Tweetalig opvoeden

[peet]

Wij wonen nu ruim 2 maanden in de VS en onze meiden zitten nu 6 weken hier op school. De afgelopen jaren zijn wij vaak in de VS geweesten ook communicatie met de familie hier moest in het engels(nederland zijn ze verleerd).

Het afgelopen jaar, waarin wij volop zijn bezig geweest met de verhuizing hebben beide meiden zich verdiept in het engels. CD rom, boekjes, spelletjes etc.

Mijn oudste dochter zat in NL op de 3de van het VMBO en nu hier 8 grade (high school). De jongste zat in NL in groep 7 en nu in grade 5. Beide zijn dus in hun "eigen" grade begonnen hier. Ze zijn voor ze naar school gingen eerst getest op de taalvaardigheden en aan de hand daarvan is de grade bepaald.

De oudste hoefde niet aan de wettelijke eis te voldoen om een 2de taal te volgen. Omdat ze al een tweede taal (Dutch) spreekt. Zelf heeft ze er voor gekozen om wel een extra taal te kiezen, wat spaans is geworden.

Je kunt je voorstellen dat het niet altijd even makkelijk is om dingen van het spaans naar engels te vertalen terwijl je zelf nog bezig bent om alles in het engels goed te kunnen volgen.

Toch gaat het met beide dames uitstekend op school. Het contact met andere kinderen verloopt heel soepel en beide kunnen de leerstof goed volgen en halen meer dan behoorlijke cijfers.

Hier op de school is een speciale lerares voor kinderen met taal problemen en de dames gaan hier elke dag naar toe. Hier kunnen ze problemen bespreken of dingen die ze niet begrijpen in andere lessen.

Ik sta werkelijk versteld van hetgeen ze spreken en schrijven en hoe snel dat gaat.
Ik ben wel van plan om de Nederlandse taal niet te verwaarlozen. Je weet tenslotte nooit wat de toekomst brengt.

Er is zelfs een mogelijkheid om hier NL boeken te lenen bij een bibliotheek.

gr petra

http://vandijkjes.punt.nl

[Verelle]

Zijn moeder vertelde mij dat, indien je je kind 2- of 3-talig opvoedt, de echte taalgevoeligheid, het zeer vlot zijn in taal, dikwijls trager op gang komt (en vooral leerkrachten mogen dan niet het besluit trekken dat je kind verbaal niet intelligent genoeg is). Maar éénmaal zijn dan echt 'in gang schieten', dit ook gewoon meteen heel erg goed gaat, in al die talen.

Helaas is mijn Deense vriendin hierdoor opgehouden met Deens spreken tegen haar kinderen (haar jongste is de leeftijd van mijn jongste). Ze leken langzamer te leren lezen en zij weet dat aan hun tweetaligheid. Nu heeft ze er enorme spijt van, want de kinderen willen wel Deens kunnen spreken (hun opa en oma in Denemarken, die ze ieder jaar bezoeken, spreken geen Engels). Maar nu lukt het mijn vriendin niet meer, het komt niet vanzelf.

Ik heb een Nederlandse vriendin die in Italie woonde gehad, in het begin toen de kinderen nog heel klein waren sprak ze wel Nederlands tegen ze, maar toen ze iets ouder werden liet ze het al snel versloffen.
Ondank dat mijn Italiaans goed is, sprak ik altijd Nederlands tegen de kinderen. Over het algemeen konden ze wel begrijpen wat ik zei, alleen antwoorden ze altijd steen vast in het Italiaans. Soms een enkel woordje in het Nederlands.

Goed 5 jaar geleden is mijn vriendin bij een auto ongeluk om het leven gekomen, de Nederlandse tak van de familie ging toen een stuk vaker naar Italie om de kinderen een beetje bij te staan, maar de communicatie was toen wel heel moeilijk.

Ik heb begrepen uit studies dat babies die tweetalig worden opgevoed in eerste instantie een achterstand hebben met praten, maar dat dat zich rond het vierde of vijfde levensjaar zich weer hersteld. Het is zo veel makkelijker voor kinderen een taal te leren dan als volwassenen.

Volgens mij kan je niet genoeg talen spreken. In Amerika is het trouwens niet zo gewoon om meerdere talen te spreken. Als ik vertel dat ik vier talen goed spreek slaan ze stijl achter over. Ik ben nu met Spaans bezig maar heb er nu meer moeite mee, dan toen ik Italiaans leerde toen ik 19 was.

[JohnNJ]

Dit zijn allemaal zeer interessante verhalen, maar ik blijf toch m'n twijfels houden over een meertalige opvoeding. Ik moet daarbij altijd denken aan Mexicanen die al jaren U.S. wonen en Engels met een zwaar accent spreken, of aan de verwanten van voormalige gastarbeiders in West-Europa die na 30 jaar nog steeds grote moeite hebben met de landstaal.

Het zal vaak goed gaan, maar bij kinderen kost het aanleren van twee of drie talen per definitie nu eenmaal meer tijd en moeite dan het leren van slechts een taal. Het is noodzakelijk wanneer je je kinderen in de U.S. opvoedt en het verblijf daar hoogstwaarschijnlijk van tijdelijke aard zal zijn, maar anders biedt het leren van Nederlands maar weinig voordelen. Het contact met de grootouders, zo die Nederlandtalig zijn, en andere Nederlandstalige familieleden zal gemakkelijker verlopen, maar verder is kennis van het Nederlands voor Amerikaanse kinderen vrij waardeloos. Het Nederlands is buiten de Nederlandstalige gebieden een volslagen onbelangrijke taal, die bovendien niet eens zo gemakkelijk onder de knie valt te krijgen.

Ik kan begrijpen dat men aan kinderen graag iets van de eigen culturele wortels wil meegeven, maar een van de voornaamste doelen van de opvoeding is het voorbereiden van het kind op een zo goed mogelijk functioneren in de omgeving waarin het waarschijnlijk de rest van z'n leven zal doorbrengen. Als die omgeving geen Nederlandtalig gebied zal zijn, is het leren van Nederlands een aardige bonus, maar beslist niet essentieel.

In de familie van mijn vrouw worden kinderen doorgaans doelbewust uitsluitend in het Engels opgevoed, alhoewel een klein aantal vloeiend twee- of drietalig is. Ik heb gezien dat dit laatste goed mogelijk is (een vijfjarige die Engels, Tagalog en Japans beheerst bijvoorbeeld), maar het is een opvoedingsexperiment waar ik zelf liever niet aan zou willen beginnen.

--john

[houstonwehaveaproblem]

Het is noodzakelijk wanneer je je kinderen in de U.S. opvoedt en het verblijf daar hoogstwaarschijnlijk van tijdelijke aard zal zijn, maar anders biedt het leren van Nederlands maar weinig voordelen. Het contact met de grootouders, zo die Nederlandtalig zijn, en andere Nederlandstalige familieleden zal gemakkelijker verlopen, maar verder is kennis van het Nederlands voor Amerikaanse kinderen vrij waardeloos. Het Nederlands is buiten de Nederlandstalige gebieden een volslagen onbelangrijke taal, die bovendien niet eens zo gemakkelijk onder de knie valt te krijgen.

Ik ben het niet met je eens. De kinderen van mijn vriend wonen nu 8 jaar in de US en hebben daarvoor nog 2 jaar in Duitsland gewoond. Ook al zijn ze dus al lang uit Nederland weg, hun familie woont daar nog wel en door het bijhouden van de Nederlandse taal hebben ze niet alleen contact met opa en oma, maar ook met tantes, ooms, neefjes en nichtjes. Als zij in Nederland zijn kunnen zij zich in elk geval goed verstaanbaar maken en dat is toch heel wat waard.
Met mijn kinderen is het nog anders doordat hun vader nog in Nederland woont. Ik zou dan ook niet willen dat zij hun Nederlands kwijt zouden raken. Wie weet zijn zij ooit nog wel van plan om in Nederland te gaan wonen en dan wil ik er in elk geval voor zorgen dat ze die taal nog op een goed nivo beheersen.
Wat mij ook opvalt is dat hier in Texas weinig Amerikanen een andere taal spreken (hooguit wat noodgedwongen Spaans verstaan) en dat men dit zelf vaak als een gebrek ziet als ze met mij daarover praten (omdat ik kan zeggen dat ik 4 talen spreek). Ik ben van mening dat kinderen ook andere talen makkelijker leren als ze al vroeg gewend zijn om 2 talen aangeboden te krijgen. En hoe meer talen je spreekt hoe beter je kunt communiceren met mensen waar ook ter wereld.
Ik ben dus in dit opzicht duidelijk geen Amerikaan en wil dat mijn kinderen buiten het Engels en Nederlands zelfs een derde taal gaan leren als ze eenmaal naar highschool gaan. Dit mag Spaans, Duits of Frans zijn dat maakt me niet uit.

Ik kan begrijpen dat men aan kinderen graag iets van de eigen culturele wortels wil meegeven, maar een van de voornaamste doelen van de opvoeding is het voorbereiden van het kind op een zo goed mogelijk functioneren in de omgeving waarin het waarschijnlijk de rest van z'n leven zal doorbrengen. Als die omgeving geen Nederlandtalig gebied zal zijn, is het leren van Nederlands een aardige bonus, maar beslist niet essentieel.

--john

Ik voed mijn kinderen op, maar ik vind niet dat ik kan bepalen waar zij de rest van hun leven zullen doorbrengen nadat ze 18 jaar zijn geworden. Ik kan niet garanderen dat dat niet in Nederland zal zijn en ik wil dat zeker nu al niet voor hen gaan beslissen. Door ze in elk geval te stimuleren om de taal niet te verleren wordt het straks wel makkelijker om een keuze te maken, want ze kunnen dan zonder al te grote taalproblemen gewoon weer in Nederland gaan wonen. Niet iedereen zal in de situatie zitten zoals de mijne, maar ik vind het erg kortzichtig om te denken dat het niet essentieel is om je kinderen hun moedertaal niet te laten verleren.

[Bennogr]

Het is mij niet gelukt om het NEderlands vol te houden, mijn vrouw spreekt de taal niet en mijn zoon hoefde na zijn zevende niet meer.

Maar voor kerst wou hij wel een Nederlandse cursus op CD voor de computer hebben. En hij heeft in ieder geval als kind de geluiden van de taal gehoord en hij herinnert zich nog wat.

Desondanks ben ik een groot voorstander van tweetaligheid. Ik ben met mijn twaalfde op de middelbare school begonnen met Engels en ik beschouw me nu redelijk tweetalig, ik kan zelfs simultaan tolken. Plus ik schrijf in het Engels voor Engelstalige publicaties en ik doe radio (al hoor je dan wel sterker mijn Nederlands accent).

Ik heb mijn zoon in ieder geval wel het bewustzijn meegegeven dat er buiten de VS nog een hele grote wereld ligt, waar hij met zijn Nederlandse paspoort (naast zijn Amerikaanse paspoort) een behoorlijke en redelijk makkelijke toegang toe heeft.

Dat lijkt me het belangrijkste van tweetalig opvoeden in ieder geval proberen: te weinig Amerikanen weten dat zij niet het centrum van de wereld zijn (dat zijn de Nederlanders natuurlijk). Weten dat er redelijk wat wereld over de grens ligt, en af en toe naar een brokje daarvan reizen, is iets wat te weinig Amerikanen doen. 73 procent heeft geen paspoort (al zal dat wel wat gaan dalen, Amerikanen moeten nu een paspoort hebben om uit Canada, MExico of van een cruise thuis te mogen komen).

[Petra/VS]

Dit zijn allemaal zeer interessante verhalen, maar ik blijf toch m'n twijfels houden over een meertalige opvoeding. Ik moet daarbij altijd denken aan Mexicanen die al jaren U.S. wonen en Engels met een zwaar accent spreken, of aan de verwanten van voormalige gastarbeiders in West-Europa die na 30 jaar nog steeds grote moeite hebben met de landstaal.

Die mensen, waar jij aan denkt, zijn mensen, die op latere leeftijd in een land zijn aangekomen. Het is bewezen, dat tweede generatie kinderen weinig tot geen taalachterstand hebben t.o.v. hun eentalige landgenoten, namelijk ( http://www.migrationinformation.org/Fea ... cfm?id=282 ).

Het zal vaak goed gaan, maar bij kinderen kost het aanleren van twee of drie talen per definitie nu eenmaal meer tijd en moeite dan het leren van slechts een taal.

Hier schrijf je een persoonlijke mening, alsof het feit is. Het is minder moeite een kind jouw eigen moedertaal aan te leren, dan een minderheidstaal, waarbij je bovendien het risico neemt fouten aan te leren, die jij zelf in die taal maakt. In mijn ervaring nemen kinderen de talen op als een spons. En wat vast staat is, dat als een kind meerdere talen kent het makkelijker is een volgende taal te leren.

Het is noodzakelijk wanneer je je kinderen in de U.S. opvoedt en het verblijf daar hoogstwaarschijnlijk van tijdelijke aard zal zijn, maar anders biedt het leren van Nederlands maar weinig voordelen. Het contact met de grootouders, zo die Nederlandtalig zijn, en andere Nederlandstalige familieleden zal gemakkelijker verlopen, maar verder is kennis van het Nederlands voor Amerikaanse kinderen vrij waardeloos. Het Nederlands is buiten de Nederlandstalige gebieden een volslagen onbelangrijke taal, die bovendien niet eens zo gemakkelijk onder de knie valt te krijgen.

Alweer baseer je dit op persoonlijke mening en schrijft het alsof het een feit is. In mijn kinderen zie ik een trots op hun gedeeltelijk Nederlanderschap en de kennis van de taal draagt daartoe bij. Verder is het wetenschappelijk bewezen, dat meertaligheid voordelen heeft. Aangezien meertaligheid in dit land geen vanzelfsprekend iets is, verstrekt het aanleren van welke tweede taal dan ook deze voordelen.

Ik kan begrijpen dat men aan kinderen graag iets van de eigen culturele wortels wil meegeven, maar een van de voornaamste doelen van de opvoeding is het voorbereiden van het kind op een zo goed mogelijk functioneren in de omgeving waarin het waarschijnlijk de rest van z'n leven zal doorbrengen. Als die omgeving geen Nederlandtalig gebied zal zijn, is het leren van Nederlands een aardige bonus, maar beslist niet essentieel.

En nu dan jouw serieuze, wetenschappelijk onderbouwde uitleg, waarom je het zou laten je kind tweetalig op te voeden? Die zie ik hier namelijk niet, ik zie enkel persoonlijke mening. Is het omdat hij/zij een accent zal hebben? Ik zie alleen maar voordelen van het tweetalig zijn van mijn kinderen en leef al zestien jaar met het tweetalig opvoeden.

In de familie van mijn vrouw worden kinderen doorgaans doelbewust uitsluitend in het Engels opgevoed, alhoewel een klein aantal vloeiend twee- of drietalig is. Ik heb gezien dat dit laatste goed mogelijk is (een vijfjarige die Engels, Tagalog en Japans beheerst bijvoorbeeld), maar het is een opvoedingsexperiment waar ik zelf liever niet aan zou willen beginnen.

--john

Heel jammer voor jouw eventuele kinderen, dan. En ook erg zonde, dat de kinderen in de familie van je vrouw niet het voordeel hebben de taal van hun afkomst te leren. Mijn beste vriendin heeft Nederlandse ouders, die in de tijd, dat het "raar" was een vreemde taal te spreken naar Canada emigreerden. Zij vindt het nog altijd heel erg jammer, dat zij alleen passief Nederlands heeft geleerd (haar ouders spraken het onderling). Haar broer denkt er hetzelfde over. Er is eindeloos veel literatuur over de voordelen van meertaligheid. Als dat te veel moeite lijkt, moet je het ook beslist niet doen, maar ik vind ons meertalig opvoeden een "opvoedingsexperiment" noemen ietwat beledigend en denigrerend. Ieder zijn meug, maar ik weet, dat mijn kinderen blij zijn met het feit, dat zij van hun geboorte af een tweede taal mee hebben gekregen.

[JohnNJ]

Dit zijn allemaal zeer interessante verhalen, maar ik blijf toch m'n twijfels houden over een meertalige opvoeding. Ik moet daarbij altijd denken aan Mexicanen die al jaren U.S. wonen en Engels met een zwaar accent spreken, of aan de verwanten van voormalige gastarbeiders in West-Europa die na 30 jaar nog steeds grote moeite hebben met de landstaal.

Die mensen, waar jij aan denkt, zijn mensen, die op latere leeftijd in een land zijn aangekomen. Het is bewezen, dat tweede generatie kinderen weinig tot geen taalachterstand hebben t.o.v. hun eentalige landgenoten, namelijk ( http://www.migrationinformation.org/Fea ... cfm?id=282 ).

Dat hangt er maar vanaf. Er groeit in West-Europa thans een tweede generatie op die voor een deel moeite heeft met de taal van het land waarin ze zijn geboren. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ze die taal thuis niet of nauwelijks horen. In de U.S. kan men, in veel mindere mate overigens, hetzelfde verschijnsel waarnemen.

Het zal vaak goed gaan, maar bij kinderen kost het aanleren van twee of drie talen per definitie nu eenmaal meer tijd en moeite dan het leren van slechts een taal.

Hier schrijf je een persoonlijke mening, alsof het feit is.

Het leren van twee talen kost meer tijd en moeite dan het leren van slechts een taal. Dat is het eerste feit.

Bij het opvoeden in twee of drie talen is de kans op het oplopen van een taalachterstand wat groter. Dat is het tweede feit.

Het is minder moeite een kind jouw eigen moedertaal aan te leren, dan een minderheidstaal, waarbij je bovendien het risico neemt fouten aan te leren, die jij zelf in die taal maakt.

Dat is best mogelijk, maar dat is niet altijd de uitgangsituatie. Volledig meertalige ouders hebben de mogelijkheid hun kinderen in verschillende talen op te voeden.

Het argument dat het een of beide ouders meer moeite zou kosten het kind op te voeden in een taal die hun moedertaal niet is, maakt op mij maar weinig indruk. Dat hangt meestal samen met het verhuizen naar een land waar die moedertaal niet de landstaal is, en het is dus een rechtstreeks gevolg van hun eigen beslissing. Die ouders doen dan maar wat meer moeite, want het gaat tenslotte in de eerste plaats om het belang van het kind, en niet om het gemak van de ouder.

In mijn ervaring nemen kinderen de talen op als een spons. En wat vast staat is, dat als een kind meerdere talen kent het makkelijker is een volgende taal te leren.

Dat klopt.

Het is noodzakelijk wanneer je je kinderen in de U.S. opvoedt en het verblijf daar hoogstwaarschijnlijk van tijdelijke aard zal zijn, maar anders biedt het leren van Nederlands maar weinig voordelen. Het contact met de grootouders, zo die Nederlandtalig zijn, en andere Nederlandstalige familieleden zal gemakkelijker verlopen, maar verder is kennis van het Nederlands voor Amerikaanse kinderen vrij waardeloos. Het Nederlands is buiten de Nederlandstalige gebieden een volslagen onbelangrijke taal, die bovendien niet eens zo gemakkelijk onder de knie valt te krijgen.

Alweer baseer je dit op persoonlijke mening en schrijft het alsof het een feit is.

Wat is hier mis mee? Het Nederlands is een kleine en relatief onbelangrijke taal. Voor Amerikaanse kinderen is kennis van die taal van geen enkel belang, behalve als ze die taal nodig zouden hebben om met hun naaste verwanten te kunnen communiceren. Nu heeft kennis van het pianospel ook maar weinig praktisch belang, maar dat leert men kind niet op zeer jonge leeftijd, dit in tegenstelling tot de taal.

In mijn kinderen zie ik een trots op hun gedeeltelijk Nederlanderschap en de kennis van de taal draagt daartoe bij. Verder is het wetenschappelijk bewezen, dat meertaligheid voordelen heeft. Aangezien meertaligheid in dit land geen vanzelfsprekend iets is, verstrekt het aanleren van welke tweede taal dan ook deze voordelen.

Die "trots op hun gedeeltelijk Nederlanderschap" komt natuurlijk van de trotse ouder Dat is een heel persoonlijke zaak.

Meertaligheid is het punt niet. Mijn echtgenote beheerst vijf talen, en ik beheers er zes. Ik zal de laatste zijn om meertaligheid te veroordelen. Het gaat mij om de meertalige opvoeding. Daarbij wordt een kind al op zeer jonge leeftijd systematisch aan het gebruik van twee of drie talen blootgesteld. Daar zit een zeker risico in. Ik weet dat het meestal wel goed gaat, en het hangt ook sterk samen met de aspiraties die men voor de kinderen koestert. Als men kinderen een voorspoedige en optimale schoolcarriere toewenst, dient men het risico van een taalachterstand, of talen die met elkaar interfereren, zo klein mogelijk te maken. Meertaligheid kan men zich altijd nog op latere leeftijd verwerven.

Ik kan begrijpen dat men aan kinderen graag iets van de eigen culturele wortels wil meegeven, maar een van de voornaamste doelen van de opvoeding is het voorbereiden van het kind op een zo goed mogelijk functioneren in de omgeving waarin het waarschijnlijk de rest van z'n leven zal doorbrengen. Als die omgeving geen Nederlandtalig gebied zal zijn, is het leren van Nederlands een aardige bonus, maar beslist niet essentieel.

En nu dan jouw serieuze, wetenschappelijk onderbouwde uitleg, waarom je het zou laten je kind tweetalig op te voeden? Die zie ik hier namelijk niet, ik zie enkel persoonlijke mening.

Sterker nog, het complete stukje bevatte vrijwel uitsluitend persoonlijke meningen. We schrijven hier immers geen wetenschappelijke verhandelingen

Is het omdat hij/zij een accent zal hebben? Ik zie alleen maar voordelen van het tweetalig zijn van mijn kinderen en leef al zestien jaar met het tweetalig opvoeden.

Nee, de kans op een accent is bij een volkomen tweetalige opvoeding nogal klein. Ik vermoed dat dit alleen een rol speelt indien een of beide ouders een accent hebben. Mijn bezwaar geldt in de eerste plaats de grotere kans op het oplopen van een taalachterstand.

In de familie van mijn vrouw worden kinderen doorgaans doelbewust uitsluitend in het Engels opgevoed, alhoewel een klein aantal vloeiend twee- of drietalig is. Ik heb gezien dat dit laatste goed mogelijk is (een vijfjarige die Engels, Tagalog en Japans beheerst bijvoorbeeld), maar het is een opvoedingsexperiment waar ik zelf liever niet aan zou willen beginnen.

Heel jammer voor jouw eventuele kinderen, dan. En ook erg zonde, dat de kinderen in de familie van je vrouw niet het voordeel hebben de taal van hun afkomst te leren.

Die afkomst is een Amerikaanse afkomst, en de landstaal in ons land is Engels. Wij doen dus alles in het Engels. Het aanleren van talen die in dit land niet belangrijk zijn, is misschien wel aardig voor ouders of grootouders, maar het is niet in de eerste plaats in het belang van het kind.

Mijn beste vriendin heeft Nederlandse ouders, die in de tijd, dat het "raar" was een vreemde taal te spreken naar Canada emigreerden. Zij vindt het nog altijd heel erg jammer, dat zij alleen passief Nederlands heeft geleerd (haar ouders spraken het onderling). Haar broer denkt er hetzelfde over.

Het is in dit verband aardig om eens te kijken naar de geschiedenis van de Nederlanders die in de jaren vijftig van de vorige eeuw naar Australie emigreerden. Die hebben langer dan gemiddeld vastgehouden aan eigen taal en gewoonten. Dat heeft zijn weerslag gehad op hun sociaal-economische positie, en ook op hun imago. Nederlanders denken van zichzelf wel eens dat het aanpassen voor hen geen enkel probleem is, maar in de praktijk blijkt vaak dat het andere West-Eurpese groepen minder moeite kost.

Er is eindeloos veel literatuur over de voordelen van meertaligheid. Als dat te veel moeite lijkt, moet je het ook beslist niet doen, maar ik vind onze meertaligheid een "opvoedingsexperiment" noemen vrij beledigend.

Wat zou daar beledigend aan zijn? Waarom vat je dit persoonlijk op? Ik viel niemand aan. Ik gaf alleen mijn mening op dit punt: ik vind de risico's van een meertalige opvoeding te groot, en ik zie niet waarom kennis van het Nederlands of een Aziatisch taal voor een jong kind van zo'n groot belang is. Ik veroordeel niets en niemand. Het gaat mij uitsluitend om de belangen van het kind. Wat de ouders allemaal leuk en aardig vinden, komt daarbij op de tweede plaats. Ik zou het wellicht ook wel interessant vinden om met een peuter in het Nederlands te kunnen brabbelen, maar het zal zeer beslist nooit gebeuren. Vreemde talen kunnen ze op latere leeftijd wel leren indien ze daar behoefte aan hebben.

--john

[Petra/VS]

Nu heeft kennis van het pianospel ook maar weinig praktisch belang, maar dat leert men kind niet op zeer jonge leeftijd, dit in tegenstelling tot de taal.

Wat is voor jou "zeer jonge leeftijd"? Het is ook wetenschappelijk bewezen, dat als een taal niet op zeer jonge leeftijd (lees vrijwel babytijd) wordt geleerd, de klanken van die taal misschien niet meer door het kind geproduceerd kunnen worden. Het is algemeen bekend, dat een baby wordt geboren met de mogelijkheid alle klanken in de wereld te produceren, maar dat de klanken, die niet voor de taal, die het kind gaat spreken, nodig zijn, snel verdwijnen.

In mijn kinderen zie ik een trots op hun gedeeltelijk Nederlanderschap en de kennis van de taal draagt daartoe bij. Verder is het wetenschappelijk bewezen, dat meertaligheid voordelen heeft. Aangezien meertaligheid in dit land geen vanzelfsprekend iets is, verstrekt het aanleren van welke tweede taal dan ook deze voordelen.

Die "trots op hun gedeeltelijk Nederlanderschap" komt natuurlijk van de trotse ouder Dat is een heel persoonlijke zaak.

Je gaat met dit antwoord geheel voorbij aan het artikel, dat ik aanhaalde, waarin de voordelen van meertaligheid worden beschreven.

Meertaligheid is het punt niet. Mijn echtgenote beheerst vijf talen, en ik beheers er zes. Ik zal de laatste zijn om meertaligheid te veroordelen.

Meertaligheid is in dit geval het punt wel. Onze kinderen zijn in een land geboren, waar de meerderheid van de bevolking een taal beheerst. Het onderwijs van andere talen wordt wel beter, maar is nog steeds lang niet zo goed, als bijvoorbeeld in Nederland. Hierdoor valt het aan ons, als wij dat belangrijk vinden, om onze kinderen meerdere talen mee te geven. Nederlands, omdat dat bij definitie mijn sterkste taal is, is dan de logische keuze.

Het gaat mij om de meertalige opvoeding. Daarbij wordt een kind al op zeer jonge leeftijd systematisch aan het gebruik van twee of drie talen blootgesteld. Daar zit een zeker risico in.

En dus vind jij, dat je het maar helemaal niet moet doen? Kijk, als een kind problemen krijgt tijdens de meertalige opvoeding is er nog altijd tijd om dingen te evalueren. Maar om het dan gewoon, omdat er een zeker risico aan zit, maar helemaal niet te doen? Waarom in 's hemelsnaam niet?

Meertaligheid kan men zich altijd nog op latere leeftijd verwerven.

Maar niet zoals men meertaligheid onder de leeftijd van twaalf kan toeeigenen. Ook dat is wetenschappelijk bewezen.

Wat zou daar beledigend aan zijn? <knip> Wat de ouders allemaal leuk en aardig vinden, komt daarbij op de tweede plaats.

En dat is het nu precies. Het is niet enkel een "leuk en aardig vinden" van de ouders' kant, dat komt op mij denigrerend over. Ik heb, voor ik kinderen kreeg, onderzoek gedaan naar de voordelen van een tweetalige opvoeding en besloten, dat dat iets zeer waardevols zou zijn voor mijn gezin. Het gaat veel verder dan "leuk en aardig". Er is eindeloos veel literatuur te vinden, waarin de voordelen van een van baby af aan twee- of meertalige opvoeding worden uitgelegd.

[JohnNJ]

Wat is voor jou "zeer jonge leeftijd"?

Zo rond de negen maanden. Op die leeftijd beginnen de meeste kinderen woordjes en korte zinnetjes te begrijpen. Wanneer speelgoed wordt benoemd, zullen ze er naar kijken en ze reageren op zinnetjes als "daar komt papa" of "waar is de bal". Bij een serieuze tweetalige opvoeding moet het kind die frasen dan in twee verschillende talen leren begrijpen.

Het is ook wetenschappelijk bewezen, dat als een taal niet op zeer jonge leeftijd (lees vrijwel babytijd) wordt geleerd, de klanken van die taal misschien niet meer door het kind geproduceerd kunnen worden. Het is algemeen bekend, dat een baby wordt geboren met de mogelijkheid alle klanken in de wereld te produceren, maar dat de klanken, die niet voor de taal, die het kind gaat spreken, nodig zijn, snel verdwijnen.

Dat is waar, maar dat is op zich geen reden om het kind dan maar verschillende talen te laten leren, met als argument dat het op jonge leeftijd zo gemakkelijk gaat. Er kan immers ook een wat minder positieve kant aan zo'n polyglotte opvoeding zitten. Het zal doorgaans wel loslopen, maar je zult er nooit achter komen hoe het zou zijn gegaan wanneer het kind consequent in slechts een taal was opgevoed.

Je gaat met dit antwoord geheel voorbij aan het artikel, dat ik aanhaalde, waarin de voordelen van meertaligheid worden beschreven.

Dat klopt, want meertaligheid is hier echt het punt niet. Ik heb ook veel profijt gehad van mijn eigen meertaligheid, dus die voordelen zie ik wel degelijk in.

Het gaat mij -- en dat was, dacht ik, ook het onderwerp van deze discussiedraad -- om de meertalige opvoeding: kinderen van jongs af aan systematisch confronteren met het gebruik van twee of drie talen.

Meertaligheid is het punt niet. Mijn echtgenote beheerst vijf talen, en ik beheers er zes. Ik zal de laatste zijn om meertaligheid te veroordelen.

Meertaligheid is in dit geval het punt wel.

Neen, het gaat hier absoluut niet om meertaligheid. Men kan heel goed op latere leeftijd meertalig worden. Het is daarvoor beslist niet noodzakelijk dat men al op de leeftijd van negen maanden moet leren dat "daar komt papa" ongeveer hetzelfde betekent als "there's daddy".

Onze kinderen zijn in een land geboren, waar de meerderheid van de bevolking een taal beheerst. Het onderwijs van andere talen wordt wel beter, maar is nog steeds lang niet zo goed, als bijvoorbeeld in Nederland. Hierdoor valt het aan ons, als wij dat belangrijk vinden, om onze kinderen meerdere talen mee te geven. Nederlands, omdat dat bij definitie mijn sterkste taal is, is dan de logische keuze.

Ik zie nog steeds niet in waarom Amerikaanse kinderen voordeel zouden hebben van kennis van het Nederlands. Als ze Nederlandstalige verwanten hebben, kunnen ze daarmee in het Nederlands communiceren. Dat kan voor de ouder, en wellicht ook voor het kind, van grote gevoelsmatige waarde zijn, vooral indien een naaste verwante zich uitsluitend in het Nederlands kan uitdrukken, maar dan hebben we de voordelen wel zo'n beetje gehad. Het gaat m.i. veel te ver om een verband te leggen met het zwakke talenonderwijs in de U.S. Als dat de voornaamste reden is, kan men kinderen maar beter Spaans laten leren.

Het gaat mij om de meertalige opvoeding. Daarbij wordt een kind al op zeer jonge leeftijd systematisch aan het gebruik van twee of drie talen blootgesteld. Daar zit een zeker risico in.

En dus vind jij, dat je het maar helemaal niet moet doen?

Inderdaad.

Kijk, als een kind problemen krijgt tijdens de meertalige opvoeding is er nog altijd tijd om dingen te evalueren. Maar om het dan gewoon, omdat er een zeker risico aan zit, maar helemaal niet te doen? Waarom in 's hemelsnaam niet?

In de eerste plaats vanwege de risico's. Het kind kan een taalachterstand oplopen vanwege een systematisch meertalige opvoeding, en een grondige kennis van de landstaal is van elementair belang bij een goed functioneren. Dat geldt ook voor jonge kinderen.

Meertaligheid kan men zich altijd nog op latere leeftijd verwerven.

Maar niet zoals men meertaligheid onder de leeftijd van twaalf kan toeeigenen. Ook dat is wetenschappelijk bewezen.

Ik heb er geen problemen mee als kinderen op een leeftijd van zes tot acht jaar aan een vreemde taal beginnen, maar dan hebben we het al niet meer over een meertalige opvoeding. Bij een echte meertalige opvoeding hoort het kind van jongs af aan twee of drie verschillende talen.

Wat zou daar beledigend aan zijn? <knip> Wat de ouders allemaal leuk en aardig vinden, komt daarbij op de tweede plaats.

En dat is het nu precies. Het is niet enkel een "leuk en aardig vinden" van de ouders' kant, dat komt op mij denigrerend over.

Zo is het beslist niet bedoeld. Ik bedoelde hiermee uitsluitend te zeggen dat bij de opvoeding, voor mij althans, het belang van het kind voorop moet staan, ook in de gevallen waarin dit voor de ouder altijd niet de gemakkelijkste weg is. Ik ben me ervan bewust dat anderen daarin een andere keuze maken. Ik zie het ook in mijn eigen omgeving, maar ik heb er geen enkele behoefte aan dat te gaan veroordelen. Misschien heb ik wel geen gelijk, of niet helemaal gelijk. Het opvoeden van kinderen is immers een heel groot experiment; je weet nooit hoe het afloopt en je hoopt er maar het beste van.

Ik heb, voor ik kinderen kreeg, onderzoek gedaan naar de voordelen van een tweetalige opvoeding en besloten, dat dat iets zeer waardevols zou zijn voor mijn gezin. Het gaat veel verder dan "leuk en aardig". Er is eindeloos veel literatuur te vinden, waarin de voordelen van een van baby af aan twee- of meertalige opvoeding worden uitgelegd.

En er is tevens veel literatuur te vinden over de keerzijde van een systematisch meertalige opvoeding.

--john

[Bennogr]

Het is juist WEL in het belang van Amerika, dat meer Amerikanen meer talen leren.

Kijk alleen maar naar het schijnend tekort aan mensen die het Arabisch machtig zijn. Er zijn er natuurlijk heel wat, die thuis een Arabische taal spreken, maar dat komt nog te weinig naar boven.

En dat kan toch heel belangrijk zijn: als president Bush ooit eens iets van het Arabisch had geleerd (en zich ooit in wat geschiedenis van het Midden Oosten had verdiept), zou de wereld er heel wat anders uitzien.

En een ander punt: ik ben altijd bang dat mensen die het Engels als tweede taal spreken, maar thuis "natuurlijk" alleen maar Engels spreken om "het kind geen achterstand op te doen lopen", hetzelfde zullen bereiken als een kennis van me. Haar ouders hadden in Oostenrijk de Tweede Wereldoorlog overleefd en spraken eenmaal in New York alleen maar Engels tegen haar. Waardoor zij op de kleuterschool de enige was die Engels sprak met een Duits accent (ze heeft daar overigens geen achterstand aan overgehouden, ze schreef vroeger voor Business Week en schrijft nu al weer jaren voor de New York Times).

Als je een gezin hebt waar meerdere moedertalen gesproken worden, heeft het zin om die moedertalen door te geven. Anders geef je alleen maar een accent door.

Overigens: ik vind het ook onzin wat sommige mensen doen, die dan Italiaans of Spaans gaan spreken met hun kinderen hoewel dat niet hun moedertaal is, "om dat kind een voorsprong te geven". Mooi bedoeld, maar ik vermoed dat dat niet al te veel zin zal hebben.

Nogmaals: het is mij niet gelukt, maar als het even kan, laat je kind(eren) dan in ieder geval de taal horen. (En geef ze een Nederlands paspoort).

[houstonwehaveaproblem]

Als men kinderen een voorspoedige en optimale schoolcarriere toewenst, dient men het risico van een taalachterstand, of talen die met elkaar interfereren, zo klein mogelijk te maken. Meertaligheid kan men zich altijd nog op latere leeftijd verwerven.

De oudste dochter van mijn vriend was 7 toen ze naar een Internationale school in Duitsland ging. Tot die tijd sprak ze Nederlands, toen moest ze ineens Engels spreken op school en zat ze ook nog in een klas Duits als second language. Na een half jaar kon ze echter over naar de klas Duits voor Duitse kinderen en het Engels beheerste ze toen ook al redelijk goed. Op haar 9e zijn ze verhuisd naar de US, waar Engels dus haar eerste taal werd buiten huis. Thuis werd nog steeds Nederlands gesproken. Op highschool heeft ze German by exam gedaan, wat wil zeggen dat ze geen lessen heeft gehad maar alleen examen heeft gedaan in de Duitse taal. Ook in Nederlands heeft ze door thuisstudie examen gedaan. Zij studeerde ook afgelopen jaar af aan highschool als valedictorian van haar jaar uit een groep van bijna 600 leerlingen.
Misschien zie jij dit dan als de uitzondering, maar een taalachterstand heeft zij nooit noemenswaardig gehad en ondertussen kan ze dus wel 3 talen spreken doordat zij daar op jonge leeftijd mee in aanraking is gekomen. Ik vind dat een geschenk voor het leven.
Tweede dochter spreekt vloeiend Nederlands en Engels en heeft al 3 jaar Franse les. Zij verstaat het Duits nog wel, maar kan het moeilijk spreken op dit moment. Ze is nu bezig om thuis zelf ook Japans te leren omdat ze dit gewoon leuk vindt. Ook bij haar kan ik weinig merken van een achterstand op school.
Mijn kinderen hebben zich nog niet bewezen, maar ik ben ervan overtuigd dat die straks ook veel makkelijker een taal op zullen pikken als ik zie hoe snel ze het Engels nu al onder de knie hebben. Ik daarentegen zal straks door hen verbeterd gaan worden in mijn uitspraak en woordenschat .

[Petra/VS]

En een ander punt: ik ben altijd bang dat mensen die het Engels als tweede taal spreken, maar thuis "natuurlijk" alleen maar Engels spreken om "het kind geen achterstand op te doen lopen", hetzelfde zullen bereiken als een kennis van me. Haar ouders hadden in Oostenrijk de Tweede Wereldoorlog overleefd en spraken eenmaal in New York alleen maar Engels tegen haar. Waardoor zij op de kleuterschool de enige was die Engels sprak met een Duits accent (ze heeft daar overigens geen achterstand aan overgehouden, ze schreef vroeger voor Business Week en schrijft nu al weer jaren voor de New York Times).

Als je een gezin hebt waar meerdere moedertalen gesproken worden, heeft het zin om die moedertalen door te geven. Anders geef je alleen maar een accent door.

Overigens: ik vind het ook onzin wat sommige mensen doen, die dan Italiaans of Spaans gaan spreken met hun kinderen hoewel dat niet hun moedertaal is, "om dat kind een voorsprong te geven". Mooi bedoeld, maar ik vermoed dat dat niet al te veel zin zal hebben.

Nogmaals: het is mij niet gelukt, maar als het even kan, laat je kind(eren) dan in ieder geval de taal horen. (En geef ze een Nederlands paspoort).

Honderd procent mee eens. Ik heb trouwens een paar voorbeelden in onze kennissenkring, van Nederlanders, die net als John Nederlands niet zo'n belangrijke taal vonden en dus vanaf het begin Engels met de kinderen spraken. Niet alleen hebben die kinderen een (weliswaar licht, maar duidelijk hoorbaar) accent in hun Engels, hun Engels was, toen ze naar school gingen, absoluut niet op het niveau van de "native speakers". Er moest toch ESOL gevolgd worden (wat mijn kinderen niet hoefden te volgen, hun Engels was goed genoeg).

Je moet als ouders de tweede taal (in dit geval Engels) ook maar net goed genoeg spreken, om hem door te geven aan je kinderen. Het is in ieder geval zeker, dat je je moedertaal goed spreekt.

Daar komt nog bij, dat het moeilijk is op latere leeftijd opeens een andere taal met je kinderen te gaan spreken. Ik merk dat met mijn man. Ik zou Nederlands met hem kunnen spreken, maar dat voelt niet natuurlijk. Dus al zouden de kinderen op latere leeftijd Nederlands kunnen leren, het zou voor mij moeilijk geweest zijn om dan van het Engels terug te gaan, om over acceptatie door de kinderen nog maar niet te spreken.

[JohnNJ]

Het is juist WEL in het belang van Amerika, dat meer Amerikanen meer talen leren.

Ik dacht niet dat er in deze discussiedraad door iemand het tegendeel werd beweerd. De kennis van de vreemde talen is in de U.S. maar mager. In een land als Belgie is het met de talenkennis een stuk beter gesteld.

Kijk alleen maar naar het schijnend tekort aan mensen die het Arabisch machtig zijn. Er zijn er natuurlijk heel wat, die thuis een Arabische taal spreken, maar dat komt nog te weinig naar boven.

Er zijn in de U.S. voldoende mensen die Arabisch spreken. Het probleem is ook niet het aantal Arabischtaligen, maar het feit dat vrijwel niemand uit die groep een security clearance krijgt. Een geboren Amerikaan, dus niet een immigrant, die voorafgaande aan het onderzoek voor de security clearance een tot twee jaar in een arabisch land heeft gewoond, kan die security clearance vaak al vergeten. Zo wordt de spoeling wel erg dun. Men heeft bij de federale overheid het liefst Arabischtaligen die nog nooit in een arabisch land zijn geweest.

En een ander punt: ik ben altijd bang dat mensen die het Engels als tweede taal spreken, maar thuis "natuurlijk" alleen maar Engels spreken om "het kind geen achterstand op te doen lopen", hetzelfde zullen bereiken als een kennis van me. Haar ouders hadden in Oostenrijk de Tweede Wereldoorlog overleefd en spraken eenmaal in New York alleen maar Engels tegen haar. Waardoor zij op de kleuterschool de enige was die Engels sprak met een Duits accent (ze heeft daar overigens geen achterstand aan overgehouden, ze schreef vroeger voor Business Week en schrijft nu al weer jaren voor de New York Times).

Dat is een interessant punt. Stel nu dat die ouders alleen Duits tegen haar zouden hebben gesproken. In dat geval zou ze het op de kleuterschool een stuk moeilijker hebben gehad, vermoed ik. Het spreken van Engels met een Duits accent lijkt me voor zo'n kind in zo'n geval te verkiezen boven een vloeiende beheersing van uitsluitend Duits.

Als je een gezin hebt waar meerdere moedertalen gesproken worden, heeft het zin om die moedertalen door te geven. Anders geef je alleen maar een accent door.

Het leren van de landstaal met een accent lijkt me voor kinderen in ieder geval beter dan het uitsluitend doorgeven van vloeiend beheerste moedertalen. Een kind dat zonder relevante kennis van de lands- en omgangstaal naar de kleuterschool gaat, komt in een bijzonder geisoleerde positie terecht.

... maar als het even kan, laat je kind(eren) dan in ieder geval de taal horen.

Jazeker. Even naar een Nederlandstalige spreker luisteren is daarvoor ruim voldoende. Dan weten ze in ieder geval hoe het kllinkt, en dat zal wel voldoende afschrikwekkende werking hebben.

(En geef ze een Nederlands paspoort).

Dat is heel belangrijk. Een EU-paspoort is een waardevol bezit. Het is om die (uitsluitend opportunistische) reden dat ik er ook een Nederlandse nationaliteit op nahoudt.

--John

[dora]

En er is tevens veel literatuur te vinden over de keerzijde van een systematisch meertalige opvoeding.

--john

Ben wel benieuwd naar dit onderzoek. Ik neem aan dat het gaat om taalachterstand. Ik dacht dat echte nadelen alleen een rol spelen bij kinderen met "special needs".

Dora

[nieuwenoord]

Citaat:
... maar als het even kan, laat je kind(eren) dan in ieder geval de taal horen.


Jazeker. Even naar een Nederlandstalige spreker luisteren is daarvoor ruim voldoende. Dan weten ze in ieder geval hoe het kllinkt, en dat zal wel voldoende afschrikwekkende werking hebben.

Ehhhh ..................... :sorry:

[kastelke]

Klein beetje off topic, maar toch wel over meertaligheid. Misschien dat iemand hier interesse in heeft:

Extra: discussie over meertaligheid

In Nederland worden van oudsher meer talen gesproken dan alleen het Nederlands: Fries bijvoorbeeld, maar ook Jiddisch, Roma en Sinti. De afgelopen decennia zijn er door immigratie heel veel talen bij gekomen. Wat voor gevolg heeft die verscheidenheid aan moedertalen voor onze samenleving? Moeten we blij zijn of ons juist zorgen maken? Daarover organiseert het Utrechtse debatcentrum Tumult op 21 februari - door de Unesco uitgeroepen tot Dag van de Moedertalen - een discussie tussen enkele deskundigen.

Meer informatie: Tumult, http://nieuwsbrief.taalpost.nl/r/tp.plx?1793-631

[kastelke]

Misschien nog een goede tip:

Op http://www.englishpage.com vind je een schat aan online oefenmateriaal in verband met het Engels. Deze website richt zich onder meer naar mensen die Engels leren als tweede taal.
Deze website biedt een ruim gamma aan interactief oefenmateriaal. Wie wil kan de wekelijkse lessen volgen en zo zijn kennis van het Engels verdiepen. Deze verdieping wordt op de website ondersteund door tal van thematische handboeken.
Daarnaast bevat de website ook een spraakkunst en verschillende vertalende woordenboeken (waaronder ook Nederlands-Engels en Engels-Nederlands), een verklarend woordenboek, een woordenboek met meer dan 350 onregelmatige Engels werkwoorden en woordenboeken van werkwoorden die in combinatie met een bijwoord of voorzetsel een specifieke betekenis krijgen.
Via de Leeskamer krijg je toegang tot een hele reeks van online dagbladen, tijdschriften, boeken, encyclopediën en bibliotheken. De Luisterkamer biedt je dan weer toegang tot allerhande radiozenders op het Internet. Jouw kennis van de woordenschat kan je testen met een tiental kruiswoordpuzzels.
Dit is slechts een greep uit het ruime aanbod van deze website. Je kan er nog veel meer vinden.

[jackybeertje]

wij kregen in september onze visa, ik ben vanaf dat moment thuis tegen mijn zoontje engels gaan praten. Hij verstond al een paar woordjes door zijn communicatie met Andrew via skype en van de keren dan Andrew naar NL was geweest.

Toen we hier in febr kwamen. Verstond hij al wat dingetjes. Hij heeft toen vriendjes gemaakt met de buurkinderen en leerde zo ook 1 engels woordje in een zin te stoppen om hun duidelijk te maken wat hij wilde. In maart ging hij naar kindergarden. De eerste dag naar school vroeg ik de juf hoe hij het gedaan had. Ze had het gevoel dat hij bina alles begreep wat hij zei.
Yes mijn engels spreken had vruchten af geworpen.

Hij heeft in totaal 10 weken school gedraaid en toen was het zomer vakantie. Hij spreekt nu vol zinnen in het engels. Krijgt zelfs een beetje hawaiiaans accent.

Ik heb al die tijd thuis engels tegen hem gesproken, want ik vond het belangrijk dat hij dat zo snel mogelijk onder de knie zou krijgen. Nu hij het dus kan spreek ik thuis weer gewoon NL met hem en mijn man natuurlijk engels.

Mochten we ooit een volgende krijgen dan zal ik NL praten en mijn man engels.

[kastelke]

Hij heeft in totaal 10 weken school gedraaid en toen was het zomer vakantie. Hij spreekt nu vol zinnen in het engels. Krijgt zelfs een beetje hawaiiaans accent.

Zo'n jonge kinderen zijn er, mits een beetje hulp, meestal heel snel mee weg. Da's wel fijn, voor jou, maar ook voor hem!

[Chi Sin X]

Het is inderdaad een heel groot voordeel om tweetalig te zijn. Ik had in mijn klas ook een paar medeleerlingen die dat ook waren (NL-FR), maar voor hen was dat eigenlijk helemaal niet volledig positief.

Ze spraken het allebei wel perfect, en ook beter dan de leerkrachten, maar het schrijven was gewoon beroerd. Op het begin ging het allemaal wel een beetje, maar wanneer het Frans op school toch iets moeilijker werd, hadden zij er veel meer moeite mee dan andere studenten.

En in het algemeen moesten zij ook veel meer studeren om door hun schriftelijke examens te geraken, ook omdat zij oude gewoontes moesten afleren.