AllesAmerika.com Forum

DAG 1, MAANDAG 17 AUGUSTUS 2009


'How do you rate the value of..................kots?'


Op ons gemakje vertrekken we richting Schiphol, alwaar we binnen 1 minuut ingechecked zijn voor onze vlucht naar Phoenix - via Londen Heathrow > een nieuw record! Her voorwerk dat we gedaan hebben op internet om de incheckprocedure vlot te laten verlopen heeft dus zijn nut gehad. Ik ga snel de auto parkeren en ben binnen een kwartiertje weer terug bij de rest van de family. We lopen snel door naar de gate alwaar we verder de tijd doden met wat lanterfanten en rondhangen.

De vlucht vertrekt mooi op tijd en we arriveren een uur later dan ook 'ahead of schedule' op Heathrow. Hier moeten we eerst weer door customs en security, waardoor het hele overstapgedoe toch een aardig tijdrovende geschiedenis wordt. Toch zijn we nog ruim twee uur voor vertrek bij de gate, alwaar 'onze' 747 van Britsh Airways al staat te blinken in de zon, het is mooi weer. Ik zit helemaal aan het einde van Terminal 5, die vlak langs de startbaan loopt. Om de anderhalve minuut stijgt er een vliegtuig op en ik kan duidelijk drie routes onderscheiden. De eerste route gaat rechtsaf en blijft vrij lang relatief laag doorvliegen. De tweede route gaat rechtdoor en blijft ook relatief laag. De derde route stijgt veel sneller en gaat meteen linksaf in een bocht om het vliegveld heen. Ik zie o.a. toestellen van Lufthansa, Air India, Air Canada, BMI en BA. Ook valt op dat alle toestellen zodra ze van de grond zijn direct hun landingsgestel intrekken; dat duurt echt nauwelijks 10 tellen.


By rooij12

Als we geboard zijn voor de vlucht naar Phoenix blijkt dat e.e.a. zo'n 10 uur en veertig minuten in beslag gaat nemen; een lange zit. Het lange zitten wordt echter veraangenaamd door een uitgebreid programma aan films die stuk voor stuk op je persoonlijke schermpje te zien zijn. Je kunt een film pauzeren en zolang iets anders gaan doen, en daarna de film weer vervolgen op het punt waar je gebleven bent: ideaal! Zo zie ik o.a. LA Confidential, Enemy of the State, Transsiberian en de tv programma's Frasier en Simpsons voorbij komen. Voor al Enemy of the State is een leuke film. Vlak na landing vult Ellen nog even een kotszakje:
- heeft ze fruit of granen op?
- moeten we dat dan aangeven bij customs?
- wat is de waarde van de kots?
- gaat deze de 10.000 dollar te boven?
- zo ja, moeten we deze dan aangeven?

Gelukkig komen we een waste bin tegen waarin we het gekotste materiaal kunnen dumpen. Opgeruimd staat netjes!

Eenmaal aangekomen in Phoenix volgt eerst de gebruikelijke lange wachtrij bij customs. Een drama! Een ouder stel heeft alles verkeerd ingevuld en daar kan
iedereen op wachten. We zijn ruim 5 kwartier verder als we met de koffers richting het busje kunnen van de autoverhuurders. Na weer een kwartier komen we aan bij het Car Rental Center van Phoenix Airport en lijkt de balie van Dollar al dicht. Gelukkig is het woord 'lijkt' hier niet voorzien van een voorafgaande 'b', want hij is nog gewoon open. De man helpt ons snel maar probeert uiteraard nog wel een extra verzekering aan te smeren. Dat lukt dus niet. Er staan volgens de man beneden in de garage genoeg AWD's to choose from. Dus niet............

Er blijken ongeveer 0 SUV's te zijn, en aangezien ik die echt een wil hebben - een met vierwielaandrijving nog wel omdat we veel dirt roads gaan rijden - moet de manager er aan te pas komen. De man bij de dollarkiosk probeert me eerst nog de Pacifica aan te smeren onder het mom dat het een all wheel drive is, maar ik duik onder de auto en dat blijkt gewoon bull te zijn. Eerste keer Dollar en dus ook meteen de laatste keer Dollar! Mijn humeur wordt er inmiddels niet beter op, want al met al zijn we al meer dan een uur aan het 'dollareren'. Ook de manager heeft niets beschikbaar en kan niks anders regelen. Wel kunnen we morgenochtend terug komen, dan zal ze er meerdere klaar hebben staan. Mooi balen dus! We laden onze koffers in de Chrysler Pacifica en gaan naar het Crowne Plaza. We toetsen het adres in bij TOMTOM en.......die doet het niet! Dus moeten we een kaart erbij nemen en op de ouderwetse manier het hotel zoeken. Na zo'n twintig minuten checken we in en betrekken we onze kamer op de 7e verdieping. De kamer is ruim en ziet er netjes uit. Gelukkig is er ook een koelkastje. We hebben alleen nog niets om er in te doen.........
Anja is inmiddels steeds zieker geworden en snottert er op los. Als dat maar goed gaat....................

Good night!

· Auto fact: Chrysler Pacifica, Dollar via USAReisen: auto prima, maar zeker niet
degene die we besteld hebben! Eindoordeel Dollar: slecht!

· Hotel fact: Crowne Plaza Phoenix Airport; $54 via Priceline. Prima hotel.

wordt vervolgd/......

Hè ben je alweer terug A3? Leuk dat je hier weer een reisverslag schrijft. Ik heb erg genoten en gelachen om je verhalen vorige keer.
Het begint in ieder geval al goed met je auto. Hoewel, wij hadden vorig jaar een Chrysler Pacifica en vonden het een heerlijke auto (maar we hebben er geen dirtroads mee gereden)
Ik ben benieuwd of het allemaal goed is afgelopen met de verkoudheid van Anja, schrijf maar snel je volgende verhaal.

Marjon

Tot nu toe lijkt het verslag op Chevy Chase National Lampoon's vacation. Kan niet wachten op de volgende episode-lol-
Yeehaw

DAG 2, DINSDAG 18 AUGUSTUS 2009






'......miep, miep........vroemhhhhhh.....'


Linda is boos! Ellen heeft haar die nacht drie keer wakker gemaakt. En nog wel express. Rotzus! De boosheid van Linda is zowaar nog besmettelijker als de Mexiacaanse griep en alras is de vakantiestemming tot verder onder het nulpunt gedaald. Linda is dus al boos op Ellen. Daarom is Ellen weer boos op Linda, en Anja is boos op de wereld omdat ze ziek is. Pa is op zijn beurt weer boos op de mensen van Dollar die de auto gisteren niet klaar hadden. Maar goed, vandaag zouden er vanaf zeven uur twee en vanaf acht uur vier beschikbaar zijn, dus pa belt even. De barometer van de vakantiestemming zakt steeds verder weg; het is half acht en er is nog geen een auto beschikbaar. Pa wordt nog bozer.......

Afijn, we gaan toch maar op goed geluk naar Dollar. We checken uit bij het Crowne Plaza, rijden weg maar staan na tien minuten weer voor de uitcheckbalie. Pa is op de hotelkamer zijn hoed vergeten > nog bozer dus..... Aangekomen bij Dollar zeggen ze nog steeds geen 4WD beschikbaar te hebben. Toch zie ik een Ford Escape staan waar met grote letters '4WD' op de achterkant staat. Snel duik ik onder de auto en ziet dat het inderdaad een 4WD betreft; '.....and that blue Ford Escape?' 'That is available sir, but it is not a 4WD'. 'I'll take it anyway'. De formaliteiten zijn snel geregeld en we gaan op pad. Wat een pokkebedrijf zeg, dat Dollar rent a car! We zijn daarna al snel op weg naar het noorden en net buiten Phoenix zien we een oude bekende: Denny's! We kunnen de verleiding van een good old fashioned breakfast niet weerstaan en nemen direct exit 89. Als we onze Ford parkeren komt er direct een figuur aan met een of ander zielig verhaal en geld tekort, maar deze wimpelen we snel af. We krijgen een mooie plek aan het raam en al snel staan er vier emmers met orange juice bij ons op tafel. Onze waitress komt in eerste instantie wat bitcherig over, maar draait al gaande steeds meer bij. Aangaande de vergissing met betrekking tot de precieze inhoud van het 'gran' slam breakfast' meldt ze dan ook 'it was probably my fault'. Dat vonden wij ook. Als we weer bij Denny's wegrijden, niet moe wel voldaan, lachen we nog even om de naam van de overbuurman van Denny's: een hamburgertent die luistert naar de naam 'Fudruckers' . Die naam houden we erin, stelletje Fudruckers!



Een eind ten noorden van Phoenix zien we de afslag naar ons eerste doel van vandaag: Bumble Bee. Al na een paar mijl houdt de geasfalteerde weg op te bestaan, en wordt de route naar de ghosttown Bumble Bee, een onverharde weg. Afwisselend rotsachtig en zanderig rijden we door een woestenij waarin alleen de van TV bekende cactussen groeien en wat doornenstruiken. Na een halfuurtje bereiken we Bumble Bee, hetgeen een verzameling half en geheel vervallen houten gebouwtjes is langs de zandweg. De aanwezigheid van enkele auto's doet ons vermoeden dat hier toch wel degelijk nog mensen wonen. We nemen wat foto's en vervolgen onze route naar de tweede ghosttown van vandaag: Cordes. Kort na Bumble bee horen we in een keer ' ....miep, miep......vroemhhhhh' , gevolgd door een stofwolk en een overstekende roadrunner. De vogel doet zijn naam 100% eer aan want hij runt over de road en is binnen enkele tellen uit het zicht. Hij runde in elk geval duidelijk veel te snel om een foto te kunnen nemen. We houden onze camera's echter in de aanslag, want iedereen die tekenfilms kijkt weet dat er nu binnen enkele seconden een coyote moet volgen.............. Helaas is deze vertraagd. 'De spooklopende coyote op de A3 is niet aangetroffen'.



Net als we op het punt staan onze camera's op te bergen merken we echter op dat we tot stilstand zijn gekomen bij een levend wezen dat niet zo snel weg kan lopen als roadrunner: een grote cactus. En wat voor een! Hij (of zij, wie zal het zeggen), lijkt op een erg slaperige Mexicaan die net overvallen wordt. Om aan te geven wat we bedoelen: zie foto.



In vroeger tijden zal deze cactus vast van de plaatselijke indianenbevolking de bijnaam hebben gekregen 'stick 'm up Dumbo' of iets dergelijks. We rijden verder naar Cordes, en na enkele twijfels over de juiste route vinden we ook deze ghosttown relatief snel. Een paar oude schuren van golfplaten en een of twee halfverlaten boerderijen vormen het geheel aan bebouwing dat 'Cordes' heet. Als we uitstappen om foto's te maken merken we dat het snikheet is, en dat de kleur van de Ford Escape is veranderd van blauw in een roestbruine kleur die sterke gelijkenis vertoond met de kleur van het zand op de weg. Wat raar zeg......

Na een paar eekhoorns, koeien en enkele mijlen dirt road vinden we weer aansluiting bij de I 17 North, en pakken we de route weer op. Al sneller dan verwacht doemt Montezuma Castle National Monument op. Een mooie plek voor een korte stop en een goede gelegenheid om zonder wachtrijen een pass te kunnen kopen voor alle Nationale Parken in de VS. Dat doen we dan ook direct. We lopen de korte route langs de indrukwekkende rotswoningen en pikken en passant ook nog wat leuke foto's mee van een op de muur geplakte hagedis.

Daarna verlaten we al vrij snel in noordwestelijke richting de I17 en komen op de 179 richting Sedona. Deze prachtige weg loopt door de Red Rock Canyon en we zien vele mooie rotsformaties. Vooral Cathedral Rock is erg mooi. Bij Subway eten we snel een broodje en dan gaan we verder. In Sedona is het een drukte van jewelste en we zijn dan ook blij als we deze toeristische trekpleister - hoe mooi ook - achter ons laten. Even achter Sedona ligt ons volgende doel: Slide Rock State Park. Bij de ingang laat een man met 'a white foot of two beards' - of was het een man met 'a white beard of two foot? ' ons binnen en wenst ons 'a nice day'.

De kinderen tekenen snel twee smileys op de met stof bedekte achterkant van de auto en 'off we go'. We kleden ons snel om en lopen het park in. Binnen vijf minuten lopen zie je een trap en als je daar eenmaal naar beneden gelopen bent zie je direct al het water. Slide Rock is een soort canyon van ongeveer een paar honderd meter lang, waarin zich een klein riviertje een weg baant door het harde gesteente op de bodem. Op sommige plekken heeft het riviertje diepere ( > 1 meter) en ondiepere poelen uitgesleten ( < 1 meter), en op sommige plekken snel stromende geulen. Deze geulen hebben het park hun naam gegeven, want deze geulen lopen langzaam af naar beneden, en vormen zo als het ware een natuurlijke glijbaan. Een beetje een natuurlijke 'Typhoon Lagoon' of 'Wet 'n Wild' zal ik maar zeggen. Het water is wel een beetje frisjes, en waterschoenen zijn geen overbodige luxe, maar het is wel ontzettend leuk! Eerst gaan de meiden een testrun doen, en als deze goedgekeurd is durft ook Pa een - in dit geval letterlijke - uitglijder te gaan maken. Later gaat ook Anja een poging wagen. Afgezien van een blauwe linkerbil (bij Ellen) en een deuk in een rots (door Anja) wordt er geen verdere schade opgelopen cq aangericht. Op een plek is een poel zo diep dat je er vanaf de oostzijde vanaf een meter of 4 hoogte in kunt springen. Mooi om te zien, minder om te doen....... In het park is het redelijk druk met mensen, maar ook niet té. Precies goed dus. Na een uurtje of twee drogen we ons af en rijden we verder naar Williams, alwaar we voor de meiden een leuke verrassing in petto hebben. We overnachten namelijk in een oude treinlocomotief. De auto is inmiddels door andere vandalen voorzien van een derde smiley en van de tekst 'haha'....... Nou ja, haha.....





Als we aankomen bij het Canyon Motel & RV in Williams hebben de meiden nog niets in de gaten. Er staan een aantal motelblokken en ook een aantal grote campers geparkeerd, en in eerste instantie wordt daardoor de aandacht enigzins afgeleid, alsmede door de in zwermen rond het receptiegebouw rondvliegende kolibri's. Leuke vogeltjes, nog nooit in het wild gezien, maar hier zijn ze dus! We krijgen al snel de sleutels van onze 'caboose', een echt rijwerktuig van de Santa Fe railroad, die geheel is ingericht als motelkamer. Als je binnenkomt staat er een tweepersoonsbed, gevolgd door een soort halletje waarin zich tevens de wastafel en de douche bevindt, en tenslotte zitten in het hoogste gedeelte van de caboose twee hoge eenpersoonsbedden. De dames zijn echt onder de indruk. Ook van de temperatuur trouwens, want het is binnen maar liefst 79 oftewel ruim 26 graden! De airco gaat dan ook direct op 'cool', maar veel lawaai en wind komt er niet uit. Dat belooft niet veel goeds...... We lezen wat aan de tafel buiten en maken plannen waar we gaan eten die avond. Dat wordt de oude traditionele diner in historisch Williams. Nadat we kort door de oude stadskern toeren kiezen we de oude diner als pleisterplaats. Op het terras is het erg druk en er speelt leuke live muziek. Toch gaan we binnen zitten om de oude sfeer goed te kunnen proeven - en de burgers natuurlijk. Het smaakt allemaal prima en na een copieuze maaltijd rollen we die avond allemaal lekker rond het bed weer in. Het is nog steeds erg warm in onze caboose: 25 graden.





Auto fact: inmiddels Ford Escape: mooie 4WD midi SUV. Ruim genoeg voor 4 personen en bagage.

Hotel fact: Canyon Motel & RV: caboose #2, $134, rechtstreeks geboekt. Leuk voor een of twee nachtjes, maar wel relatief duur.

Toedeloe!

Zeker duur voor WilliamsToedeloe maar het verslag leest weer als een Slide River! Wel erg druk daar zo te zien....moet je eens in november komen. Waren we geheel alleen (ook niet leuk trouwens...)

DAG 3, WOENSDAG 19 AUGUSTUS 2009



Holy cow!


Om 5 uur zitten we recht overeind in bed. Godallemachtig wat is het koud. Ik loop naar de thermometer en stel vast dat die op 54 graden oftewel 12 graden Celsius staat. Brrr.... Deed die airco het dus toch goed. Ook de kids zijn al vroeg wakker, zodat we met voorsprong beginnen aan het schema van deze dag. Zo ongeveer na een half uur rijden blijkt dat iemand zich een hele dag verslapen heeft! De coyote waar we gisteren op gewacht hebben nadat de roadrunner was overgestoken, steekt nu vlak voor ons de weg over. Het is echt een mooi beest, en aan de overkant van de weg stopt hij nog even om ons na te kijken. Net alsof hij ook zoiets had van 'had ik die eigenlijk niet gisteren moeten zien?'



We hebben de meiden wijsgemaakt dat we vroeg op moesten omdat we in de Grand Canyon een eind gaan wandelen. Ze zitten dus niet bepaald lekker opgewekt achter in de auto. Vlak voor we bij de Canyon zijn rijden we door Tusayan, waar ook het Grand Canyon Airport ligt. We slaan daar linksaf en zo zoetjesaan begint er in het achtercompartiment van onze blauwe Ford iets te dagen. 'Zouden we..........?' Ja, we zouden! We stoppen bij Papillon helicopters alwaar we 'due' waren om half negen, maar we zijn er nu al 40 minuten eerder. We checken in, we worden gewogen - aleen horen we de uitkomst van de weegsessie niet; ben ik dus die 25 kilo voor Jan L.. afgevallen.... - en er wordt ons verzocht om de veiligheidsfilm te aanschouwen. Nadat we alle losse tassen en tasjes terug hebben gelegd in de auto - die mogen namelijk niet mee in de helikopter - schuiven we aan voor de film. Een aandoenlijk vriendelijke dame meldt dat deze ongeveer 15 minuten duurt en in het Engels is. Ze vraagt vervolgens of er ook behoefte is aan Duits, en dat blijkt voor een aantal aanwezigen zo te zijn. Dan vraagt ze of er ook behoefte is aan Frans. Iets te snel en vooral iets te luid & duidelijk zeg ik, 'oh no, please no French' , hetgeen me door het Franse gezin voor ons vast niet in dank zal worden afgenomen. Tja, hadden ze maar geen Fransen moeten worden...... Nadat we de instructiefilm hebben gezien, komen we in de wachtruimte terecht en die zal - in elk geval wat ons betreft - zijn naam meer dan eer aan doen. Van alle circa twintig mensen die tegelijkertijd met ons de film hebben gezien zit er na twintig minuten niemand meer. En van de twintig volgende mensen is na een kwartier ook niemand meer te bekennen. Dit geheel herhaalt zich nog drie tot vier maal. Het is half tien als we aan de beurt zijn. Samen met wat later een Italiaans stelletje blijkt te zijn mogen wij eindelijk naar buiten. We worden helemaal naar links geloodst, naar de meest oostelijke van de ongeveer 15 landingsplekken. Er vliegen helikopters af en aan, best een indrukwekkend gezicht. Alle helikopters zijn van het type 'Bell' en hebben een voorkant die bestaat uit een dichte onderzijde en een voorruit die uit twee delen bestaat en min of meer vlak is. Achterin zitten kleine raampjes waardoor de achterpassagiers - met wat moeite - naar buiten kunnen kijken. Plots verschijnt er een helikopter die er heel anders uitziet dan de anderen. Wij blijken te vliegen met een type 'Eurocopter' en deze is voorzien van een volledige transparante voorkant en van grote panoramaruiten aan de zijkant: mazzeltov! Ellen en Linda are falling al helemaal with their noses in the butter, want ze mogen nog voorin zitten ook! Best seats of the house! Ze genieten dan ook al door hun zenuwen heen, zoveel is wel duidelijk. Nadat iedereen keurig is vastgegespt en voorzien is van een koptelefoon vertrekken we. Onze piloot, Jim, heet ons welkom en 'off we go'. We vliegen eerst een stuk over de bossen, en de 5e van Beethoven werkt precies toe naar de apotheose als we voor het eerst 'over de rand schieten' en de canyon onder ons zien opdoemen. Het is echt adembenemend en we kunnen echt prachtige foto's en filmopnamen maken.







Op de terugweg moet Jim plotseling nog uitwijken voor een vogel, 'oops, bird', en daarna zetten we weer voet aan de grond op Grand Canyon Airport. We kopen in de shop van Papillon wat bagels, danish en sandwiches en peuzelen deze onderweg lekker op. We stoppen voor het eerst bij Mather Point en bezoeken direct het Visitor Centre, waarvan ik moet zeggen dat het echt hevig tegenvalt. In 1988 hadden ze veel meer en veel uitgebreidere informatie. Daarna stoppen we regelmatig bij uitzichtspunten die zich verder uitstrekken naar het oosten, richting uitgang van het park. Het laatste viewpoint dat we 'doen' is Desert View, het meest oostelijke binnen de grenzen van het park. We eten hier nog snel wat en vervolgen dan onze weg richting Kayenta, de volgende hotelhalteplaats.

Direct oostelijk van de Grand Canyon is het landschap ook nog onbeschrijflijk mooi en afwisselend. Je bevindt je na elke 20 minuten rijden in een compleet andere wereld. Van zandheuvels naar bergen naar woestijn naar ravijnen naar ......., tja, naar wat niet eigenlijk. In elk geval niet stedelijk, niet voorzien van mooie woonwijken of sjieke huizen. Het enige dat je aan 'bebouwing' ziet zijn krotten en halve krotten, soms half of geheel op wielen maar altijd geflankeerd door minimaal twee grote automobielen. Deze rommelige en afzichtelijke krotten doen echt afbreuk aan de schoonheid van de omgeving. Maar ja, hoor mij, de mensen die er wonen zullen wel andere zaken aan hun hoofd hebben dan zich afvragen of hun stulpje wel bij het decor past.........

Het absolute hoogtepunt is de painted desert. Zonder te weten dat deze zo heet zeggen vrouw en kinders 'het lijkt wel of hier iemand met een aantal bussen verf heeft rondgelopen en de heuvels geverfd heeft'. I rest my case. Geweldig mooi om te zien en ook hier geldt weer: afwisseling troef. Van grijs met groen naar blauw met bruin en van zwart met grijs naar wit met rood. Fantastisch!



Op het web hebben we prachtige foto's gezien van o.a. coal mine canyon op de website http://www.ontdek-amerika.nl/ Aangezien deze site ook vrij gedetailleerde routebeschrijvingen geeft, en we op slechts 16 mijl van deze relatief onbekende canyon passeren, kan ik de rest van de familie overhalen om hier een extra 40 minuten aan te wijden. Bij Tuba City gaan we dus rechtsaf en vervolgens rijden we door een ogenschijnlijk erg saai landschap tot aan milemarker 32. Daar gaan we linksaf een onverharde weg op, richting een eenzame watermolen. Na enkele verkeerde karrensporen te hebben genomen vinden we de juiste en we worden niet teleurgesteld. Midden in dit oersaaie landschap ligt daar in een keer, zomaar uit het niets, alsof het door een of andere onverlaat zomaar zonder op te ruimen in het landschap is achtergelaten, Coal Mine Canyon. Een ware kakafonie aan kleuren en vormen staan in enorm contrast met de rest van de omgeving. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat dit hier zomaar 'ligt'? Buiten een paar schapen en twee koeien zijn wij hier de enigen die van dit moois kunnen genieten. Maar blijkbaar voelt een van de koeien, namelijk degene die zo'n vijftig meter voor ons op een uitloper van de klif staat, zich ernstig door ons bedreigd, of zij is erg jaloers van aard. Zij draait zich om, snuift een keer, haalt de linkerhoef door het stof en zet het op een lopen. Niet oostwaarts, want dan zou ze na luttele meters de prachtige diepte van Coal Mine Canyon instorten, nee, ze komt recht op ons afgestuifd. Uiteraard herhalen wij haar ritueel: we keren ons om, snuiven een keer en zetten het op een lopen, ook westwaarts. Ze haalt ons gelukkig niet in en keert - waarschijnlijk moe, maar zeker voldaan - terug naar de schaars begroeide vlakte. Wij hijgen even uit, lachen wat schaapachtig - ondanks het feit dat we achtervolgd werden door een koe - en keren terug naar de rand van de kliffen om verder van het uitzicht te genieten. Met enige fantasie ontwaren we in de rotsen vormen van een olifant, een man met een kruiwagen - of met een peer, het is maar net vanuit welke hoek je de kruiwagen cq peer bekijkt - en een raam. Een aanrader van de eerste orde, deze Coal Mine Canyon.





Aansluitend stappen we weer in de auto en rijden terug naar Tuba City. Daar nemen we een ijsje. Maar waar? Er zitten aan het enige kruispunt van Tuba City zowel een Mac als een Sonic. Twijfel, twijfel. We kiezen voor Sonic. Maar ook bij Sonic staat ons iets nieuws te wachten. Binnen heeft Sonic namelijk de uitstraling van een ziekenhuis. Steriel, wit en zeer sfeerloos. Er zijn een stuk of 10 kleine zitjes, allemaal gescheiden door een hoge muur, waardoor je elkaar niet kunt zien als je zit. Bij elk zitje hangt een telefoon met een creditcardgleuf. Er ligt een menu (zonder prijzen) op de tafel en je moet bestellen door de telefoon van de haak te halen en te bellen met de keuken. Als je geluk hebt neemt daar iemand op, en als je veel geluk hebt is dat iemand die Engels verstaat en zelf ook nog eens bij machte is om in het Engels enkele woorden min of meer duidelijk uitgesproken te krijgen. Wij hebben het geluk pas bij de tweede belpoging, en het ultieme geluk van verstaanbaarheid valt ons pas ten deel bij het vierde telefoontje...... Dan halen we onze pas door de gleuf en na zo'n vijf minuten arriveert er een dame met vier ijsjes. Valt nog mee dat het niet met een lopende band of iets dergelijks komt. Onpersoonlijker dan Sonic is echt niet mogelijk. Ondertussen is er ook een trio jonge dames bij de Sonic binnengelopen en zij zitten aan het tafeltje tegenover ons. Dit zijn de enige twee tafeltjes die uitzicht bieden op andere gasten. Ellen denkt te zien dat de dames stiekempjes een foto van ons gezellige viertal hebben gemaakt, dus wij 'returnen the favour':





Daarna volgt, ter afwisseling, een redelijke eentonige route. Tenminste, het eerste deel richting Kayenta. Daarna wordt het toch wel weer mooi, met o.a. de Elephant Feet



en daarna de uitzichten met rare rotsen die opdoemen achter het plaatsje Kayenta. Maar eerst Kayenta zelf. We checken in bij het Hampton Inn, en zijn aangenaam verrast door het geheel in indiaanse stijl gebouwde en ingerichte hotel. Echt een plaatje. Ook de kamer is ruim en mooi ingericht. We pakken de koffers uit en gaan daarna lekker even zwemmen. Anja is nog even langs de receptie gelopen voor handdoeken, maar die zijn even op. Ze komen ze zo wel brengen. In het kleine zwembad zijn nog wat indiaans ogende meisjes actief en later volgt nog een Spaans, verliefd stel. Deze twee sufferds praten volop en denken dat ik geen Spaans versta. Dat is ook zo, dus ik kan helaas niets vertalen. Weer wat later, we kunnen niet weg omdat we nog steeds geen handdoeken hebben..........., komt er nog een Amerikaans stel met hun dochtertje. Je ziet ze denken 'why are these Dutch folks hanging around the pool for so long'. Nou duidelijk: WE HEBBEN GEEN HANDDOEKENNNNNNNNNNNN. Uiteindelijk is Anja handdoeken gaan halen en zijn we lekker gaan eten. Dit doen we in het hotel zelf. Ik hoef dus niet te rijden en heb zin in een biertje. Zul je net zien dat ze hier in het Navajo reservaat - want daarin bevinden we ons - geen alcohol schenken. 'Only non alcoholic beer available Sir'. Maar ik zo'n zin in bier dat ik het toch bestel. Het eten smaakt meer dan uitstekend, het bier totaal niet.

Welterusten!

Hotel fact: Hampton Inn, Kayenta: geboekt via de site van hilton.com voor $ 99 inclusief ontbijt. Mooi hotel, aanrader!

Dank je, weer een briljant verslag, ik zit hier echt grijnzend te lezen. :beerchug:

Ditto!

Schitterend! Ik kijk nu al uit naar dag 4 !

gr, Ineke
www.ine1149.web-log.nl

Nog nooit een carriëre als schrijver overwogen, A3?? Wat een heerlijk verslag is dit!

Knap verslag, ik kijk al uit naar het vervolg!

Bij Sonic moet je ook in de auto buiten blijven zitten - - veel leuker.

A3, wat een leuk verslag weer. Wij hadden destijds ook een Pacifica en vonden het echt een heerlijke auto. Hebben geen dirt roads gereden. Wij hebben nu een Toyota Sequioa gekregen. Een slagschip van een auto. Morgen halen we hem weer op en gaan we naar Monterey. Zal trachten je verslag te blijven volgen.

Daar gaat het imago van Toyota met zijn die Priussen

DAG 4, DONDERDAG 20 AUGUSTUS 2009



'the long valleys roads'


Vandaag staat er een erg drukke dag op het programma. Wellicht dat het niet lukt om alle dingen te zien die we - lees: ik - wil zien, maar dat moet dan maar een reden zijn om in de toekomst nog een keer terug te kunnen...... We ontbijten eerst in ons geweldige Hampton Inn, en slepen dan de koffers door de zijdeur naar de auto. Ik houd nog netjes de deur open - zo ben ik - voor het Amerikaanse gezin dat we gisteravond in het zwembad zagen; ze hebben zowaar met z'n drietjes nog meer bagage bij zich dan wij met z'n vieren. Eenmaal gezeten in de auto en klaar voor vertrek is Linda in een keer haar telefoon kwijt. Zoeken, zoeken, zoeken, tenminste wij met z'n drieën....., want Linda is veel te druk met grijnzen dat ze hem kwijt is en met nadenken waar ze hem eventueel gelaten zou kunnen hebben. Echt een gezellige en beslist sfeerverhogende activiteit die iedereen op vakantie eens zou moeten proberen, het spelletje 'who can find Linda's phone?'. Uiteindelijk wordt het lijdend voorwerp gevonden en kunnen we alsnog aan de rit van vandaag beginnen. De eerste stop is al binnen drie minuten: tanken, water kopen en de plaatselijke zwerfhonden aanschouwen bij hun favoriete tijdverdrijf:



Als iedereen vervolgens klaar is, de reu waarschijnlijk ook........, rijden we Kayenta uit en komen na een mijl of 10 al aan bij een geweldige eenzame rots langs een kaarsrechte weg. Ik stap uit, ga midden op de weg staan en maak een foto van de weg, de grote rots ernaast en een bewegend groot object dat steeds dichter bij me komt....... TOOOOOEEEEEEET, oef net op tijd weer van de weg af voor die grote Amerikaanse truck......... Achter ons staat een auto geparkeerd waarvan de bestuurder dezelfde truc(k) wil uithalen, dus hij komt uit zijn auto. Linda heeft niet gezien dat de vrouwelijke reisgezel van deze bestuurder ook uit de auto is gekomen en aan de rechterkant van onze auto naar voren wil lopen. Precies op dat moment gooit Linda haar achterportier open en knalt de vrouw de greppel in. In de greppel ligt toevallig een ratelslang die de vrouw een enorme beet in kaar kuit geeft en ze gilt het uit van de pijn. Gelukkig is dit verhaal een beetje overdreven. We pakken de draad weer even op bij de realiteit; op dat moment doet Linda haar achterportier open en ze raakt bijna de vrouw die ogenschijnlijk onverschrokken, gewoon door loopt. Uiteindelijk rijden we weer verder en zijn we in een mum van tijd bij Monument Valley. Hier zijn we geen van allen nog ooit geweest dus de verwachtingen zijn hoog gespannen. Voordat we goed en wel geparkeerd hebben worden we al aangeschoten door een indiaan - niet met pijl en boog of winchester, maar figuurlijk, gelukkig - of we geïnteresseerd zijn in een tour. Nee helaas, dat zijn we niet. Wij zijn meer van het type DIY. We lopen het Visitor Centre in en ook hier valt dat zwaar tegen. Van echte informatie is zelfs in het geheel en al geen sprake, het is niets meer of minder dan een grote gift shop vol met al dan niet indiaanse snuisterijen. Leuk.......
Wel heb je vanaf het terras een geweldig uitzicht op de eerste mijl van de 17 mile drive door het park en op de drie Mittens, drie grote rotsen bekend van radio (?) en TV.



Na een sanitaire pauze stappen we weer in de auto en beginnen we aan de drive door de valley. Het eerste stuk gaat redelijk steil naar beneden en is best wat bumpy. Maar het eerste uitzichtpunt vergoedt al veel. Ik ga op de grond liggen en neem een oude uitgedroogde dikke tak en gebruik die als voorgrond voor mijn plaatje van de Mittens. Helaas kan ik deze foto hier niet tonen, de reden hiervan lezen jullie verderop in het verslag - even geduld dus nog - . Gelukkig hebben de meiden ook beiden een fotocamera waarover ik verderop in dit verslag geen rampspoed hoef te melden, dus hun foto's kan ik wel afbeelden. Een soort 'the making of' in dit geval....



De volgende tot de verbeelding sprekende rots is 'Elephant Bute'. Volgens onze tekst moeilijk als dusdanig te herkennen, maar wij zien het meteen. Echt een heel duidelijke gelijkenis inclusief oren, grote romp en staart. We zien verder nog de 'Three Sisters', de 'Thumb' - die volgens ons veel meer op een 'Boot' (laars) lijkt, en we ontdekken zelf nog een aantal bij de indianen onbekende vormen:'Three Standing Birds', 'The Falcon' en 'The Egyptian Temple. Nee, wij zijn niet flauw.



Bij nagenoeg alle uitzichtpunten staan een of meerdere kraampjes die bevrouwd worden door indianen en waar de waar zogenaamd zelfgemaakte sieraden zijn. Ook mijn reisgezellen trappen er met zes grote voeten in en we zijn direct weer enkele tientallen dollars lichter. Uitzichtspunt nummer 7, volgens onze tekst weinig bezocht maar best de moeite waard, blijkt het mooiste uitzichtspunt van de hele valley. Ik maak hier een foto die prijzen gaat winnen - althans dat dacht ik op het moment van schieten - ik weet nu beter............ De weg door het park is met onze 4WD redelijk te berijden, maar ik heb echt medelijden met de bestuurders die het hier in Hyundai Sentra's, Toyota Corolla's en vergelijkbaar rollend materieel proberen te volbrengen. Ik duim voor ze. Ook voor het Amerikaanse drietal dat in hun Chrysler Sebring de route rijdt en die we nu in twee dagen tijd drie keer hebben gezien; 'how are you doing'.

Voldaan, niet in het minst door het uitzicht dat we voorgeschoteld krijgen als we bij Monument Valley wegrijden, vervolgen we de weg noordwaarts, richting Valley of the Gods. Nadat we de San Juan River zijn overgestoken bij Mexican Hat, stoppen we om te tanken en voor een noodzakelijke aanvulling van onze vijfde metgezel: de inwendige mens. In het tankstation verkopen ze zakken nachochips die je in een papieren bakje kunt doen en vervolgens onder een soortement tap kunt houden waaruit dan vloeibare kaas loopt. Dat is kaasje voor ons, letterlijk en figuurlijk. 75% van onze party kiest in elk geval voor deze rommelige, fors druipende, ietwat ongezonde edoch zeer aantrekkelijke optie. In de auto worden de nacho's met veel gekreun - van genoegen wel te verstaan - genuttigd. We schieten de obligate plaatjes van de rots waaraan Mexican Hat zijn naam te danken heeft en arriveren alras bij Valley of the Gods. Doen of niet doen? Doen! We slaan linksaf en rijden ook de hier 17 mijl lange route (toeval?). De weg is hier veel beter berijdbaar dan in Monument Valley, maar de rotsen en uitzichtspunten zijn wel minder spectaculair. 'Lady in the Bathtub' is nog wel als zodanig te herkennen, maar naar 'the Rooster' en 'de Gaulle and his troops' hebben wij tevergeefs gezocht. En voor de rotsformatie die door de Amerikanen 'Santa & Rudolph' is gedoopt hebben wij maar liefst drie alternatieven die passender zijn: 'Snowman', 'Sitting Buddha' of 'Sumo Wrestler'. Oordeel zelf:



Doordat de weg zo goed is, en hier en daar lekker heuvelachtig zodat hij bijna roller coaster-achtig aandoet, zijn we relatief vlot door de vallei van de Goden heen. We besluiten nog verder naar het noorden te gaan, naar Natural Bridges Natural Monument. Noodzaak is hierbij dat we dan wel de onverharde 'Moki Dugway' gaan 'nemen'. Ik ben in de aanloop vol vertrouwen,totdat de weg plotseling een bocht naar rechts maakt en de Moki Dugway zich in zijn volle omhooggaande glorie aan ons toont. Ik rem perplex, rijd achteruit en overdenk even of we dit moeten gaan doen. Zeker ikzelf ben nogal een zeikerd als het op hoogtes aankomt, zeker als er langs de rand van de weg geen enkele vangrail of obstakel staat. We besluiten het toch te doen en zonder noemenswaardige problemen, maar wel met een niet mis te verstaan gevoel van trots, arriveren we boven. Het uitzicht is hier adem BENEMEND.
Een minuut stilte is hier echt op zijn plaats.





De aangave van Tomtom naar Natural Bridges valt nu toch wat tegen, maar we gaan gewoon door. Na ruim een uur rijden komen we aan bij het kleine Visitor Centre en je raadt nooit wie er in het filmzaaltje klaar zit voor de film over het park: inderdaad, het Amerikaanse drietal; 'have a nice day' . Ook wij kijken naar de film en gaan dan de loop road - voor de verandering rijden we vandaag ook een keer een geasfalteerde en dus verharde weg - op. Als we de eerste Natural Bridge gezien hebben komt het Amerikaanse drietal er ook weer aan. Ik vraag dus maar aan ze of ze - zoals hun kentekenplaat aangeeft - echt uit Oklahoma komen, maar dat blijkt een misvatting. Het zijn zelfs niet eens Amerikanen, maar Canadezen. We maken even een praatje en zeggen 'see you later', niet wetende dat 'later' in dit geval drie minuten en achtentwintig seconden zal zijn. Want bij de tweede Natural Bridge zien we ze weer. Een Amerikaan (een echte, geen Canadees....) die bij de eerste Bridge moeite had om de bridge te onderscheiden van de omliggende rotsen praten we hier niet bepaald moed in door te stellen dat het zelfs ons moeite kostte om deze tweede Natural Bridge te kunnen zien. Bij de derde Natural bridge zien we de Amerikaanse Canadezen weer en nemen we afscheid tot in Bryce Canyon, want daar gaan zij later deze week ook nog naar toe. We zullen ze nooit meer zien. Aan de Amerikaan die last had van het syndroom van VBD (Visual Bridge Determination) melden we bij deze derde Natural Bridge hoopvol dat deze zelfs voor hem gemakkelijk te onderscheiden zal zijn. De beste man klaart er helemaal van op!



Iedereen is nu toch wel redelijk moe aan het worden, maar we moeten nog een heel eind........ Om te beginnen terug over de Moki Dugway, die natuurlijk 'een stuk van een cake' is en dan een omweggetje van tweemaal vier mijl naar Goosenecks State Park. Deze acht mijlen kosten acht minuten om te rijden, en het park zelf kost slechts 10 minuten om te bekijken, dus 'timewise' is dit park de beste investering van deze dag; je wordt namelijk beloond met een heel mooi uitzicht. Van daaraf gaat het rechtstreeks naar Page. Nog een heel eind rijden en we zijn dan ook uiterst dankbaar als de letters 'Best Western Arizona Inn' voor ons opdoemen. We checken in, kleden om en nemen een plons in het zwembad. Het kost wel heel wat overredingskracht om ook Pa het water in te krijgen want dat is hier - net als 21 jaar geleden toen dit hotel nog Ramada Inn heette - heel koud. De conclusie lijkt dus gerechtvaardigd dat er hier in eenentwintig jaar tijd geen water ververst is........... gelukkig is de jacuzzi net zo koud, zodat je geen last krijgt van temperatuurverschillen......



We eten die avond met z'n vieren voor een bedrag van 24 dollar inclusief tax en inclusief onbeperkt drinken. Waar: Taco Bell natuurlijk: een Grande Meal met 1 bean burrito, 4 soft tacos' & 5 crispy taco's, een Nachos Bell Grande en een Mexican pizza, vergezeld van vier small soft drinks met unlimited refills. Wauw! De avond van ons leven!

Hotel fact: Best Western Arizona Inn, Page. $89 inclusief ontbijt. Gemiddeld hotel; ruim voldoende.

Welterusten!

Geweldig die verhalen van jou!

Gemakkelijk he, die Valley of the Gods drive....Piece of cake. Haha, in mei kon een kennis van ons uit Sedona er niet doorheen met zijn Navigator omdat de weg onberijdbaar was. Omstandigheden kunnen wisselen. Bedankt voor je weer fraaie verhaal. Tegenover BW Arizona Inn ligt Quality Inn. Die heette 20 jaar geleden Holiday inn.....

DAG 5, VRIJDAG 21 AUGUSTUS 2009



FLB & DESERT TSUNAMI

Een van de plusplunten van het Best Western Arizona Inn, was dat het gratis continentaal ontbijt aanbood. Door de komst van - letterlijk & figuurlijk - een buslading Fransen, is dit voordeel verandert in een nadeel. Zoals u misschien weet zijn Fransen namelijk zu Hause niet van die uitgebreide ontbijters. En krwassant en een beetje jem en dan heb je het wel gehad. Alles wat dus meer is dan een krwassant en jem is voor Fransen dus een zeer uitgebreid en luxueus ontbijtbuffet. Oftewel geen petit maar een grand dejeuner. En u raadt het al: het Best Western biedt meer dan de absolute basiseis van de Fransen en ze leggen dus lekker toe. Alle 55 zijn ze tegelijkertijd gewekt, hebben ze zich tegelijkertijd gewassen en een wedstrijdje simultaanscheren en plassen gehouden, en nu hebben ze met z'n allen, precies tegelijk, het ontbijtbuffet van het Best Western geattaqeerd. Daar zijn we mooi klaar mee. Ons rest niets dan FLB's (French Leftover Breakfast).

Na de Fransen uitgebreid bedankt te hebben voor hun etiquette - dus niet - gaan we op zoek naar het Navajo kantoor in Lechee. Daar zijn permits te krijgen voor het wandelen - mode gebied mij eigenlijk te zeggen 'hiken '- door Waterholes Slot Canyon. Dit is een canyon die vergelijkbaar is met Antelope Canyon, alleen niet zo indrukwekkend, niet zo lang en niet overlopen door toeristen. We vinden uiteindelijk het kantoortje en hebben voor $5 pp snel de permits te pakken. Een beknopte routebeschrijving maakt ook deel uit van het pakket, dus we gaan op pad. Zo'n tien minuutjes verderop vinden we het hek waar we door moeten; we parkeren er als enige auto. Eenmaal door het prikkeldraad is het lastig om precies de plek te vinden waar we in de canyon moeten afdalen. Maar gelukkig hebben een paar wandelaars, excusez, hikers, een paar stapeltjes met stenen achtergelaten om de weg te wijzen. Het zijn als het ware wegwijzers....... We dalen af en beginnen de tocht door de canyon, die hier ongeveer twee meter breed is, met wanden van ca. twintig meter hoog en een bodem die bedekt is met mul, wit zand. Het is nog vroeg in de ochtend, maar de temperatuur is al vrij hoog. Ik draag de rugzak over aan Ellen, want ik zweet inmiddels als een otter, alhoewel die hier natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen zijn om eventueel te checken of de vergelijking echt klopt. Overal op de wand zitten kleine hagedisjes die wegspurten als ze ons aan horen of voelen komen. Na een paar honderd meter wordt de canyon smaller en smaller. Hier zie je al iets van herkenbaarheid met de foto's van Antelope Canyon. Gladde wanden, horizontale strepen, bocht na bocht, amper breed genoeg om door te lopen en beperkte lichtinval. Dit laatste betekent in elk geval dat het er een stuk koeler is dan aan het begin van de kloof. Het is nu toch wel echt mooi geworden en we nemen een behoorlijk aantal foto's. Na zo'n mijl lopen komen we bij het punt waar we niet verder kunnen. We draaien om en doen de canyon in omgekeerde volgorde. Aan het einde lopen we nog een stukje door om daar de auto te zien die klaarblijkelijk tussen de twee canyonwanden inhangt. Helaas is die informatie niet meer correct. De auto is gevallen, en ligt nu, nauwelijks nog als zodanig herkenbaar, op de bodem van de kloof. We klimmen (meer puffen en hijgen), en zijn een kwartier later immens blij als we onder het genot van koel water en de airco weer in onze Ford zitten.





Nog steeds puffend en hijgend - dit geldt in ieder geval voor de chauffeur en schrijver dezes - wordt de auto gestart en gaan we naar het uitzichtspunt voor Glen Canyon. Na een korte klim heb je hier een mooi uitzicht noordwaarts op de dam en zuidwaarts op de Canyon. Ook de brug die de smalle kloof ter hoogte van de dam overspant is van hieraf uitstekend te zien. We rijden vervolgens naar het Visitor Centre en tekenen in voor de tour van de dam om 12.30 uur. Tijdens de tour loop je over de dam en krijg je ook een blik in het interieur van o.a. de elektriciteiscentrale. Al met al een investering van een goed uur die niet verkeerd is. Het verhaal werd duidelijk en interessant door de gids verteld.





De volgende, en laatste, stop in Page is, vrij vertaald, 'Sjaak in de doos'. Het is werkelijk onbegrijpelijk hoeveel filialen van de keten 'Jack in the box' hier in deze regio te vinden zijn. Je zou bijna denken dat er meer 'boxen' zijn dan huizen. De dames gaan voor een uitgebreide salade en Pa voor een pitabroodje met kip. Uiteraard krijgt een van de dames na anderhalve hap spijt van haar keus en wordt Pa dus gedwongen door zes vrouwelijke ogen om zijn zojuist veroverde kippenprooi weer af te staan. Nou ja, sla is ook lekker........... Als we alle groene blaadjes hebben verorberd, en Ellen de lekkere kip, gaan we weer op pad. Het einddoel van vandaag is Best Western Ruby's Inn in Bryce Canyon. Hiervoor zijn twee route opties. Optie 1 is de meest voor de hand liggende en betekent 152 mijl en 3 uur rijden . De tweede optie is slechts 80 mijl rijden. De keus lijkt niet moeilijk. Lijkt, want optie twee is weliswaar veel korter qua afstand, maar bespaart slechts 5 minuten in tijd. Deze route gaat namelijk recht over de Cottonwood Canyon Road, een dirtroad van maar liefst 47 mijl, waarvoor een duidelijk advies geldt van 4WD en high clearance. Aangezien onze Ford escape beschikt over beide, durf ik de uitdaging wel aan, maar de dames in ons gezelschap zijn aanmerkelijk minder enthousiast. Aangezien ik zelf achter het stuur zit wacht ik de uitkomst van de ongetwijfeld lange discussie niet af, en draai het stuur scherp naar rechts voor de avontuurlijke optie.





De aanbeveling van 4WD en high clearance is er niet voor niets kan ik u melden. Op diverse plaatsen zijn de rotsen zou hoog, en is het niveauverschil in de weg dusdanig groot dat je ene normale auto op deze weg flink zou beschadigen. Toch komen we op deze weg van 47 mijl drie auto's tegen, waarvan er twee niet beschikken over 4WD. De landschappen tijdens deze tocht zijn weer zeer afwisselend en op de ene plaats nog mooier dan op de andere. Bijna op het einde van het onverharde deel ligt nog een afslag die je in een mijl brengt bij Grosvenor Arch, een dubbele natuurlijke boog.



Deze pikken we nog even mee, overigens niet zonder eerst een hoogstnoodzakelijk activiteit te ontplooien die de dames niet bepaald op prijs stellen, terwijl het toch duidelijk een positief vochtinbrengende functie vervult in dit doorgaans toch redelijk droge landschap. Ik moet pissen. Als een stier. Al die kilometers gehobbel en gebonk achter het stuur heeft de klotsende inhoud van mijn blaas tot de overtuiging gebracht dat er sprake is van een point of no return. Ooit een tsunami gezien in de woestijn? Ik nu dus wel!



De dames naast en achter mij halen opgelucht adem als de michelins onder onze auto weer vast, zwart asfalt onder de voeten krijgen. Binnen een mum van tijd rijden we door Cannonville, alwaar het hotel staat dat ik oorspronkelijk voor deze nacht had gereserveerd, maar dat ik later geannuleerd heb - Grand Staircase Inn -, en door Tropic. Bryce Canyon is dan niet ver meer. Als we aankomen bij Ruby's Inn zijn we anagenaam verrast door de entourage. Het geheel is enorm groot en compleet ingericht als een echte mountain lodge. Alles is van hout en grote rotsblokken, en in de lobby wemelt het van de opgezette dieren. We spotten ettelijke hertenkoppen, een beer, een poema en diverse vogels. Leuk!





Na de snelle check in gaan we snel richting de indoor pool en jacuzzi, die beiden aangenaam groot zijn. Daar raken we eerst aan de praat met een zwarte mevrouw die vertelt over haar onroerend goed beslommeringen in Las Vegas. Ze woont nu in een huurhuis, maar had vorig jaar nog twee eigen woningen. Het eerste huis had ze gekocht voor $280,000 en is in de gedwongen verkoop gegaan voor $120,000. Het tweede huis kostte $180,000 en heeft uiteindelijk nog $80,000 opgebracht. Met dank aan de bankinstelling Wells Fargo. Wauw! Even later babbelen we met een Spaanse mevrouw die verheiratet ist with an American hombre et qui parle13 talen! Weer wauw! Haar man is en passant ook nog even eigenaar van Ruby's Inn. Het zwembad is in lek geval heerlijk warm en we vermaken ons prima. Gekleed in zwembroek cq bikini, badpak en tankini schuifelen we de grocery market door en kopen brood, beleg, chips, boter, jam, frisdrank water en nog veel meer.



Oh ja, en ijs..........

Bis morgen!

Hotel fact: Best Western Ruby's Inn via easyclicktravel $88. Leuk en goed hotel, wel vrij massaal.

Sodemieters, je wordt hartelijk bedankt, ik heb me toch opeens trek in zo'n onbeschaafde literpot ijs.....

Nou, na het zien van het filmpje had ik ineens niet zo'n trek meer

Marjon