Tja, aan alle mooie dingen komt een eind, dus zelfs aan onze vier weken lange rondreis voor de VS. Omdat we gisteravond al de koffers gepakt (én gewogen) hebben, zijn we vanochtend vroeg klaar. We liggen zelfs een kwartier voor op schema en dus vertrekken we al om kwart voor tien naar onze traditiegetrouwe laatste plek voor ons ochtendmaal: een keurig uitgebalanceerde (…….) ochtendmaaltijd bij Cracker Barrel.
Met David treffen we een bijzonder aardige waiter die zelfs de moeite neemt om een schaaltje ‘grits’ te brengen als antwoord op onze vraag wat ‘grits’ nou eigenlijk is. Of zijn. Want we weten niet eens of het enkel- of meervoud is. Om jullie niet langer in spanning te houden; onze definitie van ‘grits’ is: een kleur- en smakeloze, semi vloeibare substantie die een beetje weg heeft van havermoutpap. Als we deze conclusie delen met David, heeft hij alle begrip voor ons standpunt én de oplossing om het smakeloze te verhelpen; gewoon wat zout toevoegen. Intussen hebben we allemaal uitgebreid de nog uitgebreidere menukaart van Cracker Barrel doorlopen, en heeft iedereen zijn keuze gemaakt. Ik ga evenals vorige jaren voor het ‘Country Boy Breakfast’ wat blijkt te bestaan uit vijf separate gerechten en dus ook vijf borden. Op één van die borden ligt een steak (de tweede breakfaststeak van deze vakantie na Mel’s Drive Inn in San Francisco) die een prijs wint; namelijk de lekkerste steak van deze vakantie. Beter dan die van Mel’s, maar ook beter dan die van Outback Steakhouse bijvoorbeeld. De steak maakt dus onderdeel uit van een groter geheel, en het leek me makkelijker om maar even te ‘knippen en plakken’ van de site van Cracker Barrel dan om alles over te tikken. Bij deze dus:
The Cracker Barrel Country Boy Breakfast®
Country Ham, Pork Chops or Steak* grilled to order, Three Eggs* cooked to order served with Fried Apples, Hashbrown Casserole, Grits, Sawmill Gravy and Homemade Buttermilk Biscuits along with real Butter and the best Preserves, Jam n' Apple Butter available.
Een hele mond vol om uit te spreken, maar geloof me, een nog veeeel vollere mond om op te eten. Ook de rest laat zich niet onbetuigd bij het kiezen van flinke gerechten, met als resultaat dat we allemaal zeer voldaan de maaltijd af kunnen sluiten. David ontvangt voor de bewezen diensten de (procentueel) grootste tip van deze vakantie (24%).
Na dit letterlijke watertanden verlaten we Orlando met figuurlijk watertanden; we rijden nog even door Darlene Drive om ons te vergapen aan de enorm grote en luxueuze huizen die daar staan. Ter info: er staan er een paar te koop in de volgende categorie: http://www.trulia.com/homes/Florida/Orl ... o-FL-32836
Nadat we afscheid genomen hebben van Orlando, gaan we richting Daytona Beach, vanwaar vanavond ons vliegtuig vertrekt naar Atlanta. Ons bezoek aan Daytona beginnen we net ten zuiden van Daytona zelf, om een bezoek te brengen aan de plaatselijke vuurtoren, de hoogste van de Oostkust, en aan het Marine Science Center, een opvanghuis voor gewonde zeedieren.
Het Marine Science Center kost vijf dollar per persoon, en daarvoor krijg je best wel wat terug. Om te beginnen is er het binnendeel. Daar staan diverse aquaria tentoongesteld met plaatselijk zeeleven, en er is een grote lage binnenvijver die vol zit met stingrays. Deze mag je uitgebreid aanraken en de dieren vinden dat klaarblijkelijk ook erg aangenaam. Erg leuk!
Verder zijn er mooi gemaakte displays over onder andere de door ons zo geliefde dolfijnen en manatees. Buiten is er een deel waar onder een overkapping grote ronde watertanks staan waarin gewonde zeeschildpadden worden verzorgd. Momenteel zijn er zowel een aantal zeer kleine als grote schildpadden die verzorgd worden.
Een eindje verderop is nog een deel waar gewonde zeevogels worden opgevangen, maar daar zijn we eigenlijk snel mee klaar. We rijden nog even twee minuten verder om de Ponce Inlet Lighthouse mooi op de plaat te kunnen zetten en gaan dan doen wat iedereen doet die naar Daytona komt: rijden over het strand.
Of dat allemaal goed gaat……….lezen jullie in het volgende verslag!
Tot dan.
