Goed dat je besloten hebt Tijuana te schrappen...wij zijn wel een ervaring rijker, maar ooooo wat was ik blij om weer Amerikaanse grond onder de voeten te hebben.
Wij zijn in 2005 geweest... jongste van 15 maanden in de rugdrager en de andere drie (5,9,11) 'los' lopend. Achteraf gezien kan ik vreselijk om mezelf lachen, want had ik iets verder gezocht dan had ik ook kunnen weten wat we konden verwachten!
In mijn idee was Tijuana het eerste dorpje in Mexico, met nadruk op DORPJE! Ik zag een klein gehuchtje voor me dat zich alleen in leven hield met het vermaken van de 'kijk-wij-staan-even-in-Meggikoo' toeristen. Ik verwachtte net over de grens een soort van nederzetting met toeristentroep en plastic stoelen en verschoten parasols.
Eerste waarschuwing kwam eigenlijk al bij het opstappen in de tram in San Diego... er waren eigenlijk geen andere toeristen die die kant opgingen (misschien zo dat nog komen?? nou nee hoor!!).
Laatste halte, iedereen eruit en lopen maar achter de meute aan. We zig-zaggen over een soort brug... trap op aan de ene kant, veel hekken, gaas en prikkeldraad.. nog niet te zien van de parasols...
Van douane (heen) weet ik niet veel meer alleen dat het heel makkelijk was. En daar stonden we...wat nu?? Een taxi was snel gevonden (moet ik nog jaaa-duuuhhhh zeggen???) en met een beetje proppen gingen we onderweg... daar kwam de eerste bocht... de chauffeur begon vast te draaien aan het stuur en te draaien... een paar minuten later reageert de loeioude mercedes en gaat gelukkig ook de rest van de auto de draai in en de bocht om.
Het duurt en het duurt... dit is niet een dorpje... dit is een wereldstad en uiteraard ook met wereldstad problemen...
Hoe dom van een moeder van 4 kinderen die zelfs op 17 jarige leeftijd op Kos al de voorwaarden van brommerverhuur stond door te lezen en die nooit 'Zomaar' op jeepsafari gaat omdat ze niet zoals zovelen denk dat het feit dat het vakantie is maakt dat je niets kan overkomen...
Maar goed... we worden gedropt in een winkelstraat...en uit de auto geholpen door meerdere restauranthouders (kijk dat spelletje kenden we gelukkig wel)
Het slapende jochie in mijn armen is een universeel AAAHHHH plaatje en helpt enorm. We kiezen een heerlijk plekje in de schaduw en hoewel het een goedkoop/plastic/jaren ? en redelijk vervallen restaurantje is, ziet het er beter uit dan de rest en het eten is heerlijk (ook achteraf!
). De neiging om meteen weer in een taxi te springen is groot... er zijn amper souveniershops...de verdeling is... pillenshops (al dan niet vermomd als drogist), restaurantjes (waarvan 80% eruit ziet als health hazard (al zonder blik in de keuken), gesloten of niet de definieren winkels en dan het toeristenspul.
Na een meter of 80 kijken we elkaar aan... dit is niks en dit wordt niks... we stappen in een taxi en hopen dat ie ons terugbrengt naar de hekken en het prikkeldraad... we hebben nog noooooit zo vaak gevoeld of de paspoorten wel op de juiste plek zaten!!
Daar waar bij binnenkomst een rij compleet ontbrak, staat er voor terug de VS in wel een rij. Ik moet zeggen dat ie meeviel... een 7 of 8 loketten zijn open, met een 20/30 wachtenden per rij en het loopt redelijk door. We maken een duidelijk kringetje want het is gewoon te zien dat ze naar ons kijken...met alle kids om ons heen zijn we het ideale stel om er eentje extra mee te laten lopen. Diverse 'probleem' gevallen worden afgevoerd naar onduidelijke oorden. Van sommigen in de rij heb je het gevoel dat ze uit niets anders dan pillen bestaan..
Stapje voor stapje naderen we het poortje waar we zoooo graag door willen. Pas op het moment dat we er echt doorheen zijn en met flinke passen richting tram gaan halen we weer normaal adem....
Dit was geeeeeen aanrader en voortaan checken we nog beter.
)
(weet ik uit eigen ervaring, zaten toen heerlijk in Playa del Carmen. Goed vertoeven daar!)
El Paso is ook al geen lekkere stad.