haar die nacht echt mijn diepste innerlijke gevoelens, geheimen en gedachten. Waarom? Ik weet het niet meer. Het voelde gewoon goed. Tot ze plotseling zonder reden of gedag te zeggen weg was. Zomaar, geen signaal meer aan de andere kant. Ik had haar dus m'n hele verhaal verteld, haar geheimen verteld die alleen ik wist en ze was plotseling vertrokken.
Was ik in de zeik genomen? Kon ik de volgende dag een webpagina verwachten waarin mijn hele levensverhaal voor de hele wereld te lezen was? Het was '97 en ik was vrij nieuw op het internet...de verhalen deden toen al de ronde over oplichters. En ik kneep hem echt een beetje. Was boos en een beetje bang.
De volgende dag zag ik haar weer online. De vrouw waar ik al weken verliefd op was zag ik nu een beetje als een verrader. Ik stuurde haar een berichtje met de opening "You know, that's very rude to just leave like that!"
Ze legde uit dat de stroom uitviel en dus geen keuze had (nu ik een paar jaar hier woon weet ik hoe gigantisch vaak de stroom in Amerika kan uitvallen).
Wat volgde waren weken van lange gesprekken, eerst alleen via de chat, maar al snel via de telefoon. Ik grapte op een gegeven moment dat ik langs zou komen en voegde ook meteen de daad bij het woord. Vier maanden later ging ik op weg naar Detroit, geheel tegen mijn eigen persoon in. Ik ben (was) helemaal niet ondernemend en leed tot enkele maanden ervoor een saai leven als een vrijgezel muurbloempje dat niets interessants te vertellen had. Nu was ik op weg om mijn Amerikaanse vriendin voor het eerst te ontmoeten!
Mijn familie begreep het niet zo. Hoe kun je nou iemand "op internet" ontmoeten? Ze waren wel blij voor me, maar stelden ook hun vraagtekens.
Amy had voor mijn eerste bezoek en voor de eerste avond een hotelkamer voor me geboekt, zodat er niet de druk was voor zowel haar als mij om bij haar te slapen. We kenden elkaar weliswaar erg goed via de telefoongesprekken, maar we waren nog steeds realistisch genoeg om er rekening mee te houden dat het "in het echt" kon tegenvallen en gewoon niet zou klikken. Ik heb de eerste nacht in die hotelkamer geslapen. Zij ook
Het was geweldig en overweldigend. Ook een beetje beklemmend, want ik merkte dat zij stapelder dan stapel op mij was en ik had zoiets nog nooit meegemaakt in vorige relaties. Ik begon me tijdens mijn verblijf van 3 weken zelfs af te vragen of ik wel net zoveel van haar hield als zij van mij en ik weet niet wat me bezielde, maar in de derde week maakte ik het uit. Ik denk dat ik gewoon bagger scheet. Want hoe moest dit nu verder? Plotseling was ik in een wervelende relatie waar ik me geen raad mee wist en hoe zouden we dat doen met de afstand?
Al snel kwam ik bij zinnen (en uit mijn paniekaanval) en het was weer aan. Het afscheid op het vliegveld staat me bij als een van de ergste dagen in mijn leven. We stonden tot op onze knieen in de tranen en ik wist het nu: we waren onafscheidelijk, maar gescheiden door een oceaan.
Wat volgde waren 2 jaar heen en weer vliegen en torenhoge telefoonrekeningen. In '99 kwam Amy bij mij wonen, maar ze had al snel heimwee en miste haar familie. Dus hebben we toen besloten dat zij zou terugkeren en dat ik zou beginnen met mijn visumaanvraag. Een beetje calculerend besloten we dat we in Amerika zouden gaan trouwen, al kregen we wel vlinders in onze buik van het idee.
We maakten de fout om de trouwdatum te zetten terwijl de visum-aanvraag nog in het beginstadium was. De INS was traag....erg traag.
Een paar dagen voordat ons huwelijk zou moeten plaatsvinden was mijn familie al hier in Michigan voor de bruiloft, maar ik zat nog in Nederland, te wachten op m'n visum. Mijn schoonouders hebben aan wat touwtjes getrokken (congressman ingeschakeld enzo) en zo kreeg ik dus toch net op tijd mijn visum en kwam ik vier dagen voor ons huwelijk aan in Amerika.
Na 6,5 jaar gaat het nog steeds bijzonder goed, in tegenstelling tot vele andere internetrelaties die ik op de klippen heb zien lopen.
Mijn advies aan ieder "vers" internet-koppel: Blijf realistisch, loop niet te hard van stapel en heb geduld. Het werkte voor ons.
Ronald van der Putte
In Michigan sinds 2000
In Michigan sinds 2000
-
Color01
- Amerika-expert
- Berichten: 2098
- Lid geworden op: 23 sep 2006, 03:05
- Locatie: Beautifull Virginia
Ik was midden in een scheiding verwikkeld toen alles begon.
ongeveer 8 jaar geleden was ik met de ICQ op de Computer bezig en ik kwam in contact met een vrouw die in Suffolk, Virginia woonde.
Na dat we bijna 8 maand met elkaar aan het chatten waren nodigde zij mij uit om hier voor een weekje te komen...het was een prachtige tijd en in plaats van 1 week heb ik er maar een paar dagen erbij aan geknoopt.
Toen ik in nederland weer aan kwam toen heb ik er goed over na gedacht hoe mijn toekomst er uit zag in nederland...ik had een goede baan waar ik al 22 jaar werkte en wat goed betaald ... ik vroeg aan mijn oudste zoon ( toen nog 15 jaar ) of hij belang had om met mij mee te gaan naar amerika...en hij zei ja...ik helemaal blij
ik ben toen naar mijn ouders gegaan en heb toen alles uit gelegd... I.V.M. Het verlaten van nederland...zij zeiden toen...je moet je hart volgen...en dat heb ik toen gedaan.
De volgende dag ben ik naar mijn werk gegaan en heb toen ontslag aan gevraagd ... mijn baas zei toen ...je moet ten minstens nog 6 weken doorwerken om dat je zoveel jaar hier hebt gewekt..ik zei toen probeer me maar tegen te houden...en toen hebben ze mij maar laten gaan.
ik heb in de week daarop alles geregeld met de papieren en met de advocaat I.VM. de scheiding en ben bij de ambassade geweest om nog wat papieren te regelen voor mijn zoon.
ik heb toen mijn auto en fiets verkocht, zo dat ik nog wat extra geld had
En een week later zat ik weer in het vliegtuig met mijn zoon op weg naar Virginia.....mijn zoon is 1 jaar lang hier gebleven maar hij had een beetje heimwee en de school beviel hem niet...en is toen weer terug gegaan.
nu komen mijn 2 zonen elke 2 jaar hier voor vakantie.
ik ben inmiddels zijn we 4 jaar getrouwd met mijn vrouw Joy.
ik run nu een online business en doe veel aan import en export wereldwijd.
ongeveer 8 jaar geleden was ik met de ICQ op de Computer bezig en ik kwam in contact met een vrouw die in Suffolk, Virginia woonde.
Na dat we bijna 8 maand met elkaar aan het chatten waren nodigde zij mij uit om hier voor een weekje te komen...het was een prachtige tijd en in plaats van 1 week heb ik er maar een paar dagen erbij aan geknoopt.
Toen ik in nederland weer aan kwam toen heb ik er goed over na gedacht hoe mijn toekomst er uit zag in nederland...ik had een goede baan waar ik al 22 jaar werkte en wat goed betaald ... ik vroeg aan mijn oudste zoon ( toen nog 15 jaar ) of hij belang had om met mij mee te gaan naar amerika...en hij zei ja...ik helemaal blij
ik ben toen naar mijn ouders gegaan en heb toen alles uit gelegd... I.V.M. Het verlaten van nederland...zij zeiden toen...je moet je hart volgen...en dat heb ik toen gedaan.
De volgende dag ben ik naar mijn werk gegaan en heb toen ontslag aan gevraagd ... mijn baas zei toen ...je moet ten minstens nog 6 weken doorwerken om dat je zoveel jaar hier hebt gewekt..ik zei toen probeer me maar tegen te houden...en toen hebben ze mij maar laten gaan.
ik heb in de week daarop alles geregeld met de papieren en met de advocaat I.VM. de scheiding en ben bij de ambassade geweest om nog wat papieren te regelen voor mijn zoon.
ik heb toen mijn auto en fiets verkocht, zo dat ik nog wat extra geld had
En een week later zat ik weer in het vliegtuig met mijn zoon op weg naar Virginia.....mijn zoon is 1 jaar lang hier gebleven maar hij had een beetje heimwee en de school beviel hem niet...en is toen weer terug gegaan.
nu komen mijn 2 zonen elke 2 jaar hier voor vakantie.
ik ben inmiddels zijn we 4 jaar getrouwd met mijn vrouw Joy.
ik run nu een online business en doe veel aan import en export wereldwijd.
-
Petra/VS
- Medebeheerder
- Berichten: 18900
- Lid geworden op: 07 sep 2003, 15:10
- Locatie: Washington DC metro
- Contacteer:
Leuke verhalen allemaal!
Boek hier uw Nederlandstalige rondleidingen in en rond Washington DC
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
-
kastelke
- Amerika-expert
- Berichten: 18397
- Lid geworden op: 02 feb 2005, 08:56
- Locatie: Oakville, Ontario
- Contacteer:
Wat een leuke verhalen weer!
(deze vragen van mijn kant omdat wij hopen om met onze zoon naar Amerika te kunnen gaan verhuizen, en hij zal dan ook al in de high school toekomen)
Kan je ook zeggen wàt hij niet zo leuk vond aan de school? Wat volgde hij in Nederland? En in welke grade kwam hij in de Amerikaanse school terecht?Color01 schreef: mijn zoon is 1 jaar lang hier gebleven maar hij had een beetje heimwee en de school beviel hem niet
(deze vragen van mijn kant omdat wij hopen om met onze zoon naar Amerika te kunnen gaan verhuizen, en hij zal dan ook al in de high school toekomen)
Elke
*PR in Canada sinds 2010* - *Canadian Citizen sinds Februari 2016* - *DV-2017 winnaar met Case number EU11xxx*
Ons leven in Oakville, ON
*PR in Canada sinds 2010* - *Canadian Citizen sinds Februari 2016* - *DV-2017 winnaar met Case number EU11xxx*
Ons leven in Oakville, ON
-
Color01
- Amerika-expert
- Berichten: 2098
- Lid geworden op: 23 sep 2006, 03:05
- Locatie: Beautifull Virginia
Hij zat in nederland in de 2 klas VBO ..... en hij is toen in grade 9 van de high school begonnen ... en dat ging hem wel goed af... maar de reden dat de school tegen viel is...in nederland heb je vrienden waar je na school tijd mee uit gaat .. en hier heb je dat niet zo.. om dat we te ver van school af wonen, en in nederland blijf je elke keer bij de zelfde kinderen in de klas... maar in deze school had je elke les andere kinderen in de klas......wat hij wel mooi vond is het be oefenen van golf via school...want Golf spelen was zijn hobby..kastelke schreef:Kan je ook zeggen wàt hij niet zo leuk vond aan de school? Wat volgde hij in Nederland? En in welke grade kwam hij in de Amerikaanse school terecht?
-
kastelke
- Amerika-expert
- Berichten: 18397
- Lid geworden op: 02 feb 2005, 08:56
- Locatie: Oakville, Ontario
- Contacteer:
En de terugkeer naar het Nederlandse systeem is dan toch nog vlot verlopen voor hem?
Weet je, hoe jonger je kinderen, hoe makkelijker de overgang natuurlijk.
Weet je, hoe jonger je kinderen, hoe makkelijker de overgang natuurlijk.
Elke
*PR in Canada sinds 2010* - *Canadian Citizen sinds Februari 2016* - *DV-2017 winnaar met Case number EU11xxx*
Ons leven in Oakville, ON
*PR in Canada sinds 2010* - *Canadian Citizen sinds Februari 2016* - *DV-2017 winnaar met Case number EU11xxx*
Ons leven in Oakville, ON
-
Color01
- Amerika-expert
- Berichten: 2098
- Lid geworden op: 23 sep 2006, 03:05
- Locatie: Beautifull Virginia
Hij had geen problemen om de school in nederland weer te volgen.....hij zij wel dat de school in amerika makkelijker was dan in nederland .. om dat je minder vakken hebt dan in nederland ... in nederland had die ongeveer 12 vakken en hier maar 8 vakken.kastelke schreef:En de terugkeer naar het Nederlandse systeem is dan toch nog vlot verlopen voor hem?
-
rene.jager
- Amerika-expert
- Berichten: 1548
- Lid geworden op: 30 mar 2004, 20:33
- Locatie: Dronten
- Contacteer:
Heb je na 8 jaar nog steeds je Twentse accent, of ben je dat inmiddels kwijt?Color01 schreef:Ik was midden in een scheiding verwikkeld toen alles begon.
ongeveer 8 jaar geleden was ik met de ICQ op de Computer bezig en ik kwam in contact met een vrouw die in Suffolk, Virginia woonde.
Na dat we bijna 8 maand met elkaar aan het chatten waren nodigde zij mij uit om hier voor een weekje te komen...het was een prachtige tijd en in plaats van 1 week heb ik er maar een paar dagen erbij aan geknoopt.
Toen ik in nederland weer aan kwam toen heb ik er goed over na gedacht hoe mijn toekomst er uit zag in nederland...ik had een goede baan waar ik al 22 jaar werkte en wat goed betaald ... ik vroeg aan mijn oudste zoon ( toen nog 15 jaar ) of hij belang had om met mij mee te gaan naar amerika...en hij zei ja...ik helemaal blij
ik ben toen naar mijn ouders gegaan en heb toen alles uit gelegd... I.V.M. Het verlaten van nederland...zij zeiden toen...je moet je hart volgen...en dat heb ik toen gedaan.
De volgende dag ben ik naar mijn werk gegaan en heb toen ontslag aan gevraagd ... mijn baas zei toen ...je moet ten minstens nog 6 weken doorwerken om dat je zoveel jaar hier hebt gewekt..ik zei toen probeer me maar tegen te houden...en toen hebben ze mij maar laten gaan.
ik heb in de week daarop alles geregeld met de papieren en met de advocaat I.VM. de scheiding en ben bij de ambassade geweest om nog wat papieren te regelen voor mijn zoon.
ik heb toen mijn auto en fiets verkocht, zo dat ik nog wat extra geld had
En een week later zat ik weer in het vliegtuig met mijn zoon op weg naar Virginia.....mijn zoon is 1 jaar lang hier gebleven maar hij had een beetje heimwee en de school beviel hem niet...en is toen weer terug gegaan.
nu komen mijn 2 zonen elke 2 jaar hier voor vakantie.
ik ben inmiddels zijn we 4 jaar getrouwd met mijn vrouw Joy.
ik run nu een online business en doe veel aan import en export wereldwijd.
