A3: Keys to Vegas, Frisco, LA & Florida

[A3]

Dag 15, Zaterdag; Big Bang Theory from start to finish
Uiteraard kunnen we het Best Western Colony Inn in Atascadero, Californië, niet achter laten zonder een recensie te schrijven over de plussen en minnen van dit hotel. Het was immers netjes, ze waren behulpzaam en de plaatselijke pizzaboer (Fatte’s Pizza) ‘makes one hell of a chicken-onion pizza’. De recensie: http://www.tripadvisor.com/ShowUserRevi ... RATES_CONT

Het ontbijt is bij dit Best Western hotel inbegrepen en over de kwaliteit ervan mag geen kwaad woord gezegd of geschreven worden. Dat doen we dus ook niet; het was prima met onder andere lekkere verse kersen en druiven. Na het ontbijt, het is ca. acht uur, worden de koffers weer in de auto geladen en gaan we op weg naar L.A. De route is vanaf nu bij lange na niet meer zo mooi als gisteren, maar we passeren wel enkele lekker in het gehoor liggende plaatsen. Voorbeelden? Ok. Om te beginnen is daar de Madonna Inn in San Luis Obispo; een oude Inn die opvallend gestijld is in een alpien thema, en waar de urinoirs in de restrooms gesculptuurd zijn in de vorm van een waterval. Helaas geen foto want ik had zojuist nog mijn blaas geleegd in Atascadero. Tweede vermeldenswaardige plaats is Santa Barbara. Beroemd als gelijknamige soap-serie, maar ook als woonplaats van vele jetset personalities uit Los Angeles. Voor ons is Santa Barbara echter niet meer of minder dan ‘a stop to fill up the gas tank’. Behalve benzine is er bij deze plaatselijke Seven Eleven echter ook nog een ander fenomeen te koop waarvoor buiten middels een groot opblaasbaar model reclame voor wordt gemaakt.: slurpees. Nou zegt dit woord de gemiddelde lezer waarschijnlijk weinig tot niets, maar bij diegenen die de comedy Big Bang Theory volgen (onze favoriet!), moet er nu toch wel een lampje gaan branden. Want wat kopen Sheldon, Leonard, Raj en Howard altijd voordat ze in Pasadena naar de film gaan? Juist. Slurpees! Een slurpee is eigenlijk een soort Slush Puppie, maar dan met veel meer smaak en zonder harde stukjes. In de shop van het tankstation is er keus uit wel 10 verschillende smaken en aangezien je hier zelf mag ‘tappen’, proberen we alle smaken even uit voordat we onze definitieve keuze maken. Gezien de kleur- en smaaksterkte van alle varianten is er nergens een sticker te vinden ‘no artificial colours and flavours’; daar moet het spul namelijk wel voor 200% vol mee zitten. In elk geval: ze zijn verfrissend en lekker .




Tot aan Oxnard volgen we de snelweg 101, maar daar slaan we af naar het zuiden, om hier weer de kustweg, de US1, op te pikken. Al snel rijden we weer langs de zee en blijkt het strand hier behoorlijk populair. Tussen Oxnard en Malibu ligt er een stuk strand waar kilometers lang grote campers in een grote rij, als ware het een file, op het strand geparkeerd staan en waar mensen hun hele hebben en houwen hebben uitgepakt. Blijkbaar heb je naast speciale nudistenstranden ook speciale RV (Recreational vehicle) stranden. Zoetjesaan komt Malibu Beach in zicht en dit is onder andere te herkennen aan het snel stijgend percentage cabrio’s en dure auto’s dat we zien. Aangekomen in Malibu zien we de typische huizen die op het strand gebouwd zijn op een verhoging van een paar palen. Zeer herkenbaar vanuit onder andere ‘two and a half men’. Anja en ik praten over hoe mensen het toch kunnen om steeds maar weer op dat strand te gaan liggen in de plakkende zon, het vervelende –overal tussen gaan zittende- zand en het vieze zoute water dat zo’n nare laag op je huid achterlaat als het opdroogt. De meiden protesteren; ze zouden ook wel een keer aan het strand willen liggen. Helaas voor hen zit dat echter de komende dagen niet in de planning. Maar pa zou pa niet zijn als hij niet over zijn hart strijkt en de planning dusdanig aanpast dat we ook een hele halve dag gaan inruimen voor een strandmiddag. Is Venice Beach akkoord voor de dames, of willen ze liever de Geffense Plas?

FOTO MALIBU

Om alvast te wennen aan het strand zetten we de auto even aan de kant en klauteren we naar beneden naar het strand van Malibu Beach. Het gebeurt immers ook niet elke dag dat je daar kunt staan, nietwaar? Na een paar foto’s en wat geklooi gaan we weer terug en rijden we verder richting Los Angeles. Een fast food keten waar we deze vakantie nog niet gegeten hebben is Kentucky Fried Chicken. Nou wil het toeval dat er in Malibu een gevestigd is. En nog wel aan de straat waar wij voorbij komen! We zetten de auto dus snel op de kleine parking en bestellen allemaal wat lekker kippenkluifwerk (alhoewel het allemaal ‘boneless pieces of chicken’ zijn, zodat letterlijk gesproken het woord ‘kluifwerk’ volkomen misplaatst is….). Ons eerste echte doel van vandaag ligt aan de Noordwestelijke kant van de uitgestrekte metropolitan area Greater Los Angeles, en toevallig is dat net de windrichting waar wij vandaan komen; Santa Monica. Met veel minder moeite dan ik had ingeschat kunnen we met de auto bijna tot aan de pier komen, met dank aan een kleine parkeerplaats waar je niet langer dan twee uur mag parkeren. Dit betekent dat er niet alleen auto’s komen, maar dat er ook diverse (moeten) gaan. Aldus bemachtigen we snel een plekje dat letterlijk op 25 meter van de beroemde Pier ligt. De vaste lezer van dit verslag weet inmiddels wat de dames weer gezamenlijk aan voelen komen als ze voor een plas water staan die zo groot is als de Stille Oceaan: ze moeten plassen! Gelukkig hebben niet alle naar schatting 20.000 mensen die op de pier zijn tegelijk dezelfde aandrang, maar zo’n 500 toch zeker wel, met andere woorden; het is redelijk druk bij de openbare toiletten. De sfeer is hier toch wel leuk en zeker het altijd mooie weer is toch wel een nuttig extra ingrediënt.

FOTO SANTA MONICA PIER

Naar goed plaatselijk gebruik flaneren we wat over de pier en zien de diverse winkeltjes, kermisattracties en straatartiesten. Deze laatste groep wordt onder andere vertegenwoordigd door een jongedame die denkt dat ze goed kan zingen. Helaas. Misverstand. Dat kan ze niet. Ook is het goed om te zien dat onze werkgever hier goed vertegenwoordigd is. En uiteraard wordt dat op de gevoelige plaat (al is er sinds de digitale fotografie letterlijk gezien geen sprake meer van een gevoelige plaat, maar ok) vastgelegd:

FOTO ANJA M&M

Onze Lonely Planet uit oktober 2010 (een recente versie dus) heeft een heuse ‘star gazing route’ opgenomen, dus gaan we snel richting Beverly Hills. Want in de heuvels van Beverly wonen immers vele beroemdheden. We gebruiken Sunset Boulevard als rode draad in onze route en beginnen met een zijstraat waar ons aller vriendin Paris Hilton woont. Bij haar huis aangekomen zijn alle deuren op slot en alle luiken dicht. Dit betekent dat er twee mogelijkheden zijn; òf ze is niet thuis, òf ze is binnen bezig met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen……….. We zijn in elk geval zo brutaal om bij haar op de oprit te draaien en terug te keren naar Sunset Blvd. Helaas kent TomTom Doheny Drive niet, dus zullen Halle Berry & Winona Ryder met de koffie en de koekjes blijven zitten; we kunnen hun huis niet vinden dus kunnen we ook niet op de koffie komen. Sorry meiden. Daarna vinden we wel het zwaar bewaakte onderkomen van Leo. Dicaprio in dit geval. De doodlopende straat waaraan zijn huis ligt wordt aan het einde bewaakt door een vervaarlijk uitziende bewaker die waarschijnlijk moet voorkomen dat mensen dwars door de grote poort heen rammen of over het twee meter hoge hek gaan klimmen……

FOTO STAR HOMES

We zoeken verder en vinden (?) de huizen van Tobey MacGuire, Keanu Reeves, Karen uit Will & Grace en het oude huis van Courtney Love. Iets verderop ligt het grote, witte appartementencomplex waar vroeger Lindsey Lohan woonde, maar zij heeft het onderverhuurd aan friend(s) Mathew Perry. Overigens wonen ook Cher en Elton John in dit complex; een ware potentiële goudmijn dus voor (sp/pl*)astiche chirurgen. Precies voor het huis van Larry King (zijn kleinkinderen zijn op de oprit aan het basketballen) komen we een van de celebrity tourbussen tegen. Ik doe het raampje open en vraag/zeg: ‘Larry King huh?’. ‘Yeah man, Larry King’ antwoordt de driver. Verderop komen we steeds meer van deze tourbussen tegen, dus we zitten in elk geval in de juiste buurt. Helaas voor ons is ook Jennifer Aniston niet thuis, maar dat geldt niet voor Courtney Cox en David Arquette; er staan namelijk auto’s op de driveway. Maar gezien hun ‘marital state’ (bijna gescheiden) gaan we daar maar niet op de koffie; je zou per ongeluk tijdens je vakantie een rondvliegend kopje naar je harses krijgen…….

Of Tom & Katie (Cruise & Holmes) thuis zijn is niet te zien. Hun enorme huis wordt afgeschermd door een dichte coniferenhaag en een poort die niet zou misstaan bij Fort Knox. Het Spaanse huis van Dr. Phill is onze afsluiting voor Beverly Hills. In democratisch overleg besluiten we om naar het hotel in Glendale/Pasadena te rijden via de Hollywood Walk of Fame. Binnen tien minuten rijden we daar langs, maar het is daar echt megamega druk. De sterren en handafdrukken van de celebs kunnen onmogelijk zichtbaar zijn, zoveel mensen lopen hier. Ons wijs besluit is dan ook om morgen terug te komen.

Twintig minuten later checken we in bij het Comfort Suites Pasadena en maken we plannen voor die avond. Dé vestiging van CheeseCake Factory waar Penny (personage uit Big Bang Theory) werkt is downtown Pasadena, dus de keuze voor een restaurant is snel gemaakt. Die avond parkeren we de auto dan ook in de parkeergarage van old town Pasadena en snellen we naar de Cheesecake factory. Daar is het, zoals verwacht, erg druk. We worden vriendelijk verzocht om 40 minuten te wachten, maar dat hebben we graag voor dit etablissement over. Ondertussen doden we de tijd met een bezoek aan de Vans store die Maartje in het voorbijrijden gespot heeft. De veertig minuten blijken voor de dames echter niet genoeg om alle schoenen die ze leuk vinden aan te passen. Pa sprint daarom na 39 minuten en 48 seconden terug naar de Cheesecake factory maar helaas is onze tafel al vergeven. Ik word vriendelijk verzocht nog even geduld te hebben; de eerstvolgende tafel voor vijf die vrij komt krijgen wij. Na enkele minuten verschijnen de dames (elk een paar echte Vans rijker) ten tonele en weer een paar minuten later zitten we aan tafel.




Voor hetzelfde geld had de Cheesecake Factory ook Chicken factory kunnen heten, zoveel gerechten met kip staan er op de – zeer uitgebreide - kaart. De ober die we vanavond treffen is geduldig en grappig en gunt ons alle tijd om te kiezen. Als we eenmaal gekozen hebben ontdekken we een van de waarschijnlijke redenen waarom het hier zo gigadruk is; de porties zijn werkelijk ‘humongous’. Zonder uitzondering zijn alle bestelde gerechten echt megagroot en nooit door een normale eter tot zich te nemen. Zelfs de salade die ik besteld heb is zo groot dat ik deze absoluut, no way in hell, ooit op ga krijgen. Bovendien, en dat is na de kwantiteit toch zeker ook een belangrijk punt, is de kwaliteit formidabel. Echt heel erg lekker. Na een korte stemming verdringt Cheesecake Factory dan ook de tot dan aan toe op nummer één staande eetgelegenheid van een week of wat geleden in Naples, Florida, Perkins family restaurant. Omdat de specialiteit van de Cheeseckae factory uiteraard Cheesecake is, kunnen we het met goed fatsoen niet maken om GEEN cheesecake te bestellen als dessert. Na een goed advies van onze nieuwe ober – ook aardig en grappig – bestellen we er twee voor ons vijven. Nadat deze punten door ons weggepropt zijn rekenen we af, rollen we het zebrapad over naar de parkeergarage en laten we ons door de speciale hijskraan in de auto takelen. Pffff. De auto zakt nu – onbeladen, immers alle koffers staan op de hotelkamer – nog verder door zijn veren dan de afgelopen dagen in beladen toestand. Zo gaan we, met de achterbumper schavend over het Californische asfalt, terug naar het hotel, alwaar we ons heel voorzichtig te ruste leggen; het zijn wel bedden die berekend zijn op Amerikaanse gewichten, maar je weet tenslotte maar nooit………..
Truste!

* doorhalen wat niet van toepassing is

[Yeehaw]

Nou nou, wat een fantastische verslagen allemaal. Heerlijk om jullie avonturen zo te volgen........

[A3]

Dag 16, Zondag; We zien de echte sterren & meer L.A. highlights
Midden in de nacht gaat Linda’s mobieltje af, maar gelukkig wordt niet iedereen er wakker van. Alleen Anja en A3. Helaas maken zij echter zo’n herrie in hun schrikreactie en aansluitend geklets dat de rest ook wakker wordt. Leuk hoor, zijn we in Los Angeles en kunnen we niet eens uitslapen…..
Gevolg is dat we voor acht uur allemaal aan het ontbijt zitten. Het Comfort Inn Pasadena heeft hiervoor een speciale ruimte opgeofferd waar in totaal toch zeker zo’n 25 mensen tegelijkertijd kunnen breakfasten. Alleen blijkt acht uur een populaire tijd voor meer dan 25 mensen. We moeten dus even wachten op wat vrije tafeltjes, maar uiteindelijk lukt dat en kunnen we dus de wafels en scrambled eggs baas gaan maken. Vanzelfsprekend zijn er ook gezinnen met kleinere kinderen bij het ontbijt en dit noopt Anja tot de vraag aan een naar schatting 10 jarig jongetje dat wafels staat te bakken: ‘are you a good cock’? We hopen maar dat het jongetje nog niet al te uitgebreid sexueel is voorgelicht want anders zou hij wel eens aangifte kunnen gaan doen bij het Pasadena Police Station local police. We zien het al helemaal voor ons:

FEMALE DUTCH PEDOFILE ARRESTED AFTER SEXUALLY HARRASSING 10 YEAR OLD!

Alle ellende die je vervolgens hebt met het zoeken van een goede advocaat, het overleg over de plea bargain, het ‘plead guilty’ in ruil voor een verminderde straf etc. Ik word al moe als ik er aan denk. Nu weet ik niet of de staat Californië nog de doodstraf hanteert, maar dat zou wel een mooie manier zijn om Anja’s retourticket voor een leuke prijs op Ebay aan te bieden. Scheelt ons weer in de kosten…..

Na het ontbijt gaan we als een razende richting Hollywood om daar de drukte voor te kunnen zijn en echte sterren te kunnen fotograferen. We kunnen op dit vroege uur met gemak onze auto parkeren op zo’n vijftig meter afstand van Hollywood Boulevard en merken dan dat we ontzettend veel geluk hebben: het is ongekend welke sterren we allemaal zien en ook nog eens op de digitale plaat vast kunnen leggen. Het is voor ons nu ook geen raadsel meer waarom Jennifer Aniston gisteren niet thuis was toen we op de koffie wilde komen; ze is altijd hier op straat te vinden, samen met alle andere sterren die we gezien hebben als Olivia Newton John, Kevin Costner, Samuel L. Jackson, Harrison Ford en zelfs Michael Jackson. De oplettende lezer heeft natuurlijk al lang in de smiezen dat het hier niet gaat om de echte sterren die we gezien hebben maar om de echte sterren van de sterren. Letterlijk de echte sterren dus:

FOTO STER MICHAEL JACKSON

Ik heb onze foto’s niet geteld, maar zo snel even een grove schatting makend denk ik dat we toch zeker 100 sterren hebben gefotografeerd. Dat aantal halen we bij lange niet van de handafdrukken. Die hebben we weliswaar ook veel gezien en vastgelegd, maar geen 100. Eerder een stuk of dertig, waaronder:

FOTO HANDAFDRUK WILL SMITH

FOTO CHINESE THEATER

We merken na een uurtje of wat wel dat het al weer drukker wordt. Hierdoor zijn sommige handafdrukken al nauwelijks meer te zien omdat er zoveel mensen lopen. Dus een tip als je hier naar toe gaat: kom vroeg in de ochtend, dan heb je de plek helemaal voor jezelf! Wij lopen daarna het Highlands winkelcentrum in om aldaar vanaf de vierde verdieping (de vijfde is afgesloten en alleen toegankelijk voor hotelgasten) het Hollywood sign te fotograferen. Dat lukt:

FOTO HOLLYWOOD SIGN

Van de vierde weer naar beneden nemen we de lift, maar die komt uit in een kast. Mhhh. Dan maar weer een naar boven en….bingo: we staan recht voor de deur bij Starbucks. De kids een smoothie, pa en ma een bakkie en dan weer verder. Hollywood Boulevard steken we nu over en we winkelen nog wat in een aantal winkels. Linda en Maartje kopen een sweatshirt en pa neemt veel foto’s in de Hollywoodland store, waaronder deze:

FOTO MEIDEN +MJ

Het speurwerk dat ik tijdens de voorbereidingen heb gedaan heeft ook een plaatsindicatie opgeleverd voor de Rock Walk of Fame, die hier vlakbij moet zijn. Helaas kunnen we het echter niet vinden, dus vragen we het maar aan een van de locals. We blijken er nog vijftig meter van af te zijn en we kunnen voor de deur van het Guitar Centre, want daar is het, parkeren. Voor de winkeletalage is een overdekt portaal van ca. tien bij vijf meter waar allerlei handafdrukken te vinden zijn van rock stars. Vele zijn al wel redelijk gedateerd, al kunnen we er een vinden uit 2008 van de smashing pumpkins. Verder zien we Aerosmith, AC/DC, Queen, Peter Frampton en James Brown, om er maar een paar te noemen. Vlak na ons stopt er een bus met Japanners, dus we zijn net op tijd. Met 60% gitaartalent binnen onze groep (alle drie de jongedames) kunnen we het natuurlijk niet maken om niet even de winkel binnen te gaan…………WAUW. Dit is echt een gitaarwalhalla. Wanden en wanden vol met gitaren in de meest normale maar ook abnormale vormen en kleuren. Kopen kan natuurlijk ook, er zijn exemplaren voor elk budget; het begint bij $79 (echt waar) en eindigt ergens bij $34,999………. Er schijnen gratis souvenirplectrums weggegeven te worden maar aangezien we van het kastje naar de muur worden gestuurd vergeten we dit maar. Ik zou deze bezienswaardigheid in L.A. geen absolute must vinden, maar aangezien het zo dicht bij de Walk of Fame is (2 blocks) zou je dit als rockliefhebber eigenlijk niet over moeten slaan.

FOTO GITAREN

Als we de winkel weer uitkomen staat er een keurige rij van naar schatting zo’n 50 Japanners op de stoep om allemaal netjes om de beurt een foto te maken van de handafdruk van Johnny Cash. Wat zijn dat toch heerlijk gedisciplineerde mensen. Wat ons betreft hebben we voor vandaag wel genoeg handafdrukken gezien, dus wij gaan door naar ons volgende doel. Ook dat doel is te lokaliseren via uitgebreid voorsperwerk op internet, want het betreft de locatie van het originele huis dat gebruikt is voor de opnamen van de TV-serie Charmed, waarvan onze dames grote fans zijn/waren. Nou speelt Charmed in San Francisco, maar hier blijkt maar weer dat op TV alles (èn meer) nep is, want het huis staat dus gewoon in Los Angeles. TomTom stuurt ons er rechtstreeks naar toe en het ziet er inderdaad precies zo uit als op TV. Ik krijg opdracht om precies de trap, de voordeur en nog wat meer details te fotograferen en dan rijden we weer verder, op naar het oudste gebouw van Los Angeles.

FOTO CHARMED HOUSE

Evenals in San Francisco is er vroeger dus ook in L.A. een missie gesticht door de Mexicanen. Een groot verschil met San Fran is echter dat deze missie (en de ernaast staande basiliek) daar een beetje ‘stand alone’ waren, meer of minder in een normale Frisco-se wijk, hier in L.A. is dit anders. Hier is een soort complete mini Mexicaanse wijk waar, op het moment dat wij er aan komen, een grote Mexicaanse markt aan de gang is. Even verderop wordt panfluit gespeeld en weer wat verder bij een kiosk maakt een Mexicaanse dansgroep zich op om hun kunsten te gaan tonen. Het is erg gezellig, en als je zou zeggen dat je in Mexico zou zijn dan zou je het zo maar geloven!

TWEE FOTOS MEXICAANSE WIJK

Tegenover deze Mexicaanse wijk ligt Los Angeles Union Station. Gebouwd in Spaanse stijl en volgens mijn Lonely Planet ‘the last of the great US railway stations’. Het gebouw ziet er inderdaad voornaam uit en is, zowel van binnen als van buiten, ook uitermate netjes en goed onderhouden.

FOTO UNION STATION

FOTO VERTREKBOARD

Honger. Dat is toch wel de reden dat we op zoek gaan naar de leuke – niet dertien in een dozijn – eettent die ik op de nuttige en leuke site http://www.roadsideamerica.com heb gevonden; Fake Forest Cafeteria, een eettent die helemaal is ingericht als een woud, inclusief bomen en beesten. Deze moet zich bevinden bij de hoek van Broadway en 7th, maar hoe we ook zoeken, we kunnen het niet vinden. Derhalve parkeren we de auto maar in een parkeergarage (nu op zondag $3 dollar per dag, normaal $3 per 12 minuten….) en gaan we richting een Carl’s Jr. hamburgertent. Voordat we daar echter aankomen wil ik iets vertellen over dit deel van Downtown L.A. Nooit heb ik iets op TV gezien of gelezen over dit deel van Los Angeles. Een stad die, volgens veel boeken en reisprogramma’s, geen echt centrum heeft. Nou, dat is dus niet waar. Dit is het centrum van L.A. Het heeft een beetje de sfeer van de oude delen van Manhattan en ik schat zo in dat je hier louter locals en weinig toeristen aantreft. De buurt is niet top meer, absoluut niet, maar toch ook nog niet echt vervallen. Een beetje er tussen in, zeg maar, ‘op weg naar….’. Het wemelt van de winkels en winkeltjes, maar buiten de eettenten geen nationale ketens of namen, louter lokale ondernemers. Maartje vindt het zelfs een beetje een creepy buurt, maar dat bestrijd ik. Zo zijn de VS nou eenmaal. De gebouwen zijn allemaal oud en historisch maar vooral stijlvol. Ik vind het echt een geweldige buurt!

FOTOS DOWNTOWN LA

Wij lopen in elk geval verder richting Carl’s, als we aan de overkant Clifton’s Cafeteria zien. Dat ziet er wel grappig uit, en dus lopen we er even binnen. In de entree staan allemaal bomen en struiken, dus dit blijkt het door ons gezochte – en nu puur toevallig ook nog gevonden – Fake Forest Cafeteria te zijn; cool! We lopen direct naar achteren, de richting waarin we door een medewerker gedirigeerd worden, en zien dan eigenlijk pas goed wat dit is; een reusachtige vreetschuur met een nog reusachtiger buffet. Wel op een bepaalde manier stijlvol ingericht, zeg maar stijlvol anno 1968. Of zoiets. Het heeft binnen een beetje de sfeer en uitstraling die Downtown buiten ook heeft. Gaaf dus! Het buffet is echt mega goedkoop. De keus is geweldig groot, je weet hier dus echt niet wat je moet nemen, en tot overmaat van ramp hebben ze eigenlijk geen kant en klare gerechten als bijvoorbeeld ‘fish & chips with peas’ of ‘burger with fries & veggies’, maar kun je alles zelf samenstellen. Elke afzonderlijke groente en elke afzonderlijke kippenugget, poot, wing of breast ligt apart in een bakje.

FOTOS CLIFTON

Het spreekt voor zich dat we daarna geen boeh of bah meer kunnen zeggen. De combinatie van Nederlanders en een buffet is er altijd een met een bepaald risico, namelijk het risico van teveel. Teveel mac & cheese, teveel beef patties, teveel roast beef with gravy, teveel garlic bread, teveel mayo, teveel van alles. Maar wel lekker. En goedkoop. Da’s ook belangrijk. De dames maken nog een sanitaire stop en ik lees kort even het plaatselijke downtown nieuws. In de krant staan ook kleine advertenties met o.a. het aanbod van kamers en appartementen. Als ik dat zo een beetje lees dan is het hier niet bepaald onbetaalbaar. Ik lees een driekamer appartement, volledig ingericht en inclusief weekly maid service - wat dat ook in mogen houden  - voor onder $500 per maand. Valt niet tegen. We verlaten het Clifton’s weer en gaan terug naar de auto. Onderweg kopen we nog een nieuw oplaadsnoer voor mijn telefoon, zodat we én zelf weer kunnen bellen, én ook gebeld kunnen worden. Vlakbij de parkeergarage schieten we nog een paar plaatjes van de wolkenkrabbers van het nieuwe, modernere stuk van downtown L.A. en dan gaan we weer verder.

FOTO NIEUW DOWNTOWN

Niet geheel toevallig passeren we op weg naar Venice Beach ook nog het Staples Center. Vanmiddag is het namelijk Beach Time. Zo gemakkelijk als het in Santa Monica was om een parkeerplaats te vinden, zo moeilijk is het in Venice. Er rest ons uiteindelijk niets anders dan maar toe te geven aan de plaatselijke maffia die rustig $25 vraagt voor de rest van de dag – en dan te bedenken dat het al na half vier is. Het bedrag is in elk geval inclusief taks, dus dat scheelt dan wel weer zeven procent. Of zoiets. Eerst moeten we echter onze badkleding aandoen en dat kost ons een kwartier. Niet omdat we daar nou zo enorm langzaam mee zijn, maar meer omdat het zo druk is bij de toiletten. Overigens zeer praktische toiletten voor een openbare gelegenheid als Venice Beach. Even een niet zo aangenaam onderwerp (gelieve de volgende twee regels over te slaan als u niet goed kunt tegen toiletbeschrijvingen). De toiletpotten zijn namelijk van roestvrijstaal en een bril ontbreekt. Het toiletpapier zit in rollen op een vierkante lat waardoor je dus niet ‘lekker kunt rollen’, maar het papier telkens om de rol heen moet halen; bespaart een hoop papier en de vloer ligt niet vol met overtollig afgerold toiletpapier. Hete luchtblazers voor de handjes en alles is weer hygiënisch schoon (jaja, ik weet het, een pleonasme, maar het klinkt zo mooi……).

Net als bij Santa Monica staan hier diverse kraampjes en semi-permanente winkeltjes bij het strand. Ook zijn er hier basketbalvelden. Terwijl we naar het strand lopen zien we wel dat het overwegend – om niet te zeggen exclusief- afro american jeugd is die er gebruik van maakt. Op strand waait het frisjes, maar de meiden laten zich niet kennen en gaan lekker zonnen. Even later trekken ze zelfs zonder iets aan de voeten te doen de stoute schoenen aan en gaan de zee in. Na een minuut of tien durft Anja dit ook aan, maar pa blijft lekker lazy liggen lezen.

FOTO BASKET BALL

FOTO STRAND

Omdat de girls het tegen half zeven toch wat koud krijgen – en omdat het aanbod aan leuke jongens toch wat tegen lijkt te vallen – gaan we terug richting Pasadena. We maken een korte stop net voor ons hotel om een lading taco’s mee te nemen en eten deze op de kamer op. Dan begint het ritueel weer met het wegen van de koffers – altijd leuk  - want morgenavond vliegen we alweer terug naar Florida. Wanneer alle koffers zijn beoordeeld als ‘nèt binnen de limiet’, kunnen we naar bed. En dat doen we ook. Sleep tight!

[A3]

Dag 17, Maandag; Kriskras door L.A. / You can drive thru it!
Als je de titel van deze dag zou mogen geloven dan zou onze route van vandaag er ongeveer als volgt uit kunnen zien:



In werkelijkheid lijkt het er wel een beetje op, maar is het toch nèt iets anders:


Maar voordat we aan deze enorme opgave gaan beginnen dient er uiteraard eerst ontbeten te worden. Ook vandaag is het weer gezellig druk in de ontbijtruimte en toevallig of niet, we zitten aan een tafeltje met andere Nederlanders. Zij is hartstikke aardig, hij komt wat arrogant over. Maar…..toch zit ook hij maar gewoon in het Comfort Suites Pasadena en niet in het Ritz-Carlton. Trouwens, over het Comfort Suites Pasadena gesproken, daar heb ik ook nog een korte review over geschreven: http://www.tripadvisor.com/ShowUserRevi ... RATES_CONT

Maar goed, onze laatste dag in het Westen van de VS heeft een aanvang genomen. Vanzelfsprekend sluiten we Californië af in stijl: een drukke dag met veel bezienswaardigheden. Dit kan makkelijk, omdat onze vlucht vanaf Los Angeles International Airport (kortweg LAX) naar Fort Lauderdale (kortweg FLL) pas om 21.58uur vertrekt (gepland vertrek dan, maar daarover later meer…..).
Omdat we met z’n allen toch nog wel redelijk ontevreden zijn over de views die we tot dusverre op het Hollywood sign hebben gehad, is het eerste doel van vandaag om die herinnering weg te poetsen. In onze vertrouwde Lonely Planet staan een aantal suggesties voor betere views en, zoals gewoonlijk, kloppen ze nog ook. Niet dat we ze alle drie hebben uitgeprobeerd, maar het eerste punt voldoet al ruim aan onze verwachtingen. Als bonus krijgen we nog de meest modieuze en chauvinistische zwerver van Los Angeles er gratis bij:

FOTO HOLLYWOOD

FOTO USA ZWERVER

Ook ons volgend adres komt uit de Lonely Planet, en hiervoor gaan we terug naar een wijk waar we eerder deze week ook al gezellig op de koffie zijn geweest: Beverly Hills. Het huis waar we nu naar toe gaan zou het huis moeten zijn waarin Michael Jackson tot aan zijn dood heeft gewoond en waar hij dus ook gestorven is. In de Lonely Planet staat het dan ook simpelweg beschreven als ‘MJ’s last residence’. Het blijkt een mooi huis te zijn, maar absoluut niet het extravagante paleis dat we hadden verwacht. Na Neverland moet dit voor Michael wel echt ‘behelpen’ zijn geweest. Wat me opvalt is dat er op de driveway nog steeds een bewaker staat. Hij zit in een auto en ziet er zwart uit. Hiermee bedoel ik niet dat het een afro american is, maar gewoon dat hij er zwart uit ziet. Hij heeft namelijk een behoorlijk postuur – A3 plus – en heeft een zwart shirt aan. Bovendien zit hij ook nog in een relatief kleine auto – een zeer klein en vierkant model – die ook pikzwart is. Wat hier dan nog te bewaken is lijkt me een raadsel, of het moet zo zijn dat Dekentje, de fresh Prince of Belair en de Eifeltoren nog thuis zijn……. (Michaels kinderen heten Blanket, Prince & Paris).

FOTO AUTO MJ BEWAKER

Onze route van vandaag is niet alleen logisch in de zin van een min of meer logische topografische volgorde, hij is ook logisch qua opzet. Want waar kom je terecht als je dood bent? Inderdaad, het kerkhof. En dat is ook ons volgende doel. Niet dat we het graf gaan stalken van Michael Jackson, daar schijn je toch niet goed bij te kunnen komen anders hadden we dat wellicht nog gedaan……., maar we gaan andere doden ‘haunten’. Midden in L.A. ligt namelijk een kleine begraafplaats waar relatief veel beroemdheden hun laatste rustplaats hebben gevonden. Bovendien valt er ook nog een leuke anekdote over te vertellen, die als volgt gaat: de begraafplaats in kwestie (Westwood Village memorial Park) kent naast het type graven zoals wij die in Nederland kennen – doden worden begraven in de grond en het graf wordt voorzien van een grafsteen – ook graven waar de doden in een soort flatgebouw ‘gehuisvest’ zijn waar je dus niet alleen ‘buren’ naast je hebt, maar ook onder en boven je. In een van dit type graven ligt Marilyn Monroe. De plek boven Marilyn is op een bepaald moment gekocht voor $100,000 door een man (Richard F. Poncher) die wou kunnen zeggen dat hij z’n hele leven, pardon, correctie, z’n hele dood’ bovenop Marilyn Monroe heeft gelegen. Kijk, daar heb je wat aan! Als klap op de vuurpijl heeft een bepaald persoon hetzelfde gedaan met de plek naast Marilyn, alleen is die persoon nog niet dood. Die plek is dus nog leeg! Onderstaand het bewijs:

FOTO PONCHER

FOTO MARILYN

FOTO LEEG GRAF

Dit lijkt me een leuk moment voor een klein quizje. Wie is de man die de plaats naast Marilyn Monroe heeft gereserveerd? Hint: de vele kusjes op de grafsteen staan er niet voor niets. Hij heeft veel vriendinnen………

Overige graven van beroemdheden die we zien zijn: Dean Martin, Walter Mathau en Farrah Fawcett, maar er liggen er hier nog veel meer: Burt Lancaster, Roy Orbison, Natalie Wood en Jack Lemmon ‘to name a few’. Gelukkig is er na het bezoek aan Westwood Cemetery geen grafstemming ontstaan en kunnen we verder naar ons volgende doel; meer beroemdheden op Rodeo Drive! Beroemde merken in dit geval want alle bekende – maar gelukkig voor ons ook heel veel onbekende  - merken zijn daar vertegenwoordigd. Wat valt op? Er zijn nauwelijks mensen aan het winkelen, de straat lijkt wel compleet uitgestorven. Zou dat te maken hebben met de slechte economie of met het feit dat Gucci, Bulgari en consorten hier – net als de kruidenier in een gemiddeld Hollands dorp – op maandagmorgen gesloten zijn?

Ons budget laat in elk geval zowiezo geen aankopen toe op Rodeo Drive, dus we stoppen ook niet om het te checken. Naar de volgende bezienswaardigheid is het slechts 10 minuutjes rijden; de La Brea Tarpits. De wat? Ja, de La Brea Tarpits. Midden in Los Angeles ligt een plas (pit) waar zomaar spontaan een olie/teerachtige vloeistof naar de oppervlakte borrelt. Dit is al sinds mensenheugenis en waarschijnlijk zelfs al langer. Want deze tarpits staan in de top 3 van vindplaatsen voor fossielen uit de tijd dat er sabeltandtijgers, mammoeten en mastodonten door Rodeo drive liepen. Dieren kwamen naar de plas om te drinken en baden en kwamen vast te zitten in de olie. En dan zaten ze pas goed in de olie want ze kwamen er niet meer uit en stierven. Door de olie bleven hun botten uitstekend bewaard. Ter illustratie van dit al heeft men rondom de plas een aantal modellen van deze dieren neergezet.

FOTO TARPITS

Helaas zijn de korte ritten tussen de diverse bezienswaardigheden nu definitief achter ons, want de volgende drie punten zijn elk een behoorlijk stuk van elkaar verwijderd. Maar toch nog allemaal gelegen in wat men ‘Greater Los Angeles’ placht te noemen. Een van de plaatsen die door Greater Los Angeles is opgeslokt is El Puente. El Puente kent geen attracties of bezienswaardigheden van formaat, laat staan van (inter)nationale faam. Toch is hier iets bijzonders wat we, ondanks het bijna complete falen van onze TomTom in El Puente, gelukkig nog vinden ook: The Donut Hole!

FOTOS DONUT HOLE

Gebouwd in 1968 is dit een van de ultieme voorbeelden van Americana; een typisch Amerikaans product (Donut), aangeboden op een typisch Amerikaanse wijze (Drive thru). Na 43 jaar donutdistributie ziet ‘the hole’ er nog steeds prima uit, maar toch stellen wij onze ‘drive thru’ nog even uit. We willen namelijk eerst echt iets eten. En om de eetlust nu te gaan bederven met een chocolade- of orange glazed donut zou natuurlijk erg zonde zijn. Dus wordt de dichtstbijzijnde eettent gezocht en dat is In & Out burger. Maar hier kun je ook alleen drive-tru-en en we willen juist even zitten. Daarom maar even verder gereden en ‘Church’s Chicken’ ontdekt. Dat blijkt geen succes. De kip die Anja en Ellen bestellen is misschien helemaal niet verkeerd, maar de marinade waarin deze schrielhennen hun zwemlessen hebben genomen is – op zijn zachtst gezegd – zeer apart. De marinade schijnt ‘buffalo’ te heten – overigens zeer raar dat een kip gemarineerd is in buffalo, maar dat terzijde – en is zeer zout en zuur van smaak. Ik proef een beetje en vind het eetbaar, maar weet tegelijkertijd dat dit voor Anja een ware verschrikking moet zijn want die houdt – in tegenstelling tot ondergetekende – juist helemaal niet van zuur. Gentleman als ik ben bied ik daarom heel galant aan om van maaltijd te wisselen, ik heb namelijk coleslaw, normaal een ongevaarlijk gerecht. Maar Anja proeft ervan en trekt een gezicht als een kip die gemarineerd wordt in buffalo! Dan kluift ze nog liever door in haar in chicken gemarineerde buffalo (of was het nou andersom?). Linda en Maartje hebben met hun kipburger nergens last van. Veilige keus.

Na dit fiasco – Church’s Chicken never again – hebben we allemaal wel zin een donut. Da’s nou mooi. Hier om de hoek zit toevallig the Donut Hole. Er staan geen auto’s voor ons dus we begeven ons nieuwsgierig in het digestive system van de donut, zien rechts van ons de waarschijnlijke bakkerij en links de winkel met order window. Het is wel een beetje een overzichtelijk geheel. Je hebt niet, zoals bijvoorbeeld bij MacDonalds, een mooi bord met een keurig overzicht van wat er allemaal te koop is. Nee, je moet maar gewoon door het raam in een vitrine kijken en aanwijzen welke kleur je leuk vindt. In eerste instantie vraag ik aan de Chinees uitziende mevrouw of ze niet een assorted bag of zoiets dergelijks heeft.
Ik: ‘do you have an assorted bag of donuts?’
Zij: ‘what?’
Ik: do you have a bag with assorted donuts?
Zij: ‘what?’’
Ik: ‘do you have…………………..oehhh, laat ook maar’
Blijkbaar is het woord ‘assorted’ niet behandeld tijdens de Chinees-Amerikaanse lessen, want ze begrijpt echt niet wat ik bedoel. Inmiddels hebben wij alle vijf de nodige moeite met kiezen, dus dit hele proces is nu snel opgeschreven, maar duurde in de praktijk best lang. Om aan het geweifel een einde te maken probeert de Chinese vrouw om zelf het initiatief te nemen. Ze pakt een Donut, houdt deze triomfantelijk in de lucht en steekt haar vinger door het gat.
Zij: ‘Yeah, it’s a hole….and you can drive through it, hahahahah’
Wij: ‘…………’
Zij: ‘hahahahaha’
Wij: ‘ja, en………’
Aan deze belachelijke spraakverwarring, die het Babylonische ver overstijgt, komt een einde als we allemaal maar snel iets bestellen. OK. Linda een kokosdonut, Ellen een roze met sprinkels, Anja een glazed en A3 een gewone. Maartje heeft iets met chocolade besteld maar ziet nu dat het niet rond is met een gat erin. Ja, kom ’s effe, d’as toch geen donut? Dus snel omgewisseld voor een glazed. Eerlijk is eerlijk; qua donut kunnen hier Walmart, Krispy Kreme en Dunkin’Donuts niet tegenop. Ze zijn echt supervers en overheerlijk. Dus als je eens zin hebt in een donut, het geen bezwaar vindt om er 40 minuten voor om te rijden en 50 minuten spraak te verwarren, dan MOET je hier echt naar toe!

Na dit Chinese avontuur met een gat erin komt er iets van een hele andere orde; we gaan naar de Crystal Cathedral in Garden Grove. Weer een rit van 40 minuten, maar dan zie je ook wel iets unieks. Namelijk de volledig glazen kerk waarvan zelfs in Nederland ieder zondagochtend de diensten worden uitgezonden. We parkeren onze auto waarschijnlijk abusievelijk aan de verkeerde zijde (er staat ‘in-car worship’, maar er staan honderden andere auto’s en in geen één daarvan wordt geworshipped. Degene die dit verhaal een beetje volgen weten nu wat de vier dames moeten: ja hoor, plassen. Helaas voor hen zit de deur van de kerktoiletten op slot. Dan maar naar het bijgebouw en daar is het prijs. Ik check de herentoiletten uit en stel vast dat die spotlessly clean zijn en zeer luxe. Dat schijnt bij de dames ook zo te zijn, alleen is daar het probleem dat de deuren van de toiletten niet op slot kunnen. Mag onze lieve heer alles zien soms? Daarna gaan we de kathedraal in en zien dat de binnenzijde van het glas volledig ondersteund wordt door een ijzeren constructie aan de binnenzijde die een beetje lijkt op steigerwerk. Verder valt op dat er een enorm groot plasmascherm hangt en dat op vele banken en stoelen namen staan. De gids die rondloopt zal ons later vertellen dat dit van initiële sponsors is. Mij persoonlijk valt de maat van de kerk een beetje tegen, maar de dames zijn juist allemaal onder de indruk van de grootte. Naast de kerk staat ook nog een glazen toren en de terreinen, overige gebouwen en dergelijke zien er allemaal netjes verzorgd uit.

FOTO CRYSTAL CATHEDRAL

Onze laatste bezienswaardigheid in Los Angeles is de Queen Mary, die technisch gesproken in Long Beach ligt. Dit eens grootste cruiseschip ter wereld ligt hier definitief afgemeerd en is in gebruik als hotel en restaurant. Ernaast ligt een oude Sovjet duikboot. We maken wat foto’s van het exterieur van beide schepen en willen dan naar binnen om een kopje koffie te drinken. Maar helaas, dat kan niet. ”No, sir, sorry, until 5pm access is restricted to people who have a valid tour ticket.’ Die tickets kosten echter $25 pp plus tax en dat vind ik een beetje gortig als je daarna de koffie zelf ook nog duur moet betalen. Dus genieten we nog een keer van de buitenkant en draaien we weer om. Vlakbij stoppen we nog twee of drie keer om een goed uitzicht te krijgen op het totale schip maar dat lukt niet echt.

FOTO QUEEN MARY

Linda komt dan het ingenieuze plan om een Dairy Queen te zoeken en daar een lekker ijsje te eten. Volgens TomTom is er een in Long Beach, dus daar rijden we heen. Maar helaas, Dairy Queen in Long Beach is of iets van het verleden of iets van de toekomst, maar in elk geval niet van het heden.
Dus gaan we maar alvast naar LAX. Ik parkeer de auto bij de terminal voor Spirit Airlines en daar blijkt dat we meteen in kunnen checken. Wel vraag ik eenieder om goed in het snotje te houden of er geen meneren agent bij de auto gaan staan, want voor deze grap heb ik ooit eerder een bekeuring gehad…… De koffers zijn allemaal precies 49,5 of 50lbs dus precies goed. Dan zegt Linda ‘Pap…………er staat iemand bij je auto…’, snel sprint ik naar buiten en ja hoor, een agent op de fiets (!) heeft net zijn bonnenboekje getrokken als ik er aan kom. Gelukkig ziet hij ook wel dat ik een aardige vent ben……die geen kwaad in de zin heb en dus komt ik er met een waarschuwing van af. Ik ga dus snel de auto weg brengen en ben een kwartiertje later weer terug bij de girls. Die hebben intussen de koffers na weging en inchecken terug gekregen en moesten toen de koffers zelf weer bij bagage handling afgeven.

We gaan maar snel door security en gaan dan naar gate 67a. Maar eerst eten we nog wat (chili in bread bowls, salade en chili cheese fries) bij Ruby’s diner.Na een tijdje wordt er omgeroepen dat onze vlucht iets vertraagd is en dat we naar 67b moeten. Daar zitten echter ook al mensen van een andere vlucht die even later ook vertraagd blijkt te zijn, dus moeten we weer terug naar 67a. Wat een gesjouw zeg! Maartje is een beetje zenuwachtig omdat ze niet weet wie er naast haar komt te zitten in het vliegtuig. Een lelijkerd? Een dikkerd? Een knapperd? Het blijkt allemaal voor niks, want de stoel blijft leeg. Rond elf uur gaan we uiteindelijk de lucht in en wat er een uur later gebeurd hoort bij het verslag van morgen, want een uur later is het al dinsdag…….

[A3]

Dank voor al jullie positieve reacties!



Helaas gisteren en vandaag geen nieuwe posts ivm 'te druk'. Ben hele weekend aan het werk, maar wellicht maandag of in elk geval dinsdag weer een nieuwe episode!



MVG



A3

[Yeehaw]

Nogmaals bedankt A3. Er zit heel wat humor in mensen van Heesch (ik woon vlak bij, nou ja 10 kms verder)

[Heleen72]

Ik geniet er ook van! Maar ik moet er wel steeds wat tijd in plannen. Even voor het naar bed gaan, zit er niet bij.

[A3]

Dag 18,Dinsdag; de allergoedkoopste overnachting van deze vakantie en een thriller aan boord
We beginnen deze dag in de lucht. Naar schatting ergens boven zuidelijk Arizona of noordelijk Mexico. Onze vlucht van LAX naar Fort Lauderdale zal in totaal vijf uur duren, en daarvan is er nu, om 00.01 uur Eastern Time, eentje om. Geeft me mooi de gelegenheid om jullie deelgenoot te maken van de review over het hotel in Los Angeles/Pasadena waar we de afgelopen drie dagen en twee nachten geweest zijn:

http://www.tripadvisor.com/ShowUserRevi ... RATES_CONT

Ons volgende hotel is geen hotel, maar een vaste verblijfplaats in Kissimmee; een zogenaamd townhouse met private pool op het Terra Verde resort. Dit wordt niet alleen onze meest luxueuze, maar ook – omgerekend naar de prijs per nacht – veruit onze goedkoopste overnachtingsplek van deze hele reis. Op één na. Er is namelijk een overnachtingsplek die nog goedkoper is en dus de allerallergoedkoopste. En dat is deze nacht; aan boord van Spirit Airlines flight NK 310 van LAX naar Ft. Lauderdale. Of we echter ook echt kunnen slapen is een tweede; de vlucht zit redelijk vol en op de stoel naast Maartje na, zijn bijna alle plaatsen bezet. Lekker hangen of zelfs liggen zijn dus uitgesloten. Toch kan ik persoonlijk best wat snurkjes maken; ik geloof zelfs dat ik nog nooit zo lang geslapen heb in een vliegtuig! De mooie zonsopkomst in Florida heb ik dan ook volledig gemist:


Naast de vertraging, de goedkope overnachting en A3’s langste vliegtuigslaap ooit, wordt vlak voor de landing ook duidelijk dat deze vlucht nog een bijzonderheid kent. Zo’n half uur voordat we gaan landen begint de crew aan de gebruikelijke routine van opruimen, zeggen dat iedereen zijn tables upright moet zetten enz. De wat oudere stewardess van de crew is een rij of vijf voor ons in gesprek met een man. Plotseling begint deze man te schreeuwen, ‘how dare you suggest that i do not care about my child’. Hij maakt enorm veel amok en ondanks kalmerende woorden van de stewardess en andere passagiers blijft hij overstuur. Wat blijkt: hij en zijn vrouw reizen met twee kleine kinderen, waarvan er een nog op schoot zit. Hij weigert echter om zijn tweede kind van schoot te nemen en deze op de lege stoel tussen hen in te zetten. De stewardess legt dan uit dat het toch echt procedure is en dat het moet. Dat het voor safety reasons is en dat het ook het veiligst is voor zijn kind. Hij werkt echter niet mee en op een bepaald moment zegt de stewardess iets in de trant van ‘maar geeft u dan niet om de veiligheid van uw kind?’. En dat is het moment dat meneer door het lint gaat. De stewardess geeft het op, loopt naar voren in het toestel en grijpt de telefoon.

Waarschijnlijk belt ze met de piloot, alhoewel het uitzonderlijk lang duurt. Daarna laat ze de zaak rusten en worden de voorbereidingen voor de landing normaal afgemaakt. Zo rond de klok van kwart voor zeven landen we in Florida en taxiet het toestel naar de gate. Voor het vastmaken van de slurf moeten we even wachten, maar uiteindelijk is ook dat gelukt. Helaas mogen we dan nog het toestel niet uit, want er wordt omgeroepen dat we allemaal even moeten wachten op iemand die bij het verlaten van het toestel special assistance nodig heeft. Is er iemand onwel geworden? Is er iemand ziek? Is er een rolstoeller aan boord? Nee, niets van dat al. Wat is er dan? Plotseling komen er twee mensen het toestel binnen gelopen in plaats van er uit. Het zijn de US Marshall van het county hier en zijn deputee. Ze komen de man oppakken die zo’n stennis maakte over de zitplaats van zijn kind. Voor de ogen van zijn vrouw, kinderen en de rest van het vliegtuig wordt hij afgevoerd naar buiten. Zo. Opgeruimd staat netjes. Tijdens het afvoeren blijft hij opstandig met kreten als ‘I encourage you to write to Spirit about this disgrace’ en ‘never book Spirit they charge you extra for everything ‘ etc. etc. Als wij eindelijk ook het toestel mogen verlaten staat hij buiten in de terminal nog steeds te klagen over Spirit zus en Spirit zo. Man hou je muil!

De dames verzamelen daarna de koffers en pa verzamelt de auto. Dit keer wel een gratis upgrade – stond netjes vermeld in de computer – en dus mag ik kiezen uit een Kia Sorento of een Ford Edge. Dat wordt uiteraard de Ford, een mooie blauwe. De route naar het noorden volgt niet de gebruikelijke snelwegen die min of meer parallel lopen met de oostkust, maar de US 27 langs de Westkust van Lake Okeechobee, langs plaatsen als South Bay, Clewiston en Moore Haven. Aan deze zijde is lake Okeechobee helemaal voorzien van hoge dijken, want je kunt het water nergens zien. En dat terwijl het meer het grootste van Florida is, het op één na grootste dat geheel ligt in één van de lower 48 states, en het op zes na grootste van de gehele VS (alle 50 staten). Als we al een tijdje aan het rijden zijn wordt het tijd voor een ontbijtje. Helaas zijn er in Clewiston slechts een Wendy en een Mac, dus wordt het Wendy. Maar helaas, op dit vroege uur, het zal een uurtje of half negen zijn, ligt Wendy nog op bed. Gelukkig is aan de overkant Ronald MacDonald al wel op, zodat we daar wat croissants, egg Mcmuffins en dergelijke soldaat kunnen maken.

Naar Gatorama blijkt het daarna nog maar 30 minuutjes rijden, maar deze 30 minuten zijn meer dan genoeg voor alle vier de vrouwspersonen om heerlijk in slaap te vallen. Ik stop de auto dan ook zeer voorzichtig voor de houten schuur die het hoofdgebouw van Gatorama blijkt te zijn en laat de motor lopen. Zo worden ze niet wakker en blijft het lekker koel. Als ik me achter de auto al omgekleed heb van een lange naar een korte broek worden ze wakker. Huh? Waar zijn we? Bij Gatorama! De dames kleden zich ook om en we gaan naar binnen. Een giftshop annex ticket booth wordt, en dat is toch zeer raar, bemand door een vrouw. We kopen de tickets en krijgen daar gratis een zak oud brood bij om te voeren aan de gators. Meteen als je de schuur uit komt kom je op een boardwalk boven een meertje uit en zie je direct links en rechts van je alligators en crocodiles. Kleine, maar ook grote! We voeren wat en zien dat de beesten er nog best trek in hebben ook. Langs het water lopen wat ibissen, en verderop langs de overdekte boardwalk liggen wat enclosures met o.a. heel veel kleine alligators, schildpadden, wasberen, Florida Panthers – twee stuks nog wel – en lynxen oftewel bobcats. In één hok zit Goliath, een American crododile – dus geen alligator – die eerst gehuisvest was in het grote meer waar we zojuist over heen zijn gelopen. Goliath was echter zo’n misbaksel dat hij liefst twaalf collega crodociles en alligators een handje (of was het een tandje) heeft geholpen bij het bereiken van de andere wereld. Hun witte schedels liggen als bewijs boven het hok uitgestald. Gatorama gaat er prat op dat ze de enige facility in de wereld zijn waar met succes American crocodiles gefokt worden. Volgens eigen zeggen zijn alle American Crocodiles in alle dierentuinen afkomstig van hun fokprogramma. Verder fokken ze voornamelijk alligators voor het vlees en de huid. Vanaf een lengte van zo’n anderhalve meter worden deze beesten als commercieel aantrekkelijk beschouwd en gaan ze onder het mes om te eindigen als lange schoen (laars), damesbenodigdhedencontainer (tas), geldbewaarder (portemonnee) of broekophouder (riem). Geen aanlokkelijk vooruitzicht. Gelukkig voor de grote exemplaren in het meer hebben ze ook nog wat showmateriaal nodig, dus hoeven zij zich geen zorgen te maken. De show lijkt veel op die bij Gatorland in Kissimmee bij Orlando, en bestaat uit het omhoog houden van een stuk kip, waarna een alligator deze moet pakken. Later probeer ik deze truc met een stuk brood en warempel lukt het me om een grote jongen zo maar uit het water te laten springen. Wauw. Best wel spannend.



Samen met een stel schoolkinderen mogen we na de show allemaal even een kleine alligator vasthouden, en daarna vervolgen we onze weg. In de shop kopen we nog een boek en wat water. Al met al best onderhoudend dit Gatorama, maar voor niet langer dan een uurtje of anderhalf, twee. Ons volgende reisdoel ligt anderhalf uur rijden verder noordwaarts en luistert naar de naam ‘spokenheuvel’ oftewel Spook Hill. Deze hill ligt in de plaats Lake Wales en om er te komen wil TomTom ons eerst midden over het terrein van een grote sinaasappelfabriek sturen om er te komen. De fabriek is van Florida’s Natural, een merk dat in nagenoeg elke grote supermarkt in Florida terug te vinden is. Om dus te voorkomen dat we straks in een grote tank met als etiket ‘freshly squeezed orange juice with some Ford Edge in it’ terecht komen, rijden we een blokje om. Maar wat voor blokje. Grenzend aan de zij- en achterkant van de fabriek liggen krotten van woningen. De ramen van de auto blijven dicht en de deuren gaan op slot. Het volk dat hier over straat loopt ziet er nou niet echt tourist-friendly uit. Wat een ghetto! Gelukkig is deze wijk maar klein en zijn we er eigenlijk weer vrij snel uit. Niet veel later arriveren we bij Spook Hill. De legende verhaalt over een strijd tussen een oude indiaan en een alligator, maar de attractie komt er op neer dat het hier lijkt alsof je auto bergop rolt. Er is midden op de weg een witte streep getrokken, en als je daar de auto stil zet en in neutral, dan rolt je auto – achteruit – de berg op! We doen het twee keer en vinden het maar een raar fenomeen.



Na al deze doldwaze avonturen heeft iedereen honger. Zo zie je maar dat ‘zien eten, doet eten’ ook geldt als een alligator een kip eet. Eindelijk krijgen we in Dundee een al lang door ons gezochte keten in het vizier: Dairy Queen. Op het moment dat we de auto voor de deur van DQ parkeren begint een helse onweersbui. Nog net op tijd bereiken we de veilige ruimte van een van onze favoriete eettenten. Nu is Dairy Queen vooral bekend om zijn ijs, en de muur en kaart staan dan ook helemaal vol met prachtige afbeeldingen van nog prachtiger ijsjes. De namen alleen al maken dat het water je door de mond loopt; ‘Oreo Brownie Earthquake’, ‘Cappucino Heath Blizzard’of ‘Georgia Mud Fudge Blizzard’.



En geloof ons: ze zijn net zo lekker als ze klinken. Misschien nog wel lekkerder. Maar goed, met deze klinkende namen zijn we qua beschrijving al aanbeland bij het dessert. En dat terwijl we het hoofdgerecht nog niet eens achter de kiezen hebben. Dat hoofdgerecht bestaat uit een scala aan Americana: chicken salad, wraps, hot dogs and chili cheese fries. Heerlijk! En in totaal (jnclusief drinken) zijn we hier $22 voor kwijt; een lachertje! Dat de ijsjes (Oreo brwonie Earthquake, Sundae, Brownie Blaster en Reese’s Blaster) daarna bijna hetzelfde kosten mag de pret niet drukken; het zijn immers èchte Dairy Queen Blizzards!

Niet lang daarna naderen we Kissimmee en doen we eerst boodschappen bij ‘onze’ Walmart. Zo kunnen we bij aankomst bij onze villa meteen de fridge vullen. Bij aankomst op Terra Verde hebben we eerst wat oponthoud omdat ze onze code niet kunnen vinden, maar uiteindelijk komt alles goed. We betrekken ons huis, laden de koffers leeg en de koelkast vol en gaan dan douchen in onze eigen douche en zwemmen in onze eigen pool! Wow! Ellen heeft geluk: door loting krijgt zij boven de grote kamer en moeten Linda en Maartje het elk doen met een kleine. Zielig………………….. Truste!

[SonjaV]

Adrie, wat heb jij toch een heerlijke schrijfstijl.
Het is iedere keer weer een genot om je verhalen te lezen.
Dankzij jouw verhalen weten we nu al wat ons 1e ontbijt vrijdag in San Francisco zal worden.
De steak met eieren bij Mel's Drive In!
Ons motel zit daar 1,5 blok vanaf dus hoeven we niet lang te zoeken.
Nog veel plezier verder.

[A3]

@Sonja,


Leuk om te horen....ehhhh, lezen.

Alvast smakelijk eten!

MVG

A3

[A3]

Dag 19,Woensdag; lekker lang luieren
Volledig self sufficient; iedereen zorgt voor zichzelf vanochtend. Je bepaalt zelf wanneer je op staat en wat je ontbijt. En of je gaat douchen, zwemmen, Ipotten (?) of TV kijken. Het lijkt wel vakantie…….. Ze hebben voldoende TV zenders alleen zenden ze ICarly – tot groot ongenoegen van Maartje – niet uit. Pas aan het einde van de middag worden we het hangen in en om het huis een beetje beu, en gaan we iets ondernemen. Lees vooral ‘ondernemen’ niet als iets wat veel inspanning vergt, want ik bedoel hier niets meer of minder dan een beetje gaan rondrijden in de auto. We beginnen met een rondritje door Celebration, het dorpje dat voor Walt Disney gold als ‘the ideal typical American small town’. En eigenlijk is het dat ook, want het ziet er nog steeds uit om door een ringetje te halen. Toevallig zien we ook nog dat hier een nevenvestiging staat van de universiteit die we vorig jaar bezochten in Deland, Stetson University.

Als we gaan stemmen waar we deze avond gaan eten, blijkt al snel dat Outback steakhouse de verkiezingen zal gaan winnen. Dus gaan we op zoek. Maar hoe ver we ook rijden, we komen er geen tegen. We rijden de 192 helemaal af in oostelijke richting en zijn ‘onze’ Walmart al weer voorbij. Dan plotseling, als een licht in de duisternis, doemt Outback Steakhouse voor ons op. Gelegen recht voor onze favoriete kledingwinkel in de Osceola Square Mall, Ross Dress for Less. We parkeren de auto, lopen naar binnen en krijgen in no time – ondanks het feit dat het ontzettend druk is - een leuk tafeltje voor ons vijven. Om de leuke sfeer te benadrukken bestellen we lekkere cocktails; het is immers holiday nietwaar? De serveerster blijkt ooit in Nederland geweest te zijn en je snapt het: dat schept meteen een band (en een reden om een extra grote tip te verwachten…..). Als voorgerecht worden er twee bloeiende uien besteld (blooming onions), kokos shrimp en uiteraard grote biefstukken voor het echte werk. De uien zijn weer verrukkelijk, en ook de biefstukken smaken prima. Maar…..niet zo goed als de ontbijtsteaks bij Mel’s Drive Inn, een week of wat geleden in Frisco…….





Met volle magen rijden we weer terug en de meiden gaan nog even zwemmen in het grote zwembad van het resort. Daarna gaan we lekker vroeg naar bed, want na zo’n enerverende dag zijn we helemaal bekaf……….

[A3]

Dag 20, Donderdag; een mysterie ontrafeld!
Q. Kan een dag nog luier en lomer zijn dan woensdag 27 juli?
A. Ja, dat kan.
Q. Oh ja? Welke dag zou dat dan moeten zijn?
A. Nou, wat dacht je van vandaag? Donderdag 28 juli!

Het is de lezer waarschijnlijk duidelijk; dit wordt een weinig enerverend verslagje, puur omdat we nog luier zijn geweest dan gisteren. Maar……..toch heeft deze dag ons leven verrijkt. Iets toegevoegd waar we echt iets aan hebben. Een vraagstuk opgelost dat ons al sinds de eerste dag in de VS heeft beziggehouden. Een mysterie is – zo goed als - ontrafeld!

Wat is namelijk het geval; in alle hotels waarin we tot nu toe verbleven hadden we de beschikking over een TV. En in bijna alle hotels waar we overnacht hebben heeft die TV ook daadwerkelijk aan gestaan. En iedereen die wel eens in de VS is geweest, die weet dat het fenomeen TV reclame hier zo’n beetje is uitgevonden. Elke uitzending wordt dan ook om de zoveel minuten onderbroken om een commerciële boodschap de lucht in te slingeren die – opvallend veel vaker dan in Nederland – gaat over eten, advocaten of medicijnen/medische ingrepen. Die laatste groep, medicijnen/medische ingrepen dus, is het onderwerp dat ons al sinds de eerst dag parten speelt. Want wat is nou ‘(trans)vaginal mesh’? Te pas en te onpas, op Nickelodeon, op FOX of op CNN, overal en nergens wordt er iets aangeboden tegen de toch oh zo vervelende ‘vaginal mesh’ (‘do you also suffer from vaginal mesh?’) . De reclames voor deze middelen zijn zo veelvuldig dat je zou moeten denken dat de doelgroep voor dit ‘iets’ tegen ‘vaginal mesh’ vele malen groter moet zijn dan alleen de vrouwelijke populatie. Zouden mannen ook last kunnen hebben van ‘vaginal mesh’? Zou het een soort geestelijke aandoening zijn? ‘Vagina angst’ bijvoorbeeld? Of ‘vagina fobie’? Steeds als de reclame ‘voorbij’ kwam, of dat nou in Vegas, Frisco of L.A. was, dan keken we elkaar weer even met vragende ogen aan, lachten wat schaapachtig en gingen weer verder met hetgeen we aan het doen waren. Tot vandaag.

Vandaag was namelijk zo’n lome dag dat er warempel tijd was om, toen tijdens een herhaling van een Married with Children aflevering uit 1972 de ‘vaginal mesh’ reclame weer voorbij kwam, de tijd te nemen om op internet uit te gaan zoeken wat ‘vaginal mesh’ nou eigenlijk is. Ik beloof u, het resultaat zal u verrassen zoals het ons ook deed. Laten we beginnen met bepaalde dingen uit te sluiten. Dus: wat is ‘vaginal mesh’ nu eigenlijk niet? Het is geen:
• Vagina angst of vagina fobie
• Vagina schurft
• Vagina schimmel
• Vagina gaas (‘mesh’= ‘gaas’)
• Vagina uitslag (‘rash’ ipv ‘mesh’)
• Vagina rotzooi (‘mess’ ipv ‘mesh’)

Zo, nu weet u wat het allemaal niet is. Maar wat is het wel?
Nou eigenlijk is ook dat niet 100% helder. Wel kan gezegd worden dat het te maken heeft met bekkeninstabiliteit bij vrouwen en de vaak daarvan het gevolg zijnde incontinentie. Zo, dan weet u dat ook weer. Fijne avond nog en tot morgen……..

Oh ja, toch nog een leuke anekdote van vandaag; genaamd

‘Paniek in de Pyreneeën’

Nannie (Maartjes mama) was blij verrast toen Maartje vandaag het initiatief nam tot een telefoongesprek vanaf het terras bij het zwembad in Kissimmee, Florida, USA, naar de vakantielokatie van Pa, Ma en Vera, zijnde de prachtige bergen van de keten die het mooie Spanje scheidt van de vervelende Fransen; de Pyreneeën. Er werd gezellig gekeuveld, op beide plaatsen scheen de zon, in beide plaatsen werd er prettig vakantie gevierd totdat, plotseling, Maartje midden in een zin wegviel. Lijn verbroken? Verbinding weg? Provider failliet? In elk geval een zeer abrupt einde aan het gesprek, midden in een zin van Maartje. Je voelde Nannie, duizenden kilometers ver weg, denken ‘er zal toch niet iets gebeurd zijn’? Een ongeval? Een ongeluk? Een verschrikkelijk voorval waarbij Maartje iets overkomen is? Kortom; paniek in de Pyreneeën.

En, om de nieuwsgierigheid van de lezer maar direct te bevredigen, ja, er was iets gebeurd. Inderdaad een ongeluk met als gevolg dat Maartjes telefoon totaal onbruikbaar werd. Ze stond namelijk tijdens het gesprek met Ma op van haar terrasstoel. Wou al pratende naar binnen lopen – en nu komt het: ze denken en zeggen wel dat ze het kunnen, maar alle mannen weten gewoon dat vrouwen nu eenmaal NIET twee dingen tegelijk kunnen doen. Lopen en bellen tegelijk leidt tot ongelukken; zo ook hier. Maartje struikelt en haar telefoon valt pardoes – met Nannie nog aan de lijn – in de private pool achter het huis. We horen Nannie nog iets zeggen van blub, blub en dan is het stil. Ook Maartje is stil. Met stomheid geslagen.

Na een ijzige stilte is er naast paniek in de Pyreneeën, nu ook ontsteltenis in Orlando. Maartje is redelijk overstuur want de telefoon was poepienieuw. Snel wordt de föhn tevoorschijn gehaald en wordt gepoogd om het warme Floridiaanse zwembadwater weg te jagen uit de met grote zorgvuldigheid in elkaar gezette Koreaanse electronica. Zonder resultaat. Voorlopig winnen de Amerikanen het nog van de Aziaten. Na eindeloze pogingen heeft Maartje genoeg moed verzameld om – vanzelfsprekend met een ander toestel – opnieuw te bellen met het op reis zijnde thuisfront. Gelukkig is daar de opluchting over het feit dat er niet iets echt ergs gebeurd is groter dan de boosheid over het afgebroken telefoongesprek en de verwaterde Samsung Galaxy Blub2000.

Later zal blijken dat de schade zich beperkt tot een klein aantal functionaliteiten, maar goed, het blijft toch vervelend. Nog later zal blijken dat de reisverzekering de telefoon vergoedt en dat Maartje, eenmaal thuis, een nieuwe mag uit gaan zoeken. ‘All is well that ends well’.

[A3]

Dag 21, Vrijdag; Tegenvallers en meevallers
Na twee dagen zo goed als niets doen wordt het weer de hoogste tijd voor het ontplooien van wat activiteiten en staat ons favoriete park van Orlando en omgeving op het programma: Kelly Park.

Erg belangrijk voor een geslaagd bezoek aan dit op ongeveer een klein uur van Kissimmee in Apopka gelegen park, is tijdige aankomst. Zeker in de holiday period kan het in het park namelijk erg druk worden in de loop van de ochtend en dat spoils half the fun. Zoals we sinds de ‘ontdekking’ in 2004 weten, opent het park zijn poorten om acht uur ’s ochtends. Voor die tijd dien je dan al bij een rental station net buiten het park je grote banden gehuurd te hebben, dus we moeten rond zeven uur weg. Helaas vertrekken we door de iets te late wektijd een kwartiertje te laat. Wel hebben we dan al broodjes gesmeerd en dergelijke, dus we hoeven onderweg niet te stoppen voor breakfast.

Nog net voor achten zijn we bij Ron’s Tube rental in Apopka, maar helaas ligt Ron nog op één oor. Door dus naar tube rental place number two, maar ook daar is de wekker nog niet afgegaan. Dan maar zonder tubes het park in. We betalen de $5 (totaal, niet per persoon!) bij de entree en stellen vast dat we de eerste bezoekers zijn; zoals gewoonlijke èn zoals gepland. Jammer is het echter dat er wel al een flink aantal mensen aan het werk zijn met veel lawaai producerende apparaten als bladblazers en grasmaaiers; dat jaagt namelijk al het wildlife weg! Wij lopen snel naar ‘onze’ bank en worden dubbel teleurgesteld. De eerste teleurstelling betreft het feit dat er niet één, maar dan ook echt geen enkele grote schildpad in het water te zien is. We kunnen dus niet op schildpaddenjacht! De tweede tegenvaller is nog groter: direct na het grote open water gedeelte is de rivier afgesloten middels een lijn die over het water gespannen is waaraan een bordje hangt: no swimming beyond this point. SHIT! We besluiten dan om met z’n vieren (een persoon moet bij de spulletjes blijven) naar het beginpunt te lopen en daar vandaan de rivier te gaan besnorkelen tot het punt dat we niet verder mogen. Langs de boardwalk zien we o.a. al wat hagedisjes en een grote spin, en bij de bron zien we dat het water ontzettend laag staat. Veruit het laagst dat we hier ooit gezien hebben. Voordeel hiervan is dat er nu wat eenvoudiger in het water gestapt kan worden.



Na alle tenen, benen en onderlijven gewend te hebben aan de watertemperatuur van 21 graden (brrr…….) gaan we op pad. Onder water zien we de gebruikelijke visjes – veelal levendbarende soorten die in Nederland ook volop te vinden zijn (in de aquariumzaken….) – en langs de rivier de nodige vogels. Net voordat we het open stuk water bereiken komen we door een smal stuk van de rivier dat aan re rechterzijde zeer dicht begroeid is met waterlelies en waterhyacinten. Plotseling zie ik tussen de bladeren de kop van een grote schildpad. Ik waarschuw de dames en dan zien we pas dat deze schildpad van naar schatting 35 à 40 centimeter bovenop een ander exemplaar ligt dat nog een stuk groter is. Het andere exemplaar is een zogenaamde Florida softshell turtle, een schildpad met een zacht, leerachtig schild en een heel spitse snuit, een soort mini-snorkeltje. Ik loop langzaam dichter bij de schildpadden en poog om er een vast te pakken. De grote softshell ligt echter met zijn kop mijn kant op en ziet me komen. Hij duikt onder en maakt zich uit de voeten (of moet ik zeggen ‘poten’?). De andere ligt echter met zijn kop van me af en hoort me te laat. GOTCHA!





Een mooie vangst, deze grote Pseudemys Nelsoni, oftwel Florida red bellied turtle. De schildpad gaat van hand tot hand en we willen hem allemaal even vasthouden. Onderwijl is Anja van ver af aangesneld gekomen met de fotocamera en dus kunnen we ook bewijsmateriaal tonen. Met onze onderwatercamera maken we daarna een kort filmpje hoe de schildpad in het kraakheldere water zo snel mogelijk van ons wegzwemt als we hem vrijlaten. Zo, da’s toch een mooie meevaller. Een tegenvaller is dan weer dat de onderwatercamera met dit filmpje waarschijnlijk zijn laatste daad heeft verricht. Na drie jaar trouwe dienst blijkt ie lek te zijn. Jammer. Onderwijl wordt het steeds drukker in het park en ik ga even het park uit om tubes te huren. De dames maken daarna enkele ritjes met de tubes en ondertussen vraag ik aan een van de inmiddels gearriveerde life guards waarom de rivier is afgesloten. Dat blijkt te komen omdat er verderop in de rivier een alligator gesignaleerd is. En om problemen te voorkomen mag je daarom niet verder zwemmen. Het staat op de planning dat er vandaag of morgen gepoogd gaat worden om Ally the Gator te vangen en de rivier dan weer vrij te geven, maar daar hebben we op dit moment uiteraard niets aan……



De ladies lezen nog wat en pa gaat een korte wandeling maken. De dames hebben geen zin om mee te gaan en daar zullen ze later spijt van hebben! Als ik bij de bron de brug oversteek richting het zandpad van de korte trail die min of meer evenwijdig loopt aan de rivier, maak ik even een praatje met een stel dat hier in de buurt woont. Ze vinden het hier ook helemaal geweldig en beseffen dat ze hier eigenlijk veel te weinig komen. Ze geven aan dat het vandaag extreem druk is en dat het veel handiger is om buiten de holiday period te komen. Tevens sowieso op een maandag, want dat is ‘by far’ the least crowded day. Daarna loop ik door en na een paar honderd meter sta ik oog in oog met een hert. Een meter of twintig van het pad staat het beest net zo stokstijf als ik. We besluiten gezamenlijk een spelletje te doen; wie het eerst beweegt en weg loopt verliest. Ik verlies.






De vorige keren dat ik hier liep heb ik ook steeds herten gezien, dus er moeten hier wel ontzettend veel herten zitten. Maar het blijft elke keer bijzonder om zo een dier te ontmoeten. Ik loop daarna gestaag door in de wetenschap op het eind van het pad uit te komen bij een brug die me weer naar de overkant van de rivier brengt, maar dan wel bij het deel wat voor zwemmers afgesloten is. Helaas is bij de brug een ranger geposteerd die me keurig uitlegt dat er maar een mogelijk vervolg van mijn route is: rechtsomkeert…… Gelukkig ben ik een gehoorzaam typ (…..), dus doe ik maar netjes wat meneer de park ranger mij adviseert. En achteraf ben ik blij met zijn advies. Want…. Een minuut of wat verderop kom ik bij een soort driesprong, en als ik daar naar links kijk zie ik in de verte een zwarte beer. Hij staat met zijn kont naar me toe, maar op een of andere manier merkt hij mijn aanwezigheid toch op. Hij kijkt om, ziet me en kruipt snel weg het struikgewas in. Het was een tamelijk klein exmeplaar, dus waag ik het om die kant op te lopen. Helaas heeft Yogi zich dan al uit de voeten gemaakt, want ik kan hem nergens meer ontdekken. Maar wel leuk! Als ik terug kom bij de dames kunnen zij in elk geval melden dat ze in het water een otter hebben gezien. Ook leuk! Dit maakt de score in Kelly Park voor dit jaar dus tot: heel veel vissen, diverse vogels, twee schildpadden, een beer, een hert en een otter. Niet slecht!

.

Zo rond een uur of twaalf is het zo druk geworden dat voor ons de aardigheid er een beetje af is. Dus pakken we onze spullen in, kleden we ons om en gaan we weg. Als we onze banden inleveren bij Ron’s Tube Rental dan zegt ook Ron dat we de volgende keer maar eens een maandag moeten proberen; veel minder druk!

Een bezienswaardigheid die al enkele jaren op het lijstje staat, maar die we door tijdgebrek nog nooit hebben bezocht is het Big Tree Park in Longwood. Omdat we bij Kelly Park wat eerder klaar zijn dan verwacht, geeft dit een mooie gelegenheid om daar eens langs te gaan. Eenmaal aangekomen bij het park blijkt dit niet echt een park te zijn, maar meer een stuk bos met een boardwalk er door heen. Midden in dit bos staan de twee topattracties waaraan het ‘park’ zijn naam te danken heeft: the Senator en Lady Liberty, twee big trees, die qua uiterlijk wel een beetje lijken op de Giant Sequioa’s in Californië. Deze twee bomen zijn echter van een heel andere soort, namelijk pond cypress. De bomen zijn niet alleen erg groot maar vooral ook erg oud. Zo word geschat dat the Senator de respectabele leeftijd heeft van 3500 jaar. Dit maakt ‘m tot de op vier na oudste boom ter wereld! Bovendien heeft men uitgezocht dat the Senator de grootste boom in de VS is ten oosten van de Missisippi River. Ook een vermeldenswaardig feit. Voor het aanschouwen van de beide bomen heb je echter niet veel tijd nodig, en bijlange na geen 3500 jaar. Geen eens 3500 minuten en zelfs geen 3500 seconden. De boardwalk heen en terug is niet langer dan een paar honderd meter, en na een kwartiertje – oftewel 900 seconden - heb je de bomen ook wel gezien. Op weg terug naar ‘huis’ maken we nog een tussenstop bij Best Buy in Orlando, om te kijken naar een vervanger van de waterdichte camera en naar een Ipad. Qua camera hebben ze wel een leuk model van Fuji ($109) maar dat is helaas niet meer op voorraad. In de computer wordt gekeken of andere Best Buys in Orlando wel voorraad hebben, maar helaas. Ipads zijn wel op voorraad. Uiteindelijk vind ik het toch wel veel geld en wil toch maar passen. Thuis hebben we immers een PC en meer dan voldoende laptops, het is alleen maar overbodige luxe. Dan begint Anja echter te protesteren en zegt dat zij er één wil. En ja, moeders wil is wet………. Het model van onze keuze - 64MB/Wifi - is er nog in hip wit en in conservatief zwart. Onze keus valt op het zwarte exemplaar en zo ‘besparen’ we toch maar mooi €275 ten opzichte van dezelfde aankoop in Nederland.






Morgen is het een speciale dag, want dan viert – zoals gebruikelijk de laatste jaren – Ellen haar verjaardag in Kissimmee. Ben benieuwd wat dat gaat brengen……………

[A3]

Dag 22, Zaterdag; Sweet seventeen
Na gisteravond nog wat gedaan te hebben aan birthday shopping (slingers, lekkere dingen en een grote taart), is het vandaag de beurt aan Ellen om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Na het uitslapen is er dan ook ruimte voor een speciaal ontbijt waarbij Ellen’s favoriete food items allemaal acte de presence geven.



Na het ontbijt gaan we ons zoetjesaan opmaken voor vertrek naar een geheime bestemming, althans geheim voor Ellen. De rest weet al waar we naar toe gaan, maar Ellen heeft echt geen enkel idee. Vorig jaar hebben we ter gelegenheid van Ellen’s verjaardag met z’n allen een concert van Rihanna en Kesha bezocht, maar nu zijn we midden op de dag onderweg, dus, zo zegt Ellen, een concert kan het niet zijn. En daarin heeft ze gelijk. Onze route gaat in elk geval noordwaarts vanuit Kissimmee en ik kan al wel vast verklappen dat de eindbestemming gelegen is in de plaats Ochoee, zo’n vijftig minuutjes rijden. Aangezien we zeker op tijd willen zijn hebben we wat ruimte ingepland qua tijd zodat we zelfs bij verkeerd rijden of file toch nog op tijd zullen zijn. We hebben geen file. Dus zijn we te vroeg. De straat waar we moeten zijn en waar we doorheen rijden is een gewone woonwijk met daarin heel Amerikaans uitziende vrijstaande huizen. Ellen is dus ‘completely lost’ als het gaat over wat we nu gaan doen. Om de tijd te doden kijken we bij de plaatselijke vestiging van Best Buy of er hier misschien een nieuwe waterdichte camera te koop is. Maar helaaas, alleen een (veel) te duur model van Nikon en niet de Fuji die wij op het oog hebben.

Daarna gaan we terug naar Jay Stanley, want dat is degene waarmee we om 1 uur ene afspraak hebben. Jay Stanley is een record producer die in het verleden zelf muziek heeft gemaakt in een aantal bands, onder andere de voorloper van de huidige succesvolle band Matchbox 20. Als producer heeft hij succes gehad met o.a. Creed, waardoor hij zich ‘ Billboard #1 songwriter, producer, composer , engineer, sound designer, studio owner , pro tools operator, and independent record label president’ mag noemen………… In zijn woonhuis heeft Jay een opnamestudio en daar hebben wij een afspraak om ellen een paar nummers op te laten nemen. Tot op het moment dat we boven in de studio zitten heeft Ellen echter nog geen flauw benul wat we hier gaan doen. Als ze het hoort is ze vooral heel erg excited; zenuwachtig, nerveus en opgewonden tegelijk.







Jay stelt Ellen goed op haar gemak en duwt en passant een akoestische gitaar in haar handen. Ellen blijft achter in de studio en Jay en wij gaan naar de control room, een kleine kamer met veel speakers, monitoren en duizenden schuiven en knoppen. Indrukwekkend. Ellen maakt haar stem wat los en na een half uurtje beginnen we met de eerste opnamen. Het eerste nummer is ‘Airliner’ (Julia Sheer):

Saw him coming from the upstairs room
His headlights shined like the moon
I smile
He never makes me wait
Twelve roses like the clock reads noon
This Cinderella dances to the tune
Oh while
There's no time to waste

Pre-Chorus:

So can we just slow down
While you make this mistake
Just slow down
So my heart don't break

Chorus:
[ Lyrics from: http://www.lyricsmode.com/lyrics/j/juli ... liner.html ]
It's like your flying through the sky in a big airliner looking at me with those dark brown eyes you say I'll be forever yours
Coming undone and my seams unravel
And you know that I love you but my heart won't travel
But I'll still be yours

Verse:
Sitting in his car and it's two a.m.
He's holding me like this will never end
I try
I try to hide my tears

Quarter to three and he's got to leave
A last goodbye and a kiss on my cheek I
Won't forget these years

Pre-Chorus:
So can we just slow down
While you make this mistake
Just slow down
So my heart don't break

Chorus:

It's like your
Flying through the sky in a big airliner
Looking at me with those dark brown eyes
You say
I'll be forever yours
Coming undone and my seams unravel
You know that I love you but my heart won't travel
But I'll still be yours

The seventeenth came way too soon
Now I'm staring at this empty room
He said
I'll be forever yours

Het klinkt echt goed en na twee ‘takes’ staat het volgens Jay en Ellen goed op de band. Het volgende nummer dat Ellen gaat opnemen is ‘sober’ van Pink en ze eindigt met ‘Hey Stephen’ van Taylor Swift. Opvallend is dat Ellen als ze een keer een foutje maakt helemaal in het Engels reageert. Oh damn, I made a mistake. Can we do it again Jay? Can we take it from there? Of : ‘Oh shit, I forgot the Lyrics. Linda, how is that second phrase?’ Lachen!

Hey Stephen, I know looks can be deceiving
But I know I saw a light in you
And as we walked we were talking
I didn't say half the things I wanted to

Of all the girls tossing rocks at your window
I'll be the one waiting there even when it's cold
Hey Stephen, boy, you might have me believing
I don't always have to be alone

'Cause I can't help it if you look like an angel
Can't help it if I wanna kiss you in the rain so
Come feel this magic I've been feeling since I met you
Can't help it if there's no one else
Mmm, I can't help myself

Hey Stephen, I've been holding back this feeling
So I got some things to say to you
I've seen it all, so I thought
But I never seen nobody shine the way you do

The way you walk, way you talk, way you say my name
It's beautiful, wonderful, don't you ever change
Hey Stephen, why are people always leaving?
I think you and I should stay the same

'Cause I can't help it if you look like an angel
Can't help it if I wanna kiss you in the rain so
Come feel this magic I've been feeling since I met you
Can't help it if there's no one else
Mmm, I can't help myself

They're dimming the street lights, you're perfect for me
Why aren't you here tonight?
I'm waiting alone now, so come on and come out
And pull me near and shine, shine, shine

Hey Stephen, I could give you fifty reasons
Why I should be the one you choose
All those other girls, well, they're beautiful
But would they write a song for you?

I can't help it if you look like an angel
Can't help it if I wanna kiss you in the rain so
Come feel this magic I've been feeling since I met you
Can't help it if there's no one else
Mmm, I can't help myself

If you look like an angel
Can't help it if I wanna kiss you in the rain so
Come feel this magic I've been feeling since I met you
Can't help it if there's no one else
Mmm, I can't help myself

Myself
Can't help myself
I can't help myself

Tussendoor wordt ook nog Ellen’s eigen nummer ‘I’m me’ opgenomen en we krijgen van Jay drie CD’s* mee , een rode en twee zwarte, waarvan natuurlijk één exemplaar – het mijne natuurlijk! – al helemaal van kleur veranderd is: helemaal grijs gedraaid! Jay meldt nog goodbye and I hope Ellen pursues her musical career because she is very talented. Wow!

Na zoveel opwinding gaan we nog even winkelen in de plaatselijke mall, maar we kopen hier echt helemaal niks. Konden gewoon niks leuks vinden. Wel nemen we nog een loopje langs het buffet van Panda Express en dat is wel weer heel erg lekker. We nemen geen dessert. Op weg naar huis krijgen we uiteraard toch wel zin in een dessert en dus stoppen we in Kissimmee bij Friendly’s. Met de3ze keten maakten we vorig jaar voor het eerst kennis en wat toen opviel was dat ze gigantische grote en lekkere ijsjes hadden. Dat hebben ze nog steeds! We laten het ons goed smaken, ook de birthday girl, en daarna gaan we thuis nog lekker wat luieren en zwemmen. ’s Avonds gaan de girls naar de community pool en maken daar kennis met een groot aantal basketballers uit o.a. North Carolina. Als Maartje na afloop vertelt refereert ze aan deze jongens als ‘blufnegers’. Een nieuw woord in de Van Dale is daarmee geboren;

Bluf-ne-ger
Afro American boy with lots of exagerated stories, mv – s

Leuk kenmerk van blufnegers: ze zwemmen met hun sokken aan…….echt waar!



* Kopietjes te bestellen via dit Forum tegen kostprijs (€99/stuk…grapje, slechts €5 incl. verzending)

[A3]

Dag 23, Zondag; Lazy Sunday afternoon…………
Normaliter is dè dag om uit te slapen de zondag. Zo ook hier. Alle vijf hebben we zoiets van ‘laat de rest van de wereld zich maar druk maken over allerhande bijzaken, wij blijven lekker liggen. Na het individuele ontbijten, brunchen of lunchen, al naar gelang de persoon waarvan je het wil weten, gaan er vandaag twee tijdslijnen lopen. De eerste tijdslijn is die van Anja en A3, die gezamenlijk naar het, let goed op, Osceola Schools Environmental Study Center gaan, en een tweede tijdslijn die de activiteiten beschrijft van de drie dames van nu 17, 16 en 15 jaar oud.

13.00 uur TIJDSLIJN 1
We stappen in onze auto en slaan direct buiten de poort van het Terra Verde resort rechtsaf. Het Terra Verde resort ligt namelijk aan Poinciana Boulevard, en dat is ook meteen de weg waaraan het eerder vernoemde, nu kortaf OSESC genoemd, ligt. Ook dit is weer zo’n plek die ik eigenlijk al lang kenm maar waarvan het er gewoon nooit is gekomen om er naar toe te gaan. In dit geval is het zeer waarschijnlijk dat dit te maken heeft met de openingstijden. Het OSESC is namelijk uitsluitend geopend op zaterdag en zondag van 12.00 tot 17.00 uur. In elk geval zijn we nu op weg en na zo’n mijl of acht hebben we de ingang bereikt. Er staan hier een paar kleine gebouwtjes midden in het bos, waarvan er één is ingericht als klaslokaal en een als museum. Op de kleine parkeerplaats staat verder nog een andere auto en die is waarschijnlijk van de beheerder. We gaan het museumgebouwtje binnen en stellen vast dit dit eigenlijk veel lijkt op een Visitor Centre van een nationaal park. Er is ook een klein zaaltje met ca. 20 zitplaatsen waarin een film over het gebied getoond wordt. Aangezien het voor ons een privévoorstelling betreft kijken we deze even. Daarna lopen we even door het museum, dat voornmaleijk bestaat uit een verzameling opgezette dieren van alle soorten die in het gebeid voorkomen. Er zijn ontelbaar veel vogels te zien en ook diverse soorten hagedissen, slangen en schildpadden. Ook zoogdieren blijken hier goed vertegenwoordigd, onder andere in de vorm van een opgezette Florida Panther en een zwarte beer.



13.00 uur TIJDSLIJN 2
Snurk. Snurk. Snurk.

14.00 uur TIJDSLIJN 1
Ons bezoekje aan het museum zit erop, en gewapend met een foldertje lopen we de boardwalk door het bos op. Het lijkt erop dat de bomen en planten die hier groeien normaal gesproken in het water staan, maar nu niet. Voor de tijd van het jaar (regenseizoen) lijkt het extreem droog en dus zien we tussen de bomen verder ook geen tekenen van dierenleven. Wel zien we veel van de kenmerkende spitse boomstompen die her end er verspreid uit de grond schieten.



Naar schatting na een kilometer lopen over de boardwalk kom je bij een soort uitzichtpunt over een open vlakte. Tenminste, het lijkt een open vlakte maar is in werkelijkheid een brede rivier die helemaal is dichtgegroeid met allerlei soorten water- en drijfplanten. Het is hier erg mooi, maar zelfs met onze verrekijker spotten we eigenlijk niets meer dan zegge en spreke één reiger. Toch is het mooi en sereen genoeg om even te blijven kijken en dan leert de praktijk ons dat je gewoon erg goed moet kijken wil je ook echt iets zien. Op zo’n tein meter links van ons ligt namelijk een grote schildpad te zonnen. Hij is alleen super gecamoufleerd omdat de drijfplanten uit het water ook gewoon op zijn schild zitten. Daar weer een meter of vijftig achter staat een grote witte reiger te azen op een paar vissen. Ik hoop dat hij in elk geval door de drijfplanten heen kan kijken want anders vrees ik het ergste voor zijn lunch…….. Als we weer naar rechts kijken zien we dat voor de boomstronk waar reiger nummer één op verblijft, langzaam maar zeker een grote alligator door het water zwemt. Heel rustig en helemaal niet onder de indruk van wat dan ook.



14.00 uur TIJDSLIJN 2
Snurk. Ipod. TV.

15.00uur TIJDSLIJN 1
Ondertussen komt er nog een stel bij het uitzichtspunt en dit blijken ‘locals’. De man vertelt ons dat de waterstand tegenwoordig kunstmatig geregeld wordt en dat er verder minder onderhoud gepleegd wordt om de natuur zoveel mogelijk zijn eigen gang te laten gaan. Vroeger, zo zegt de man, kon je hier nog heerlijk kanoën en roeien. Maar nu wordt dit eigenlijk zwaar ontmoedigd. Waarschijnlijk omdat dit eerst en vooral betekent dat er veel meer verstoring plaats vindt en veel meer afval met zich mee brengt. Nadat het stel weer is doorgelopen blijven wij nog even genieten van het uitzicht en gaan dan uiteindelijk ook verder. Terug bij het kleine museum maak ik nog wat foto’s van een echt gifgroene hagedis, dan stappen we in de auto en gaan we terug naar ‘huus’.

15.00 TIJDSLIJN 2
Gaap. Ipod. TV.

15.20 uur TIJDSLIJN 1 & 2
De tijdslijnen komen weer samen . We eten gezamenlijk wat, en geven nog wat extra invulling aan het woord ‘lanterfanten’. Er wordt nog wat gelezen, gezwommen en TV gekeken. ’s Avonds gaan de dames nog wat zwemmen in het grote zwembad en ontdekken dan een nieuwe groep basketballers die veel leuker is. Om 23.00 uur ga ik ze toch eventjes ophalen in het zwembad want morgen moeten we extreem vroeg op. In het zwembad liggen naar schatting zo’n 30 mensen: drie blanke dames van 17, 16 en 15 jaar oud en 27 Afro American basketballers………..

[A3]

Helaas, gisteren geen gelegenheid voor een nieuwe update. Wellicht vanavond een nieuwe, anders morgen!

MVG

A3

[A3]

Dag 24, Maandag; An early rise for Jan with the short last name…..? (Vroeg op voor Jan met de korte achternaam?)
Als ik zeg ‘vroeg op’, dan bedoel ik ook vroeg op. Om half acht vertrekt namelijk onze boot voor het snorkelen met Manatees. Manatees, in het Nederlands lamantijnen of zeekoeien genoemd, zijn grote waterzoogdieren die in Florida zowel in zoet- als zout water voorkomen. De dieren zijn strikt vegetarisch en zeer goedmoedig, vriendelijk en absoluut niet agressief. Een volwassen mannetje kan wel 4 meter lang worden (!) en 1500kg wegen. In de jaargetijden dat het zeewater warmer is dan het water dat uit de vele Floridiaanse zoetwaterbronnen komt, zijn ze voornamelijk dichtbij de kust in zee te vinden (zomer). Tijdens de koudere maanden is de constante temperatuur van de zoetwaterbronnen veelal hoger dan die van het zeewater, dus dan zijn de manatees veelal in de rivieren te vinden die door deze bronnen gevoed worden. Behalve in Crystal River. Daar zijn ook in de zomermaanden voldoende manatees in de rivier aanwezig om een redelijke kans te hebben ze te kunnen spotten. In 2006 hebben we al een keer eerder een tour gedaan en dat was echt een amazing experience!

Afijn, een beetje vervelend is het wel dat Crystal River volgens Google Maps zo’n 98 mijl en liefst 1 uur en 54 minuten rijden is…….. Dus de wekkers - nou ja wekkers, eigenlijk meer de telefoons, maar dat klinkt zo raar ‘de telefoons lopen af’ – lopen af om half vijf. Om vijf uur precies zitten we in de auto en begint de tocht naar het noordwesten. Aanvankelijk nog in het donker, maar al snel wordt het licht en niet lang daarna wordt het weer donker; er zijn namelijk – volgens mij heel ongebruikelijk in Florida – ochtendlijke onweersbuien. In de verte zien we het bliksemen dat het een lieve lust is. Als dat straks maar geen problemen op gaat leveren….

Ondertussen passeren we minder bekende Floridiaanse plaatsen als Okahumpa (waarschijnlijk de woonplaats van Willie Wonka’s Oempalumpa’s…), Wildwood (daar zal zal het wel nooit rustig zijn in de bossen) en Inverness (vakantie-adres voor Schotten met monstervrees). Omdat het verkeer mee zit schieten we lekker op, en zijn we al ruim voor half acht in Crystal River. Sterker nog, om kwart voor zeven parkeren we in het kleine haventje onze auto en gaan we op zoek naar het kantoor van ‘Snorkel with Manatees’. Van dat kantoor vallen twee dingen te zeggen; ten eerste is het eerder een kantoortje dan een kantoor en ten tweede is het gesloten. Mhh. Wachten dus. Ondertussen loopt een man van een aanpandig bedrijf wat rond en zegt ons dat het kantoor meestal pas echt om half acht open gaat. Terwijl hij dit doet gooit hij her en der wat vis neer, hetgeen zeer op prijs wordt gesteld door de in de buurt rondhangende reigers, anhinga’s en andere gevleugelde vrienden. Je kunt zien dat ze echt aan dit ritueel gewend zijn.



Klokslag half acht komt dan uiteindelijk de baas-meneer van ‘Snorkel with Manatees’. Hij kijkt echter erg zorgelijk en dat vinden wij niet leuk. Hij laat ons meekijken op zijn computer naar de lokale buienradar en, eerlijk is eerlijk, dat ziet er niet goed uit. Niet dat het een probleem zou zijn als het gaat regenen, nat worden we sowieso, maar met bliksem uitvaren is verboden. En dus zijn we voor nothing vroeg uit bed gekomen. Geen snorkel with manatees vandaag. Toch is er nog enige hoop; als we geluk hebben en er komen van de tocht van elf uur een aantal mensen niet opdagen, dan zouden we om elf uur wellicht alsnog mee kunnen. OK. Drie en een half uur tijd uitzitten dus. We klimmen weer in de auto en ik besluit om naar de nabijgelegen State Historical Site te rijden; een klein parkje met museum waar een aantal oude shell mounts liggen (oude indiaanse begraafheuvelplaatsen). Gelukkig is dit park al open, al blijft het bijbehorende museum dicht tot 09.00 uur. We lopen er in sneltreinvaart rond, niet omdat we haast hebben – niet bepaald zelfs…. – maar omdat we helemaal lek gestoken worden door de ontelbare muggen die we hier op een totaal onverwacht luxe ontbijt trakteren. Binnen tien minuten zitten we dan ook alweer in de auto en moeten we dus op een andere manier nog ruim drie uur tijd doden. Dit doen we door iets verder te rijden naar de kustplaats Yankeetown. Anja en ik zijn daar in 1991 ook geweest bij een oude sfeervolle herberg genaamd ‘Izaak Walton Lodge’. Als we daar na een kwartiertje aankomen blijkt die echter ‘closed for renovations’. Dus rijden we nog maar een stukje verder richting de kust. Hierbij passeren we afwisselend waterpoeltjes, mangrovebossen en inhammen van de zee. We zien hier wel weer redelijk veel beesten. Voor de eerste keer deze vakantie komen er bijvoorbeeld roze lepelaars in beeld, we zien pelikanen en ook zien we langs het water een wasbeer.





Op een gegeven moment zien we in een half droog staande geul langs de kant van de weg allemaal kleine, witte krabbetjes. Het zijn er honderden. Ik stop de auto en we kijken naar de beestjes die allemaal helemaal stil staan. Als ik dan de auto iets beweeg – een metertje naar voren – bewegen ze zich allemaal tegelijk een stukje naar achter. Nog een metertje, en weer schuiven ze een eind op. Het is een soort school van vissen, maar dan geen vissen. En niet in het water. Dus eigenlijk is het helemaal geen school van vissen….. Maar de bewegingen lijken er wel op, het is net alsof ze aan een touwtje zitten.



Helemaal aan het einde van de weg loopt deze dood in het water van de Golf van Mexico. Er zijn hier redelijk wat mensen aan het vissen, maar verder is er weinig te doen. We draaien weer om en krijgen dan aan de rechterzijde een mooi uitzicht op een gestrande en, naar ik aanneem, verlaten boot.



Op de terugweg rijden we door Yankeetown en stellen vast dat het hier een beetje een troosteloze boel is. Veel half vervallen huizen en niet onderhouden tuinen. Eenmaal weer terug op de hoofdroute naar Crystal River stoppen we bij Denny’s voor een lekker ontbijt. Als we daar door onze vriendelijke waitress eenmaal ‘seated’ zijn, stellen we vast dat de leeftijd van ons vijven opgeteld waarschijnlijk dezelfde is als van de op vijf na jongste aanwezige in het restaurant. Met andere woorden; er zitten hier eigenlijk alleen maar oude mensen. Het ontbijt smaakt in elk geval prima, en nadat we afgerekend hebben gaan we weer vol goede moed richting onze eventuele manatee afspraak. Zo’n mijl voordat we weer bij de marina zijn moeten we echter stoppen. Midden op de weg kruipt een landschildpad – langzaam maar zeker – van de ene kant van de weg naar de andere. Om het beest een grotere kans op overleving te bieden stoppen we in dit soort gevallen vaak en helpen we het beest een handje. We kunnen zien dat niet iedereen dit doet, want bij een vorige oversteek heeft het beest blijkbaar een onfortuinlijke botsing gehad met een auto; zijn schild is helemaal gescheurd. Hopelijk groeit het weer aan elkaar, maar ik heb zo mijn twijfels. Overigens is de liefde wederzijds; niet alleen vinden wij schildpadden altijd leuk, schildpadden ons ook. We hebben namelijk al bijna elk jaar een overstekende schildpad van de overrijdingsdood gered; in 2006 troffen we een grote softshell turtle aan midden op de Tamiami Trail en in 2008 hebben we een snapper turtle in upstate New York op de snelweg gered. Vorig jaar was het – evenals nu – een zeldzame gopher tortoise die de weg wil oversteken. Raar toeval.



Nog voor elven arriveren we bij het kantoor om daar hevig teleurgesteld te worden. Helaas voor ons is iedereen van de 11 o clock tour op komen dagen dus kunnen we niet mee. Wel horen we dat hij om half negen toch nog uitgevaren is. Mooie Jan Lul. Ons stuurt ie weg tot elf uur en dan gaat ie een half uur later dan gepland toch het water op. Dokus! We krijgen nog wel wat adressen van andere bedrijven en daar kunnen we het mee doen. De Groupon vouchers (totale waarde 5x$25=$125) kunnen we wel weer inleveren bij Groupon zodat het ons in elk geval geen geld kost. Kwaad en wel rijd ik weg, om een mijl of wat verder te stoppen bij American Pro Diving. Ik loop naar binnen en wat blijkt; als een van de weinigen hebben ze ook nog een late tour om 12.00 uur. Het is alleen schrikken als ik de prijs hoor voor vijf personen…….$368. Da’s andere koek dan $125…….. Na lang wikken en wegen besluiten we het toch te doen. Snel worden ons wetsuits en vinnen aangemeten en tien minuten later lopen we allemaal als wannabe zeemeerminnen het instructielokaal binnen. Daar zet Sean een instructievideo voor ons op voordat we in kolonne naar de haven rijden. Daar gaan we aan boord en kunnen we, samen met vijf anderen, gaan genieten van de manatees. Op het water blijkt er redelijk wat competitie tussen de diverse manateebedrijven want ze houden elkaar goed in de gaten en proberen de concurrentie op een dwaalspoor te zetten. Sean lijkt een ervaren manateespotter en vindt na een minuut of twintig de eerste manatees voor ons. Nadat hij eerst zelf te water gaat mag de rest volgen. Helaas zijn er slechts zeven mensen van de tien die de manatee ook daadwerkelijk zien. Een moeder met haar dochter van een jaar of tien komt niet zover en ook ik zwem te langzaam. Voordat ik bij de manatee ben is de manatee al in Mexico. Bij wijze van spreken. Daarbij komt dat de splinternieuwe waterdichte camera die we gisteren in Kissimmee gekocht hebben niet helemaal zo dicht voor water blijkt te zijn als de bedoeling was….. De vergrendeling van het afdichtingsklepje werkt niet waardoor hij dus compleet vol gelopen is met water. Mooi is dat! Eenmaal terug aan boord krijg ik van ‘mijn’ vier dames wel een spoedcursus flippertechniek; ik blijk met m’n flippers veel langzamer te moeten flipperen. En inderdaad, bij de volgende encounter blijkt dat zowaar nog te werken ook!






Een ontmoeting met zo’n reus is toch echt heel bijzonder. Qua gedrag rondom mensen is een manatee naar mijn idee het best te vergelijken met een hond of een kat. Ze vinden het duidelijk heerlijk om geaaid te worden en ze komen steeds terug om aangeraakt te worden. Af en toe moet je gewoon oppassen dat je niet per ongeluk bovenop zo’n beest gaat staan als ze even wat dieper onder water duiken. Op een gegeven moment zwemt er zelfs een manatee tussen mijn benen door: panna! Zo varen we van manatee naar manatee en elke keer dat we in het water gaan is weer bijzonder. We stoppen ook nog even bij een kleine bron, maar daar is het water te troebel om iets fatsoenlijks te kunnen zien. Dan gaan we weer terug naar de haven en naar het kantoor van American Pro. In de tijd dat wij ons omkleden wordt er een video opgezet die Sean onderweg van onze tour gemaakt heeft. Die kun je kopen, maar dat vinden we te duur.

Op de terugweg naar Kissimmee maken we nog een stop in bij biefstuk en melkdrank ; de Steak ’n Shake in Wildwood. Opvallend is weer – of eigenlijk kun je best wel zeggen dat het niet meer opvallend is – hoe goedkoop het eten is. We eten namelijk met z’n vijven onze – in sommige gevallen niet bepaald geringe – buiken, helemaal strak voor $42. En van die $42 is $15 dollar voor de toetjes……..

Daarna karren we rustig verder naar onze villa en rusten we die avond lekker uit voordat we naar bed toe gaan.

[A3]

Dag 25, Dinsdag; 11 dagen Orlando zonder pretpark? Dat kan niet!
Half 8 op: 8 uur weg.
Ontbijt : on the go.
A3 chagrijnig: te laat weg.
Eikel: hij rijdt verkeerd bij de parkeerplaats.
Parkeren: Cat in the Hat.
Universal: via walkways
Start: Shrek 4D



Voor Maartje is Shrek 4D natuurlijk nieuw en die vindt ‘m helemaal te gek. Maar ook voor ons blijft het gewoon een erg leuke attractie. Daarna volgt een nieuwe attractie, een die wij in elk geval nog niet kennen. Het geheel ziet er erg indrukwekkend uit en er zitten echt hoeken in van 90 graden. We hebben het hier over een achtbaan, namelijk de Rip Ride Rockit rollor coaster. Eenmaal in je stoel kun je kiezen uit een scale van muzieknummers, zodat iedere passagier zijn eigen favoriete nummer hoort terwijl hij de rit in de achtbaan maakt. Keuze uit o.a. Limp Bizkit, Evanescence, Kanye West & Black Eyed Peas. Awesome! Wel moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik dit niet uit eigen ervaring opschrijf. Anja en ik zijn namelijk netjes op de kids blijven wachten en kregen achteraf dit verhaal gerapporteerd. Dus nemen we maar aan dat het waar is. Mocht dit niet zo zijn, dan a.u.b. geen klachten indienen bij ondergetekende, maar bij m’n dochters (Ellen, Linda & Surro(g/m)aartje. Bij Rip Ride Rockit is het zo rustig dat de dames gerust nog een tweede keer kunnen als ze willen. En dat willen ze natuurlijk op Surrogaartje Maartje na)!




Om de grote wachtrijen zoveel mogelijk te vermijden, besluiten we om het park ‘counter clockwise’ te doen. We gaan nu dus niet naar de voor de hand liggende route met Twister en de Mummy, maar juist voor E.T. en de Simpsons. Helaas blijkt er bij E.T. een technische storing, dus gaan we meteen maar door naar Bart & Homer Simpson. De aangegeven wachttijd is 15 minuten dus dat is niet onoverkomelijk. De attractie is erg leuk, maar Maartje is helaas wel een beetje misselijk. Toch herstelt ze zich snel, want als Anja en ik even later een beetje misselijk uit de ronddraaiende karretjes van men in Black komen, is Maartje alweer hersteld. Niemand van ons snapt waar je bij deze attractie nou precies met je geweer op moet mikken. Het is een beetje gokwerk. Resultaat is wel dat Linda veruit de hoogste score heeft. Linda rules! Bij Jaws staat helaas een erg lange wachtrij. Toch blijven we keurig wachten en schrikken we toch weer een beetje van het uit het water opdoemende plastic monster.



Daarna gaan we eten. Wat? Dat lees je morgen………..

[A3]

….vervolg
Okay. Eten dus. Bij Richters in dit geval. Richters is een hamburger joint in Universal Studio’s, gelegen zo’n beetje tegenover de attractie Disaster. Het bijzondere van Richters zit ‘m bepaald niet in de verkrijgbare etenswaren; dat is standaard hamburgerspul, maar de keuze uit dranken is hier GIGA. Er staan een aantal automaten van de Coca Cola Company waaruit je zelf kunt tappen. Ze lijken echter niet op de automaten zoals je die bij veel fast food restaurants ziet; de automaten hier kennen namelijk maar één uitstroomopening en ze kunnen dus ook maar één klant tegelijk bedienen. Door middel van een aantal keuzeknoppen kun je hier zelf combinaties maken van Sprite, Fanta en Coke, waarbij je bij elk van die drie ook nog snaakstoffen kunt toevoegen. Je kunt dus bijvoorbeeld Sprite vanilla nemen of Fanta met cherry. Of Coke met orange. Of Sprite met pineapple. Of ga zo maar door. Door deze enorme keuze is echter het normaliter grote voordeel van een automaat voor de verkoper – het feit dat je geen personeel nodig hebt – teniet gedaan. Aan de kassa krijg je namelijk een plastic beker, en zodra je deze gevuld hebt aan de automaat plakt een vrouw een sticker op je gevulde beker. Zo kun je dus niet nog een keer refillen. En dat zal hier wel het probleem zijn geweest. Want met zoveel smaken en vooral zoveel nieuwigheden was het hier natuurlijk een gerefill aan de lopende band. Een soort RefillWorld zeg maar. Zeg nou zelf, als je kunt kiezen uit 324 verschillende cola smaken, en je kunt gratis refillen, dan wil je toch op zijn minst 162 (de helft) smaakjes zelf geproefd hebben. Ja toch? Niet dan?

In elk geval hebben wij mazzel omdat Ellen door de mazen van het systeem geglipt is. De stickerplakmevrouw heeft Ellen’s beker gemist en dus kan er gratis zo maar een ander smaakje geprobeerd worden. Lekker puh! Na het eten gaan we naar Beetlejuice’s Graveyard Revue. Ik citeer uit de aantekeningen van mijn dochter ‘op zich best aardig. Frankenstein is knapper dan ik dacht en de vampier is best cute’. Waarover de revue ging heeft ze niet opgeschreven. Was het echte revue? Was het zang en dans? Was het een toneelstuk? Nee hoor, niets van dat alles wordt vermeld. Slechts aandacht voor het feit of de mannelijke toneelspelers er nou wel of niet leuk uit zagen. Da’s het enige waar de vrouwelijke jeugd anno 2011 het over heeft en over denkt. De volgende keer maak ik zelf weer aantekeningen, want aan deze onzin heb ik als schrijver dezes helemaal niks en u als lezer ook niet. Toch? Of wilt u wel weten of de vampier een lekker ding was en of Frankenstein nou meer lijkt op Arnold Schwarzenegger of op één van de Jonas Brothers? Dacht ik ook.



Afijn, na de revue stevenen we regelrecht af op een ramp, want we gaan naar Disaster! Een leuke attractie waarbij ook de nodige participatie plaats vindt van het publiek. Helaas echter niet met ons….. Bij de volgende attractie – the Mummy – is de wachttijd liefst 50 minuten. Dus nemen de dames de single riders lane en wachten Anja en A3 in de tegenover gelegen Ierse pub. Er is een gezellig zitje en de cappuccino en milkshakes smaken er veel lekkerder dan de Mummy leuk kan zijn. Na een half uurtje zijn de drie jongedames weer present en kijken we op straat even bij de voorstelling van de Blues Brothers.



Daarna leggen we voor de tweede keer vandaag aan voor E.T. Weer citeer ik uit de aantekeningen van Ellen: ‘Fransen voor ons in de rij. Bah. Die ene heeft veel haar op z’n rug. Dubbel bah’. Zo krijgt u als lezer dus geen enkel idee of E.T. nou een snelle of attractie is of niet, of je lang moest wachten of niet, of je over de kop gaat – of niet – enzovoort. Omdat Ellen dus slechte aantekeningen maakt moet ik gaan graven in mijn geheugen, maar gelukkig kan dat de toets der kritiek nog wel doorstaan. Alle drie de vragen kunnen overigens beantwoord worden met ‘neen’. Niet snel, niet lang wachten en je gaat niet over de kop. Toch is het best leuk, het lijkt een beetje op de droomvlucht uit de Efteling. Om de tijd te doden tijdens het wachten op de Animal Actors show eten we een ijsje. Als dit op is kruipen we de tribune op, alwaar we getrakteerd worden op een show met een varken (Babe!), vogels, een kat, een hond en een oerang oetang. Gelooft u het niet? Kijk dan maar:



De planning die we aan het begin van de dag gemaakt hebben en die er toe leidde dat we dachten alle shows wel te kunnen zien, klopt nog steeds aardig. Zo zijn we nu precies op tijd om aan te sluiten in de rij voor Jimmy Neutron. Een leuke 3d tekenfilmfilm met bewegende stoeltjes en aan het einde een leuke shop met allerlei Spongebob items en andere rare characters:



Ook de volgende attractie zit vol met rare characters, althans dat is mijn mening. De dames zijn het namelijk niet met me eens. Ik vind ‘Terminator’ zo’n achterlijk domme, vol met nutteloos geweld en geschiet, leeg en nietszeggend verhaal, dat ik me werkelijk compleet 100% verbaas als er na afloop door het publiek spontaan voor deze voorstelling geklapt wordt! Dat gebeurt niet bij Disaster, niet bij de Simpsons en zelfs niet bij Shrek. Maar hier wel. Ongelofeloos. In elk geval is de serie ‘attracties met rare characters’ gediend bij de volgende in deze serie van drie, want we gaan naar de Horror Make Up Show. Een gezellige en vooral hilarische show waarin de acteurs allerlei quasi enge dingen laten zien. Leuk! We sluiten de dag af met een tweede bezoek aan Twister – we staan lekker vooraan zodat ik alles goed kan filmen -; wat is dat toch een leuke en ook unieke attractie. Zoiets zie je in geen enkel ander park. De dames – inclusief Anja – wagen zich ook nog twee keer in de Mummy terwijl Pa het weer moet stellen met een cappuccino en een milkshake in de gezellige Iers pub. Nou ja……………

Daarna houden we het voor gezien, rijden we onderweg naar huis nog een keer langs Taco Bell, kijken we nog wat TV en gaan we lekker dromen. Waarover? Wat dacht je van:

[A3]

Dag 26, Woensdag; Over de uitspraak van ‘creap’, ‘crap’, ‘crab’ en ‘crêpe’.
Na de extreem vroege wektijd van gisteren, is vandaag de meest extreem late wektijd op de telefoons ingesteld: geen. Iedereen slaapt dus lekker uit, en de Floridiaanse zon staat al hoog aan de hemel te bakken als bij ons voor het eerst het woord valt waarmee normaal gesproken de dag een aanvang neemt: ontbijt.

We hebben niet echt veel ontbijtspulletjes meer in huis, en aangezien het ook ons op één na laatste ontbijt op Amerikaanse bodem zal zijn, besluiten we maar om onszelf eens lekker te laten verwennen. Nu betekent de combinatie van de woorden ‘ontbijt’ en ‘verwennen’ bij ons normaal gesproken dat we een bezoek gaan brengen aan Cracker Barrel. Maar dat kan niet omdat we traditiegetrouw altijd op onze laatste dag gaan ontbijten bij Cracker Barrel. En dat is morgen pas. En twee dagen achter elkaar kan natuurlijk niet. Waar dan naar toe? Er wordt democratisch gestemd, maar da’s puur voor de vorm, want ik wil naar IHOP. Gelukkig is de stemmingsuitslag ook unaniem: IHOP! IHOP it this. Voor ons in dit geval 4 minuten en 11 seconden rijden, dus voordat we goed en wel beslist hebben zitten we er al aan tafel.

Ook vandaag treffen we het met onze waitress; een heel aardige dame. Aan tafel ontspint zich de discussie over de uitspraak van het oorspronkelijke Franse woord ‘crêpe’, want die staan hier in het International House Of Pancakes, uiteraard veelvuldig op het menu. Uitspreken als ‘creap/kriep’, kan natuurlijk niet want dat is een engerd. ‘Crab/kerèp’ kan ook niet want dat is een schaaldier. ‘Crap/Krèp’ dan? Nee, dat kan ook niet want dat is weer iets veel viezers. Maar wat dan wel??

We vragen het onze lieftallige waitress en dan blijkt het ‘Creep’ te zijn (kreep). Zoiets dus als druif/grape, maar dan met een ‘c’ in plaats van een ‘g’. Mysterie opgelost, en weer wat wijzer geworden. Na het werkelijk fantastisch lekkere ontbijt gaan we gezamenlijk wat winkelen. We steken iets verderop de straat over om terecht te komen bij de overdekte Visitor Flea Market. Er worden wat souvenirs en kleinigheden gekocht, en ik heb mijn zinnen gezet op een redelijk grote alligatorschedel, het liefst een echte schedel, dus alleen het witte bot en verder niets, maar als dat niet lukt een echte kop (dus met het vel er nog omheen). Koppen worden er voldoende aangeboden, maar schedels nergens. Op jacht naar de goedkoopste kop dus. De prijzen zijn bij veel standjes vergelijkbaar, al zijn er wel kleine verschillen. Bij een stand – met Chinese uitbaters – ligt een grote kop die geprijsd is als een maatje kleiner; $59.95. Ik pak het ding op en bekijk het. Ziet er goed uit. Een jongedame komt op me af en vraagt of ze me kan helpen. Dat kan wellicht. Ik zeg dat het wel wat duur is, en dat ik er $40 voor wil geven, inclusief taks. Nee zegt ze, dat is te weinig, $45. Ik wik en weeg en besluit tot koop over te gaan. Een andere dame rekent met me af en slaat doodleuk $45 aan plus de taks. Ik zeg ’dat was niet de afspraak’. De eerste jongedame komt er weer bij en ontkent dat de $45 inclusief taks is. ‘Dat heb ik niet gezegd’ zegt ze, en dat klopt. Maar wel geïmpliceerd. Dus ik ben een keer principeel en koop niet. Dan maar ergens anders de slag gaan slaan. Als ik drie of vier gangen verder ben hoor ik in een keer roepen ’Sir, sir’. En ja hoor, mevrouw met de alligatorkop in haar hand komt is me achterna gekomen en wil nu toch zaken doen. Uiteraard laat ik nu mijn principes varen – als ik echt principes had gehad dan had ik nu natuurlijk ‘nee’ gezegd – en reken $45 af. Toch mijn zin, hie hie.



Nadat we een foto hebben gemaakt bij de ingang van het resort droppen we daar de ladies en gaan wij tweeën nog wat verder winkelen. Bij Walmart kopen we een nieuwe Olympus camera (klein model met 18x zoom voor $219) en verder nog wat t-shirtjes en zo. ’s Avonds besluiten we naar de film te gaan. Op internet vinden we een bios waar Harry Potter in 3D draait, dus daar gaan we op af. Bij aankomst twijfelen we nog even of het wel de goeie bioscoop is, maar dat blijkt van wel. Ellen koopt een large coek (1,5 liter) en we krijgen allemaal een hip #d-brilletje in RayBan stijl. Cool man.







De meiden vinden het allemaal een mooie film en er wordt menig traantje weggepinkt. Ikzelf vind het eigenlijk de minst goeie Harry Potter film. Ellen bewijst door haar notitie in het aantekeningenboekje dat ze haar vader toch nog niet zo goed kent. Ik citeer: ‘Meiden vinden het allemaal een leuke film en huilen, A3 vindt het niks dus zal het ook wel als zodanig beschrijven in het reisverslag’. Niet dus: het was een mooie film…………. 

Na de film gaan we naar ‘huis’ en pakken we alvast de koffers in. Weltruste!