Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Over de staten Virginia, North en South Carolina, Kentucky, Tennessee, Georgia, Alabama, Mississippi, Arkansas, Oklahoma en Louisiana.
Greenhorn
Amerika-ontdekker
Berichten: 69
Lid geworden op: 21 apr 2013, 10:48
Aantal x V.S. bezocht: 2
Locatie: België

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Greenhorn »

Super interessant topic voor ons. Wij gaan in mei (heb hier ook al een topic voor).
Wij gaan (ook) drie weken, maar gaan wel een week rond Atlanta verblijven (logeren bij familievrienden).

Wij waren vertrokken van idee om ook zo een grote toer te doen (Atl-New orleans-Ozarc-Nashville-Atl). Door die week rond Atlanta te blijven zou dat teveel rijden zijn.

New Orleans hadden we al geschrapt, Ozark National forest gaan we ook schrappen. Momenteel is ons idee zeer gelijkaardig als jullie gedeelte vanaf Memphis. Memphis en Nashville wil ik zeker doen voor de country muziek. Wij zouden ook Bowling green (Corvette museum) ertussen nemen is uurtje rijden van Nashville.
jojostravelusa
Amerikakenner
Berichten: 1428
Lid geworden op: 12 mar 2014, 12:46
Aantal x V.S. bezocht: 9
Contacteer:

Re: Reis Mr. Patrick: one-way Dallas-Atlanta april 2022.

Bericht door jojostravelusa »

hemmie schreef:
06 aug 2021, 18:10
maar mijn man was er een paar jaar geleden op een koude januaridag, en zelfs toen konden ze pas later op de dag het mansion doen
Wij waren er toen begin april.
Je kunt voor de regio Nashville/Memphis ons reisverslag van 2018 lezen.
https://usa-chicago-lasvegas-losangeles ... gspot.com/
Gebruikersavatar
Mr. Patrick
Amerikakenner
Berichten: 420
Lid geworden op: 02 aug 2016, 16:15
Aantal x V.S. bezocht: 4

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Mr. Patrick »

We zijn nu alle hotels aan het boeken (annuleerbaar in ieder geval) en hebben voor de meeste plekken een hotel kunnen vinden dat aan onze wensen voldoet en prijstechnisch ok lijkt. Alleen in Gatlinburg zitten we 'vast'. We verblijven vier dagen en zijn met zijn tweeën.
Vanwege het moment in onze vakantie hebben we een laundry room nodig en ontbijt proberen we altijd erbij te nemen. Is een stuk gunstiger dan uit ontbijten. Omdat we vier dagen blijven zou een accomodatie met een keukentje ook wel kunnen.

Maar goed, even los van onze eisen: hebben jullie misschien suggesties in Gatlinburg uit eigen ervaring? En is Pigeon Forge een goed alternatief, of is de reistijd/drukte op de weg dan een probleem?
----------------------------------
Rondje Deep South (2022)
Rondje Colorado-South Dakota-Wyoming-Utah (2019)
Rondje Zuid-Westen (2017)
New York (2009)
rijocaer
Amerikakenner
Berichten: 822
Lid geworden op: 28 mar 2009, 16:02
Locatie: Maryville, TN

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door rijocaer »

Mei tot september is Cades Cove iedere woensdag gesloten voor auto’s. Laurel Falls, even in de gaten houden want ze kunnen weer beginnen met reserveringen. Ook Dolly Wood komt waarschijnlijk weer terug met reserveringen en zo te horen ver van te voren vast zetten want het is zo vol geboekt.
rijocaer
Gebruikersavatar
Mr. Patrick
Amerikakenner
Berichten: 420
Lid geworden op: 02 aug 2016, 16:15
Aantal x V.S. bezocht: 4

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Mr. Patrick »

We overwegen toch om deze reis te annuleren, hoewel we het nog even zullen aankijken.
Het is toch hoofdzakelijk een stedenreis en juist dat levert in deze pandemie toch een hoop vervelende bijkomstigheden op. Mondkapjes en exacte tijdslotreserveringen enerzijds en anderzijds een groter risico Corona op te lopen waardoor je niet kunt genieten van de reis of problemen krijgt met terugvliegen.
Hadden we een reis bedacht met meer natuur dan was het al anders, maar had ik vorige zomer bedacht dat we nu ondanks spuit 1,2,3 nog steeds met zoveel Corona hadden te maken hadden we waarschijnlijk een andere bestemming gekozen.

Alternatieve bestemming: eilandhoppen op de Antillen. Voelt heel anders en het is niet meer echt buitenland.
----------------------------------
Rondje Deep South (2022)
Rondje Colorado-South Dakota-Wyoming-Utah (2019)
Rondje Zuid-Westen (2017)
New York (2009)
Gast

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Gast »

We zijn in november/december 2021 naar deze regio geweest en hebben nagenoeg niets gemerkt van enige restricties.
Alleen in het Coca Cola museum in Atlanta was een mondkapje verplicht, maar nergens anders, zeker niet voor dubbel gevaccineerden (of geboosterden).

Wij zijn zowel in Memphis als Nashville 3 dagen geweest en ook in de muziek kroegen op Beale Street en Broadway was het zeker niet rustig. Geen restricties en geen distancing of mondkapjes door bezoekers (wel vaak personeel met mondkapjes).

We moeten allemaal uiteindelijk terug naar normaal dus ik persoonlijk zou me een trip niet laten ontzeggen door eventuele maatregelen ter plekke.
Wel moet je je afvragen hoe de heen/terug reis je eventueel zou beperken, maar volgens mij is de situatie qua maatregelen in de staten die jij gaat bezoeken in de US weinig veranderd met 1-2 maanden geleden.
Gebruikersavatar
Mr. Patrick
Amerikakenner
Berichten: 420
Lid geworden op: 02 aug 2016, 16:15
Aantal x V.S. bezocht: 4

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Mr. Patrick »

@Terpies
Zo, dat had ik dus niet verwacht. Mijn perceptie is natuurlijk gekleurd door wat ik zie in Nederland en de ons omringende landen, maar dat ze er zo weinig maatregelen hebben vind ik bemoedigend.
Ik ben ineens een heel stuk minder zeker dat we moeten annuleren/omboeken.
----------------------------------
Rondje Deep South (2022)
Rondje Colorado-South Dakota-Wyoming-Utah (2019)
Rondje Zuid-Westen (2017)
New York (2009)
Gast

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Gast »

Ik zou gaan…zeker niet annuleren. Als je reisgezelschap allemaal geboosterd zijn loop je imho weinig risico.
Tegen de tijd dat je gaat is de US waarschijnlijk al geen zeer hoog risico gebied meer. Overal in Europa worden nu al maatregelen voor geboosterden versoepeld (geen test verplichting, geen quarantaine) dus ik denk echt dat je tegen die tijd geen inreis beperkingen meer hebt mits je geboosterd bent.

Als je in de US gewoon een beetje oplet en waar nodig afstand blijft houden en als je echt wilt af en toe mondkapje opdoet loop je weinig risico. Wel zou ik voor het geval dat een paar in NL gekochte zelf testen meenemen, maar wellicht is dat in april ook al niet meer nodig. Ik denk echt dat we tegen die tijd echt van alle beperkingen af zijn.
IngridZw
Amerika-expert
Berichten: 1707
Lid geworden op: 14 jan 2015, 14:41
Aantal x V.S. bezocht: 4

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door IngridZw »

Mr. Patrick schreef:
20 dec 2021, 09:14
hebben jullie misschien suggesties in Gatlinburg uit eigen ervaring? En is Pigeon Forge een goed alternatief
Wij hadden 2 overnachtingen in Gatlinburg. Ik vond Pigeon eerder een soort van amusementspark terwijl Gatlinburg echt een gezellig stadje is met leuke winkeltjes restaurantjes etc.
2011: Zuidwesten
2015: Rondje Denver
2017: Zuidwesten
2018: Zuidelijke staten en Florida
Gebruikersavatar
Mr. Patrick
Amerikakenner
Berichten: 420
Lid geworden op: 02 aug 2016, 16:15
Aantal x V.S. bezocht: 4

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Mr. Patrick »

Wij zijn inmiddels terug van de reis en ik wil jullie alemaal bedanken voor de tips die onze reis zo mooi hebben gemaakt. Voor wie het leuk vindt zet ik hieronder ons reisverslag neer. Ik hoop dat jullie plezier hebben bij het lezen van ons verslag en dat het iedereen die later dezelfde plekken aandoet helpt bij het maken van keuzes.

Dag 1 heenreis
Op het vliegveld van Brussel verliep alles soepel en vertrokken we met een redelijk leeg vliegtuig naar New York. In NY aangekomen stond er een donker lange rij bij de immigratie. Het toen wij door iemand naar een specifieke rij voor een immigratie officier zouden worden gestuurd, ging een nieuw loket open en konden we snel doorlopen. Ik probeerde in de tussentijd mijn Arieli zijn aan de praat te krijgen, maar een werkende internetverbinding zat er niet in… ik ergerde me groen en geel heb alles geprobeerd, maar het werkte niet, ondanks dat er wel een actief netwerk zichtbaar was. Op JFK konden we daarna de koffers ophalen en weer afgeven. Dat waren ze gestresst van het grote aanbod, maar gelukkig kon die wel snel op de band en ging het de goede kant op. Groot was oost verrassing toen we daarna in de hoofdterminal stonden en weer met alle reizigers opnieuw door de security moesten gaan. Een de rij was lang. Heel lang. Daarin probeerde ik weer tevergeefs de simkaart aan de gang te krijgen. Gestresst liepen we na de security naar de gate en probeerden we nog iets te eten te krijgen. Veel zaakjes waren druk of hadden geen to go. Met een hamburger op konden we op tijd het volle vliegtuig naar Atlanta in. Daar aangekomen gingen we met de sky train naar de car tiental voor onze auto. Een heel vriendelijke man bij Alamo hielp ons. Hij zag echter eerst mijn backup boeking bij National die ik vergeten was te annuleren. Gelukkig konden we daarna de echte boeking, die al betaald was via Drive-USA, activeren. In de garage hadden we keuze stress. Ik was gecharmeerd van een nieuwe Ford Expedition, Mrs. van de Chevrolet Tahoe. Daarom de Tahoe, die nog ingeparkeerd stond eruit gehaald en ingeladen. Helaas had de Tahoe geen werkende navigatie en kreeg ik de Android Auto niet aan de praat. Dus met veel frustratie de auto weer leeggemaakt. De Expedition had ik vast geparkeerd met de Tahoe, waardoor die nu ook nog afviel. Totdat er een paar Aziaten kwamen die de Tahoe wilden nemen en wij er dus met de Ford vandoor gingen. Door onoplettendheid toetsten we nog een fout hotel in de Navi in, waardoor de fout reden. Gelukkig snel hersteld en na een uurtje waren we op de bestemming. Even nog een burgertje bij de Burger King en toen konden we inchecken en slapen na een dag van bijna 24 uur. Slaap lekker…

Dag 2 Navarre Beach
Vroeg wakker van de jet-lag gingen we naar de naastgelegen IHOP voor een Amerikaans ontbijt. Lekkere pannenkoeken en een eitje met ham en aardappeltjes. Daarna reden we door richting Navarre Beach, naar eerst eens stop bij de Walmart voor onze eerste boodschappen. We worden steeds sneller, we waren na een uur al klaar met deze eerste beurt. Bij de lokale Subway aten we een broodje en daarna reden we door naar de Gulf coast.
Bij het hotel aangekomen zetten we snel de spullen op de kamer en maken ons klaar voor het strand. Het is kort na drie als we daar aankomen. Dan moeten we nog flink betalen voor gebruik van beide en parasol en besluiten daarom terug naar het hotelzwembad te gaan. Daar maken we lekker gebruik van de lazy river en de rest en lezen we ons boek. Er staat een flinke wind waardoor het best koud aanvoelt. Alleen in de zon is het lekker.
Na het douchen lopen we naar een restaurant in de buurt. Het is al flink afgekoeld en we zijn blij met ons vest. We willen nog even de naastgelegen pier op lopen, maar omdat we vinden dat betalen voor een paar houten planken boven zee wel erg overdreven is, slaan we ze toch maar over. Er is in het restaurant niet direct een tafel vrij, maar we drinken wat aan de bar en kunnen daarna aan tafel. De gefrituurde augurken als voorgerecht zijn heerlijk, de rest van de creoolse gerechten valt een beetje tegen. Na de wandeling terug duiken we het bed in.

Dag 3 Navarre Beach
Het hotel heeft een complimentary hot breakfast dus verheugen we ons. Het is helaas niet zo uitgebreid als we hoopten, maar nog altijd beter dan het gemiddelde hotel ontbijt. Daarna gaan we aan het strand liggen om te relaxen. De dag begint windstil, maar rond het middaguur steekt er al een flinke bries op. Mrs. trekt mijn t-shirt aan vanwege de wind en ik ga vol in de zon liggen zodat ik het niet koud krijg. De zee is ook koud, maar dat weerhoudt me er niet van om toch even ver erin te lopen. Daarnaast lezen we heel veel. Mrs. heeft op de kamer lunch klaar gemaakt die we op het strand hebben gegeten, naar de gekochte druiven en bananen van het ontbijt buffet. Om vier uur houden we het voor gezien.
's Avonds gaan we eten bij Huston's bar and grille, een typisch Amerikaans restaurant met tientallen televisies met sport en veel burgers. We kiezen allebei voor iets anders en worden niet teleurgesteld, dit eten is zoveel beter dan dat van gisteren. Weer een applausje voor TripAdvisor. We moeten wel even wachten voor we een tafel krijgen, maar dat is normaal. Anders is het dat bij de serveerster zogenaamd de credit card niet werkt en we dus dan cash betalen. Handig voor hen, want geen transactiekosten! Op de kamer kijken we nog wat tv en van slapen. Mijn voeten zijn een beetje verbrand, ik had ze niet goed genoeg ingesmeerd. Met veel aftersun gaat het al snel beter.

Dag 4 New Orleans
Dit is de dag van de storm waar ze op het nieuws al dagen over bezig zijn. Het waait al flink en het is ook niet mooi zonnig, maar nog niks om je zorgen over te maken. We vertrekken naar het westen en maken om onderweg dat het flink waait. Zeker op de bruggen over de brede wateren aan de zuidkust voel je de wind aan het stuur rukken. Ook zo'n zware auto als de Expedition heeft last van de wind.
Een kleine 4 uur nadat we zijn vertrokken komen we aan bij de B&B in New Orleans. We schrikken eerst van de wijk, er staan verlaten huizen en vooral de warboel aan elektriciteitskabels boven de straat doet heel rommelig aan. Met de huizen die bewind zijn, zijn in goede staat en de straat en wijk zijn best leuk. Met een 20 minuten lopen staan we aan de rand van het French Quarter. Op Jackson Square nemen we een kleine lunch in de vorm van beignets, een lokale lekkernij. Eigenlijk een soort stevige oliebollen in een andere vorm. Met Hessel evenwel poedersuiker. Op het plein staat ook een dixieland te spelen. Drie blazers en 3 slagwerkers spelen opzwepend en luid! Leuk om even naar te kijken, maar we willen door. Het Presbytere Museum vertelt het verhaal van New Orleans, met name over Mardi Gras en orkaan Katrina. Vanwege de storm is het museum al vanaf 12u 's middags gesloten. Je vraagt je af waarom, want behalve de stevige wind is het ook om 14u nog prima. We lopen dan maar wat verder door het Frwnch Quarter tot we bij de beroemde Bourbon Street aan komen. Die lopen we helemaal door langs alle barretjes in alle soorten en maten. Uiteindelijk komen we uit op Canal street waar de trams zouden moeten rijden. Maar nee, vanwege de storm komen die in de remise niet uit. We lopen terug via Royal Street (van de koekjestrommel), die staat vooral vol met statige hotels en heel veel antiekzaken. We besluiten een drankje te doen in een bar met live muziek en lopen weer door Bourbon Street. We kiezen en gezellige bar met goede muzikanten uit voor een cocktail en een biertje. Een kölsch moet het zijn, maar dan wel gebrouwen in New Orleans.
Als we daarna teruglopen naar het hotel is het stil op straat. Vanwege de naderende storm van restaurants dicht en zijn er weinig mensen op straat. We besluiten om niet te gaan uit eten maar ook bij de biologische supermarkt om de hoek een mooie avondeten te kopen. Met het brood dat we nog hebben, wat kaas, sla, tomaten en dressing maken we een licht avondmaal. Met toetje in de vorm van yoghurt. We zitten de storm, die eigenlijk nooit meer wordt dan een stevige onweersbui en harde wind, uit in de gemeenschappelijke ruimte van de B&B. We spelen een potje kaart en ik werk het dagboek bij.

Dag 5 New Orleans
De dag beginnen we met een heerlijk ontbijt. Dat is fijn aan een B&B, het is niet massa is kassa maar alles is is met smaak gemaakt. Na het heerlijke ontbijt wandelen we richting Louis Armstrong park, waar onze Voodoo tour gaat beginnen. Onze tourguide is Robi, die zelf hogepriester in de Voodoo is. Hij vertelt ons wat voodoo inhoudt en dat het gewoon een van de vele geloven is. Hollywood heeft ons doen geloven dat voodoo iets van doen heeft met gemalen botten, kinderbloed en stoffen poppen met naalden, maar dat klopt niks van. We lopen slechts een paar tientallen meters door het park en 200 erbuiten, dus een echte walging tour is het niet. Maar het is wel interessant en vermakelijk. Bovendien is Robi een enorm over the top homo, die daar op een leuke manier de spot mee drijft.
We eindigen aan de kant van het French Quarter die we nog niet kennen en zijn verrast door de vriendelijke en sfeervolle huisjes. Na de lunch lopen we richting de Mississippi voor onze tocht met de raderboot. Het is een beetje toeristisch, maar wel heel ontspannen om over de rivier te varen en de stad vanaf het water te zien. We krijgen historisch verantwoord commentaar van Dr. Tarantino op de heenweg. Open het verste punt kunnen we van boord om een historisch slagveld te bekijken, daar waar de Amerikanen uiteindelijk de Britten hebben verslagen. Een slagveld is een groot grasveld met bordjes wat er ooit is gebeurd. Weinig interessant dus en de ranger die het verhaal vertelt kon ook niet vertellen, dus snel terug aan boord. De Mississippi is een enorm grote rivier. Bij New Orleans is hij zo'n 400 meter breed en heuse zeeschepen varen er, dat is echt wel iets anders dan de Maas bij Maastricht. Onvoorstelbaar.
Na de boottocht lopen we terug naar het hotel, frissen ons op en maken ons klaar voor een avondje uit eten. Ons eerste keus, uit de suggesties van de B&B, was druk met een lange wachttijd en een drukke galmbak. We liepen dus vast naar Frenchmen street, waar ook een suggestie van het hotel gelegen is. Frenchmen street is de nieuwe uitgaansstraat. Iedereen kent Bourbon Street, de ouderwetse uitgaansstraat voor toeristen iedereen die graag en snel drinken wil worden. In Frenchmen street gaat het om de muziek en de sfeer. Helaas vond het restaurant Adolfo's het allemaal niet zo belangrijk. Het eten was wel lekker, maar duur, en de rest zoals service, drank en zitplaatsen waren slecht. Met een kleine omweg over het openlucht kunstmarktje landden we bij The Spotted Cat, de hippe jazzclub. Na de cover charge betaald te hebben luisterden we eerst naar een echte jazz band die zonder drummer maar met wasbord vrouw speelden (en goed) en daarna was The Jumbo Shrimp Jazz Band aan de beurt. Die knalden pas echt lekker met een echt lekkere beat. Echt heel mooi! Om elf uur wandelden we weer terug naar onze B&B. Hoewel we dachten dat het best onveilig zou kunnen voelen, was daar niks van te merken. Het voelde veiliger dan in de namiddag in Bourbon Street.

Dag 6 van New Orleans naar Lake Martin
De dag begon vroeg want we hadden een vroege tour bij Oak Alley Plantation. Na het ontbijt dat we zijn beetje uit de handen van de vrouw die het bracht aten, reden we weg. Het was verschrikkelijk druk op de Interstate, maar gelukkig vooral de andere kant uit. We kwamen het op tijd aan bij de plantage een het was verschrikkelijk rustig. Daardoor konden we heel goed foto's maken in de lange lege oprijlaan die haar het grote huis voert en die omzoomd wordt door eeuwenoude eikenbomen. Ook hadden we een heel kleine tour door het huis, dat heel mooi was. We liepen daarna nog wat verder door de de tuinen en langs het stukje slaven geschiedenis met nagebouwde hutjes. Het hoogtepunt van deze plantage is toch echt de bomen laan naar het huis toe. Het was flink drukker geworden en we dronken een Mintt Julep in de schaduw van het huis voor we naar de volgende plantage reden: Whitney.
Deze plantage draait niet zozeer om de gebouwen, met om de verhalen van de slaven die je met de audiotour te horen krijgt. Indrukwekkend. De gebouwtjes en kunstwerken waar je op het terrein langsloopt versterken dit verhaal.
Daarna stond weer een lange autorit op het programma. Bij het plaatsje Breaux Bridge zouden we met een bootje door het moeras gaan. Dat kan op heel veel plaatsen, maar het zou hier erg mooi zijn. In de kleine 4-persoons boot van Louisiana Tours waren we de enige gasten en we kregen een prachtige tour door de randen van het meer tussen de bomen die in het water staan. We gingen voor de alligators, die we in verschillende maten zagen, zowel zonnebadend op een tak of zwemmend. Maar we zagen ook schildpadden en heel veel soorten mooie vogels. Omdat de zon tegen het eind van de tour al lager aan de hemel stond, leverde dat echt mooie plaatjes op. In het plaatsje aten we ons avondeten bij Tante Marie. Mrs. Hair Pulled Pork op een broodje en ik had gegrilde meerval, allebei waren super lekker. Daarna aten we een ijsje bij de buren. Dat was heel speciaal niet alleen omdat het is ter plekke op een koude plaat werd gemaakt en toen het klaar was werd opgerold als waren het kleine stukjes crêpe, ook vanwege de meid die dat deed. Ze vroeg waar we vandaan kwamen, maar had geen flauw idee van de aardrijkskunde van Europa. Ze dacht dat we allemaal Frans praatten en dat Duitsland en Nederland provincies van Frankrijk waren. Ze was een beetje dom, maar verschrikkelijk aardig. Na het ontbijt gingen we naar het hotel waar we ons na deze lange dag even ontspanden en snel naar dromenland vertrokken.

Dag 7 Natchez

Met een reis van zo'n 2 uur begonnen we de dag. We gingen naar Matches, een historische stad aan de Mississippi. De stad had onder aan de Mississippi de oude haven waar de saloon, bordeel, casino enzovoort waren gevestigd. Toen de handel en transport van katoen van de plantages het geld binnen bracht, vestigden mensen zich op de heuvel. Daar ontstond een groter stadje met prachtige grote huizen. Wij verbleven in één van die huizen, de Historic Guest House Inn. We waren te vroeg om in te checken, maar kregen een heerlijke top voor de lunch: Swine Dining at its best: een heerlijk barbecue restaurant waar we een broodje brisket aten. We verkenden al een deel van het stadje en maken de tocht naar beneden naar het oude Natchez voor een blik direct aan het water van de Mississippi. Via het parkje met uitzicht over de rivier liepen we terug naar het hotel.
Na het inchecken namen we een rondleiding door Stanton Hall, het grootste huis in Natchez. Een indrukwekkend huis en met een leuke gids. Helaas mag je binnen geen foto's maken, want het is chique en vooral luxe en groot. Daarna liepen we verder door het stadje langs allemaal oude huizen. Heel lang duurt dat niet. Daarom gingen we op het terras van het hotel nog even in ons boekje lezen, waarna we o in het hotel gingen eten. Een kok uit Jordanië, die kort in Nederland heeft gewoond, maakt lekkere gerechten die eens wat anders zijn dan normaal in de VS. Alles is goed op smaak en niet vet!
Na het eten liepen we terug naar het parkje boven de rivier om de zonsondergang te gaan bekijken. In het park waren allemaal jonge meisjes en jongens in gala foto's aan het maken. Het was hun Prom Night. Leuk om hen ook eens gezien te hebben. Als afsluiter wilden we nog ergens wat drinken. Alle bars waar we langskwamen zagen er enorm saai uit. De ene die wat levendiger was bezochten we, maar dat bleek ook een fout. Sfeerloos, ijskoud een met slechte wijn verlieten we het weer snel. In het hotel keken we nog wat tv voor we sliepen.
Mrs. dacht dat ze nog bezoek van het huisspook kreeg. In de lobby stond namelijk een bordje van de Amerikaanse Paranormale Organisatie dat het hotel officieel haunted was, maar wel met goedaardige geesten.

Dag 8 Vicksburg
Een lange dag vandaag. Met een stop bij de Windsor Ruins,de overblijfselen van een oud statig huis dat lange tijd geleden is afgebrand, begonnen we. Niet heel veel te zien, maar wel apart dat alleen de colonnade nog stond en de rest was afgebrand. Dat gaf een speciaal aanzicht. Daarna reden we naar het nabijgelegen Grand Gulf Military Park. De omgeving speelde een belangrijke rol in de ontknoping van de Amerikaanse Burgeroorlog een dat was dit park aan gewijd. Vooral de oude koetsen en brandweerauto waren speciaal, in het museum waren ook een paar leuke dingen te zien. De rest van het State Park stelde niet veel voor.
In de plaats Vicksburg is het hele terrein waar de beslissende slag aan het Westelijk front van de Burgeroorlog is gevochten een National Park. Ook daar tijd je met de auto doorheen. Onderweg staan er tientallen grote en honderden kleine memorials voor alle regimenten die er hebben gevochten. Er staan ook veel kanonnen en gekleurde bordjes maken duidelijk waar de noordelijke een de zuidelijke legers hun stellingen hadden ingenomen. Maar er was verder niet veel te zien van hoe dat nou ging, zijn oorlog voeren. Wel mooi om te zien was de USS Cairo, een oorlogsschip dat op de Mississippi voer en in een zijrivier is gezonken. Veel later is die opgedoken en deels hersteld en tentoongesteld. Het waren echt drijvende tanks, heel anders dan de zeewaardige marineschepen.
In het centrum van het stadje lag een museum dat is gewijd aan Coca Cola. In het plaatsje werd de allereerste cola gebotteld en dat is een museum waard. Vooral leuk om alle oude Coca Cola reclameitems door de jaren heen te bekijken.
Met nog 2,5 uur rijden voor de boeg gingen we naar Clarksdale. We namen een kleine detour via de Mississippi Scenic Byway, maar die was minder mooi dan gedacht. In Clarksdale sliepen we in de Shack Up Inn, een verzameling oude hutjes met nog oudere spullen gedecoreerd, maar van alle gemakken voorzien. Een heel bijzondere ervaring! Op zondag was bijna alles dicht, inclusief de blues club van Morgan Freeman, er was echt maar één restaurant open. Dat was toevallig wel extreem lekker, de burger van Mrs. en de blackened Catfish met creamy cajun saus was heerlijk! Schrijf op: Hooker grocer and eatery is een bezoekje waard.
Overigens is Clarksdale vooral bekend van een kruising. De Crossroads van de route 49 met 61. Hier heeft een blueslegende zijn ziel aan de duivel verkocht om prachtig gitaar te kunnen spelen. Die plek wordt geëerd met een paal met een gitaar er op het plekke en blijkbaar heel veel blues nummers, die wij natuurlijk niet kennen.

Dag 9 Memphis
Deze morgen wilden we gaan ontbijten bij een ontbijtzaak in Clarksdale die goeie scores had op Tripadvisor: Our Grandma's House of Pancakes. Daar aangekomen zag het restaurant echter niet uit als een zaak die open was, sterker nog: als eentje die al een tijdje dicht was, hoewel daar online niks van was te merken. Een donkere man, we twijfelen of het gewoon een arme sloeber of een nette zwerver was, gaf ons de tip om een ander zaakje te proberen. Dit werd gerund door een echtpaar uit Libanon. We kozen veiligheidshalve voor het normale Amerikaans ontbijt, maar waren tevreden met de tip: het was lekker! Met een volle maag stapten we in de auto naar Memphis.
Aangekomen bij onze eerste bestemming, het Lorraine Motel, zagen we flinke bedrijvigheid. Er werd een tent opgebouwd buiten, er werden geluidsinstallaties opgezet en er liepen sowieso veel mensen rond. Aangekomen bij de ingang zagen we dat het vandaag exact 54 jaar geleden is dat Martin Luther King hier is vermoord en men was bezig met de voorbereidingen van de herdenkingen. Buiten was het mogelijk om de kamer met de galerij waarop hij liep toen hij was neergeschoten te bekijken. Ze hebben het hotel van buiten in dezelfde stijl gelaten als op 4 april 1968, maar van binnen is het helemaal veranderd in een museum over de burgerrechtenbeweging, dus de strijd van de zwarte Amerikanen om na de afschaffing van de slavernij ook als volwaardig lid van maatschappij te worden gezien, een strijd die in het museum pas in de jaren ‘70 en ‘80 eindigt.
Het museum is heel mooi opgezet en begint bij de slavernij, maar blijft daar niet te lang in hangen en gaat verder in de geschiedenis. In de jaren rond de Tweede Wereldoorlog komt het museum óp stoom’ en dat levert dan ook de meest indrukwekkende tentoonstellingen op. De beeldende voorstelling van Rosa Parks bus, waarin ze weigert opstaan voor een blanke tot aan de rellen in Alabama met de openlijk racistische burgemeester van een grote stad, het is heel beeldend tentoongesteld en tegelijk heel informatief. In de eerste hal na de introductiefilm wordt meteen heftig duidelijk gemaakt hoe de sfeer gaat zijn. Op een tentoonstellingskast, zwak aangelicht in een donkere nis, staat een mannequin die dreigend naar de menigte kijkt… gehuld in een wit kleed met witte puntmuts.
Op het einde van de tour door het motel zelf kun je nog kiezen of je de kamer waarin MLK verbleef, die zi intact hebben gelaten, met uitzondering van het slopen van een muur voor een glaswand waardoor je er in kunt kijken, nog wilt zien. De rij schuift daar het langzaamst doorheen, maar biedt eigenlijk weinig inzicht. Het is meer een mogelijkheid voor de met name zwarte Amerikanen om hem te herdenken. Aan de overkant van het gebouw staat nog een deel van het museum. In het voormalig hotel waaruit de schutter zou hebben geschoten is een tentoonstelling gemaakt over de jacht op de schutter en mogelijke complottheorieën dat MLK niet door de veroordeelde dader maar door de overheid zou zijn vermoord. Dit stuk had voor ons weinig waarde en is moeilijk te volgen.
Na het Lorraine Motel reden we naar de Sun Studios in Memphis. In deze Studio’s namen veel grote artiesten hun lp’s op en ze zijn nog steeds in gebruik. Maar pas nadat overdag de toeristen er een rondleiding krijgen. In de Studio’s is Elvis Presley ontdekt, net als Jerry Lee Lewis en Johnny Cash. Het is mooi gemaakt en je voelt de muziekhistorie bijna door je lichaam stromen als je er bent. We kopen een cd van het Million Dollar Quartet, de drie eerder genoemde namen en Carl Perkins, die toevallig een keer samen kwamen en lekker muziek maakten zonder dat er een doel aan zat om een plaat op te nemen. De studio manager had wel de opname knop ingedrukt, waardoor een legendarische en vooral ontspannen opname is onstaan van deze muzikale grootheden.
De laatste activiteit van deze dag was in het hotel waar we ook overnachten: The Peabody Hotel. Het Krasnapolsky van Memphis bood op Booking relatief goedkope kamers aan, dus daar maakten we gebruik van. Ook hier geen housekeeping tussendoor overigens, dat was echt overal afgeschaft door personeelsgebrek. De activiteit waar het om gaat was de Duck March. In het hotel zijn ooit eenden in de fontein geplaatst door een paar grapjassen van jagers en dat is gecultiveerd. Alles in het hotel heeft eendjes: de handdoeken, de servetten, de decoratie in de kamer. DIe eendjes uit de fontein wonen dus in een groot eendenhok op het dak en gaan iedere morgen met de lift naar beneden naar de fontein en ‘s middags weer terug. Er is een heuse Duck Master die in een circuspakje het geheel begeleidt. Mag ik het woord aanfluiting gebruiken voor deze activiteit? Ja, dat mag. Tenzij je rond de fontein aan een tafeltje zit in de bar (al meer dan een uur van te voren vol) versta je niks van wat de duckmaster allemaal zegt. De staanplaatsen tussen de fontein en de lift zien nauwelijks was van de fontein door een paar enorme planten in bakken en dan laten ze ook nog het kind van de dag de eendjes naar boven brengen, waardoor je in plaats van de mooi aangeklede duckmaster een willekeurig kind met zijn ouder op alle foto’s hebt staan.
Die avond liepen we een rondje door de buurt met als doel Beale Street, dé uitgaansstraat, om daar te eten en naar live muziek te luisteren. We eindigden in BB King’s Blues Club, die tegenwoordig net zoveel met de legendarische bluesartiest te maken heeft als dat er stukjes Huzaar in een huzarensalade zitten… Het eten was er lekker en de artiesten die het avondprogramma deden ook. Een band met geweldige soul muzikanten met vooral een geweldige zangeres! De reïncarnatie van Diana Ross. Het slot van het middagprogramma, dat nog even bezig was toen we binnenkwamen, kon ons niet zo bekoren: een paar schreeuwerige blanken die zichzelf heel wat vonden maar de middelmatigheid niet ontstegen.

Dag 10 Memphis
We begonnen de dag met een ontbijt in het restaurant van het Peabody. Niet inclusief bij de overnachting, wel een exclusieve omgeving. Het best verzorgde ontbijt van de hele reis. Ik at een bagel met roomkaas en zalm en Mrs. een toast met avocado. We deelden een portie beignets met zelfgemaakte perzikchutney en die waren pas echt heerlijk!
Daarna stapten we in de auto naar Graceland, het landgoed van Elvis. Ze hebben daar een enorm complex naast gebouwd, waar de ervaring begint. Je begint met een introductiefilm en daarna wordt je met busjes naar het eigenlijke landgoed gebracht. Daar volg je met een tablet een audiotour door het huis. Ondanks de enorme hoeveelheid mensen die ze door het huis jagen, voelde het toen toch niet echt druk. Het is wel mooi om door zijn huis te lopen en te bedenken dat Elvis daar ook ooit liep, sliep, at en leefde met zijn ouders, vrouw en kind. De tentoonstelling over zijn persoonlijke leven, heel Graceland, verheerlijkte het idee dat Elvis een heilige was. Zo ontbreekt ook maar enige informatie over zijn scheiding en de omstandigheden rond zijn dood, die mogelijk door een overdosis antidepressiva is veroorzaakt.
Als je weer in het moderne complex terugkomt dan staan er tientallen exposities te wachten: Elvis’ auto’s,vliegtuigen, kleding, filmposters, gouden platen, zijn leven in het leger, de artiesten die hij geïnspireerd had… te veel om op te noemen. Het is vooral veel en de kwaliteit lijdt wel onder de kwantiteit naar onze mening. Desondanks waren de auto’s en de tentoonstelling over Elvis de entertainer (dus met kleding, filmposters, platen etc) wel mooi om te zien. Na een overpriced lunch in één van de lunchzaken ter plekke bezochten we nog Elvis’ vliegtuigen: de grote Lisa Marie en zijn kleine private jet. Elvis vloog graag: zo ging hij ooit met zijn familie naar Denver om alleen een lekkere sandwich te halen. Misschien het enige teken op Graceland dat hij toch niet zo lekker was als dat ze ons willen doen geloven.
Na de vliegtuigen vertrokken we voor een bezoek aan The Stax Museum of American Soul Music. Een mooi en leuk museum dat de geschiedenis van de soulmuziek en in het bijzonder van de Stax Studios vertelt. Vooral het bijzondere verhaal van Booker T & the MG’s, de studioband van Stax die ook zelf bekendheid genoot is me bijgebleven: dit was een mixed-race band die wel samen muziek mochten maken, maar niet samen mochten eten in een restaurant. We hadden in het Lorraine Motel een combiticket gekocht met korting, maar merkten dat het Stax niet zo bekend of druk was, terwijl het echt wel een leuk museum was waar ook veel muziek te horen was. Desondanks was het wel duidelijk minder iconisch dan de Sun Studios in het voorkomen.
Die avond zochten we ons eettentje buiten Beale Street en gingen we spare ribs eten in de Rendezvouz. Dat moest één van de beste plekken in Memphis zijn. Er was alleen nog plek aan de bar en dat was hier minder leuk dan anders. De bar werd door veel medewerkers bezet, maar die hadden weinig te doen en keken je eten bijna van je bord. De spare ribs waren ook niet erg bijzonder en vooral droog. Geen hoge waardering van ons.
Op Beale Street zochten we vandaag een andere zaak om een drankje te doen en van de livemuziek te genieten. We kwamen terecht bij het Rum Boogie Café waar een band een heerlijke kruising van blues en soul speelde. Ook hier zaten we aan de bar, maar de hardwerkende barkeepster was entertainment an sich. We genoten de hele avond en togen tegen middernacht terug naar het hotel.

Dag 11 Tishomingo SP
Oef, met een kleine kater werden we wakker. Omdat we vandaag best ver moesten rijden naar het State Park en daarna nog naar Nashville moesten we voortmaken. Omdat we normaal meer van de natuur zijn hadden we sit State Park in de planning toegevoegd. We reden echter eerst de stad uit om ergens te ontbijten. We probeerden een waffle house uit. Ook hier viel ons op dat het ruim aanwezige personeel veel stilstond maar het team desondanks niet echt geregeld kreeg om alles efficiënt en effectief te runnen. Het eten smaakte wel en met nog een stop bij een Walmart voor nieuwe levensmiddelen kwamen we met lunchtijd aan bij Tishomingo. Daar picknickten we voordat we aan de wandeling begonnen. Het State Park was opgericht in de jaren ‘30 als werkgelegenheidsproject, maar het leek erop dat ze sindsdien geen enkele voorziening meer hadden gerenoveerd. Toiletgebouwen die ronduit ranzig en vervallen waren, wegen met gaten en slechte bewegwijzering waren de voorbeelden die we al snel doorhadden. Dat we de wandeling, die startte en eindigde met een iconische hangbrug over de rivier, uiteindelijk aandurfden snappen we nu niet meer. De wandeling was best leuk om te doen, maar met de omweg ronduit zonde van de tijd. Een rondje door het Limburgse Heuvelland of de Duitse Eifel is vergelijkbaar. Omdat de rivier zo sterk stroomde zagen we ook nauwelijks schildpadden, die daar veel zouden voorkomen.
We reden dus uiteindelijk verder naar Nashville via de Natchez Trace Parkway. Dit is een weg die wordt onderhouden door de National Park Service over een oude handelsroute van de indianen en zou erg mooi moeten zijn. Helaas was het eerste stuk dicht en stond dat niet op GOogle Maps, waardoor we eerst flink moesten omrijden. De rest van de weg was wel open en niet onaardig om te zien, vooral omdat er geen vrachtauto’s mogen komen en je niet door (lelijke) dorpen en stadjes hoeft. Maar het is vooral saai, want je rijdt gewoon uren tussen bos en een paar weiden.
Voordat we in Nashville bij het hotel incheckten bezochten we nog het Parthenon in Centennial Park. Grappig om te zien dat ze dit gebouw uit Athene daar helemaal hebben nagebouwd en nu gebruiken als kunst-museum. Het weer was niet zo mooi, bewolkt, een beetje regenachtig en fris, dus uiteindelijk maakte de hele setting niet zo veel indruk.
Ons hotel Comfort Inn lag direct aan een afrit van de Interstate op de rand van Downtown en Midtown. Hoewel niet helemaal modern was het uiteindelijk een heel goed, zeker gezien de prijs/locatie! Nadat we ons hadden geïnstalleerd zochten we wat te eten. We hadden geen zin meer om naar Downtown te lopen en direct bij het hotel was ook een rij met zaakjes dus gingen we daar naar toe. Hoewel we wat keuzestress hadden, er was ook op Tripadvisor geen zaak die er boven uit stak, gingen we een zaak binnen waar wat livemuziek was. De onaardige bouncer bekeek onze ID’s en liet ons binnen. Aan het tafeltje gezeten kon ons de kwaliteit van de muzikanten niet bevallen en omdat er maar geen bediening kwam zijn we snel vertrokken. Bij de buren bekeek de bouncer ter plekke weer onze ID’s en begon meteen een praatje toen hij zag dat we uit het buitenland kwamen. Hoe we buiten downtown kwamen, wat de muziek die avond zou zijn en een heel handige instructie: je moet alles aan de bar bestellen en dan krijg je een nummer mee: het eten wordt dan aan tafel besteld. Als de andere bouncer dat nou ook verteld hadden waren we daar misschien helemaal niet vertrokken! Het was de Midtown Hoedown en er traden telkens 3 singer songwriters op die elk om de beurt 4 of 5 liedjes zongen en daarna kwamen er weer 3 nieuwe. Natuurlijk allemaal countrY, we waren immers in Nashville! De eerste ronde waren er drie dames die alledrie leuke muziek brachten en goed konden zingen, al was Mary Heather Hickman onze duidelijke favoriet. De drie heren de ronde erna konden niet aan de dames tippen, dus gingen we op tijd weg en naar bed.

Dag 12 Nashville
Het ontbijt in het hotel was heel goed. Het was één van de uitgebreidste ontbijtbuffetten in een Amerikaans hotel met made-to-order omeletten erbij! Het personeel hield het buffet en de tafels goed bij, waardoor we met een tevreden gevoel en volle maag richting downtown gingen lopen. Het was een klein halfuurtje lopen. Daarbij moesten we eerst de Interstate en daarna het spoor (via bruggen) oversteken, dus het eerste stuk was bijzonder oninteressant. Ook verderop was het een typische grote Amerikaanse stad: niet mooi om te zien. We waren desondanks al eerder dan verwacht bij de Country Music Hall of Fame and Museum. Daar namen we een audioguide mee (tegen bijbetaling) die ons in andere bewoordingen vertelde wat ook al op de bordjes stond. Een museum over muziek gaat natuurlijk voor een groot deel over de artiesten en toen merkten we dat echt heel weinig country-artiesten kennen. Daardoor ging een groot deel van het museum langs ons heen of konden we de tentoongestelde attributen waarschijnlijk niet op waarde schatten.
Eenmaal buiten bij de country music Walk of Fame dronken we wat voordat we met onze stadswandeling verdergingen. We wilden die middag nog naar de Ryman Auditorium, een oude kerk die als country muziek theater gebruikt werd en met live radio uitzendingen de country groot heeft gemaakt. Inmiddels is de show, The Grand Ole Opry, verhuisd naar een groot eigen theater buiten het centrum. Omdat daar vanavond geen leuke show te zien was (gisteravond ook niet: gecheckt) hadden we besloten die over te slaan. We liepen dus naar de RYman toe, om daar hoge hekken en beveiligers te zien op de parkeerplaats. De giftshop was open, maar daar hing een bordje: in verband met een privé-activiteit waren er vandaag geen rondleidingen. WIj vloeken! Dan snel op de telefoon kijken of er nog kaartjes te krijgen voor de Grand Ole Opry later die dag, maar die was al uitverkocht, waarschijnlijk omdat meer mensen dat probeerden. We liepen dus verder door de stad tot we rond lunchtijd besloten op Broadway te lunchen zodat we daar wat livemuziek konden meepakken. We kwamen in de Nudies bar (niks te maken met blote vrouwen maar met Nudie Cohn, een beroemde designer van country-kleding). Er speelde een band goed luid en de zaak was duidelijk niet ingericht op eters: weinig tafeltjes en veel staanplaatsen. Er was ook een rooftop terrace met eigen muziek, maar die was al vol. Uiteindelijk aten we aan de bar een sandwich met spicy chicken. Maar dan ook echt spicy: de vlammen sloegen bijna uit de mond. Omdat het nog vroeg was dronk ik een alcoholvrij pilsje, waarvan ik nog een tweede bestelde om te blussen. Het was echter spring break en van alcoholvrij wilden de meeste andere bar bezoekers niks weten. Er werd al flink gefeest en ook de sterke drank vloeide al rijkelijk om één uur ‘s middags. Niet zo waar wij ons graag tussen begeven als vakantievierend stelletje. Ook de dronken bezoeker die redelijk onschuldig Mrs. probeerde te versieren toen ik even naar de wc was was een grappige en tegelijk onwerkelijke ervaring.
Na deze lunch liepen we nog even verder. Het meeste hadden we al gezien, alleen de voetgangersbrug over de Cumberland rivier moest nog even. Aan het water kon je heel mooi Broadway omhoog kijken. De bierfietsen (met hulpmotor en ingehuurde chauffeur die tegelijk fungeerde als entertainer/lawaaimaker) reden de straat op en af. Nooit gedacht zo’n bierfiets ook in de VS tegen te komen. De brug zelf was wel even leuk voor een mooi uitzicht over downtown met het iconische AT&T-gebouw (hoewel je dat vanaf de brug niet van de mooiste kant kunt zien).
We liepen terug naar het hotel. In Nashville Downtown was niks meer wat we wilden zien. We zouden de auto pakken naar de mall naast de Grand Ole Opry om daar nog wat te winkelen. Toen we bij het hotel de interstate overstaken zagen we een flinke file. Toevallig net de kant op naar de Mall en volgens google maps helemaal tot daar. Dat sloegen we dus over. We besloten maar wat tv te kijken, uitmondend in een middagdutje. De laatste dagen waren eigenlijk ongemerkt te druk geworden en we waren toe aan wat extra rust.
Toen we weer wakker werden was het etenstijd. Hoewel we van de ene kant wel graag naar Broadway willen om weer van live muziek te genieten, hield de combinatie van de wandeling naar Downtown en het dronken publiek ter plekke ons tegen. In de zaakjes in de buurt waren er weer singer/songwriters dus besloten we daar naar toe te gaan. We zouden echter eerst pizza gaan eten, ook in de buurt, bij DeSano Pizza Bakery. Een zaakje in een fabriekshal waar je desondanks leuk zit en de pizzabakkers kunt zien werken. De beste pizza ooit in de VS heb ik hier gegeten. Daarna weer naar de barretjes. Het was vanavond heel erg druk. Hoewel de muzikanten vandaag niet onderdoen voor die van gisteren had het publiek daar geen oog voor. De jonge bezoekers kletsten harder dan de geluidsinstallatie de muzikanten versterkte. Misschien was het onze vermoeidheid maar daardoor konden we niet ontspannen en zijn we op tijd vertrokken. Ik vind het jammer dat we daardoor relatief weinig country hebben meegekregen, want vooraf dacht ik juist dat die muziek me het best zou bevallen en niet de jazz, blues of soul.

Dag 13 Cloudlands Canyon SP
In Nashville ontbeten we nog eens goed in het hotel voor we naar Cloudlands Canyon SP in de buurt van Chattanooga reden. Het weer was koud en niet zonnig, dus niet echt de beste dag voor een Park. Op deze dag verloren we ook een uurtje door het tijdsverschil, daarom kwamen we pas om 13 uur aan bij de trailhead. Vanwege de temperatuur lunchten we in de auto met boterhammen en salade voordat we aan de wandeling vertrokken.
Hoewel de West Rim Trail als één van de mooiste wandelingen van de VS werd aangeprezen maar vanwege de bewolking en kleine buitjes het weer ook niet echt meehielp, konden we die schoonheid niet echt ontdekken. Desondanks was het een mooie tocht met een paar mooie uitzichtpunten. Op kwamen we dichtbij een tweetal bonte spechten, die vanwege takjes op de voorgrond zich toch niet lieten fotograferen.
Voordat we teruggaan op de parkeerplaats was de splitsing richting twee watervallen. We besloten ondanks de flinke afdaling en dus klim terug omhoog ze toch te bezoeken. De eerste was de makkelijkste en de mooiste. Cherokee Falls komt neer in een idyllische groene poel en is prachtig te fotograferen. Hemlock Falls is op zichzelf even mooi, maar alleen vanaf een platform en van verder weg te te zien, een dan ook nog verder weg, dus die hadden we ons kunnen sparen.
Op weg terug naar boven hadden we allebei nog oost oopsies. Mrs. gleed uit op een natte rots, landde op haar kont en maakte zo haar broek vuil. Ik kwam er achter dat het leer van mijn wandelschoenen aan het scheuren was, terwijl de meeste wandelingen nog moesten komen. Allebei bezorgd met onze eigen sores reden we naar het hotel. Ik kon bij de naastgelegen Hardware store al wat lijm en duct tape kopen, zodat ik mijn schoenen nog een beetje kon oplappen, Mrs. kon in het hotel schone kleren aantrekken.
Om te eten reden we door het centrum van Chattanooga, langs de beroemde Choo Choo, het tot hotel omgebouwde station dat bekend is van de hit van Glenn Miller. Er is dus ook geen fluit aan om te zien. Het avondeten van Taco's with a twist smaakte goed, maar ook vandaag laten we weer vroeg in bed, hoewel we wel een begin hebben gemaakt aan een film.

Dag 14 Chattanooga
Vandaag begon de dag vroeg, want we hadden een vroege tocht geboekt om half 9 bij Ruby Falls. Dat is een groot in het binnenste van Lookout Mountain die uitkomt in een grote hal waar een waterval naar beneden stort. Hoewel we wel vaker grotten en watervallen hebben gezien, zou deze wel echt de moeite waard zijn. Dat was niet gelogen. Met de lift naar beneden gingen we door de gangen waar we een film kregen te zien over de ontdekking van de grot en waar we verschillende formaties konden bekijken. Die waren mooi aangelicht en daarom het bekijken waard. Om de hal met de waterval was bijna alle licht uit, met dramatische muziek ging het licht aan en was de waterval in al haar glorie zichtbaar. De beloofde show was niet meer dan die muziek en kleuren wisselende lampen, maar desondanks wel mooi te zien. Op de heenweg naar de waterval waren we maar één andere groep tegengekomen, maar op de terugweg waren er meer en ook grotere groepen. Fijn dat we zo vroeg waren!
De volgende attractie op Lookout Mountain lag een eind verderop, dat was Rock City. Het is een park dat ooit begon als de achtertuin van een rijk stel dat die later had opengesteld voor publiek een steeds verder is aangekleed. Met mooie bruggetjes en tunneltjes tussen de (daar van nature aanwezige) rotsen maakten we een mooie rondwandeling. Ook kon je vandaag de uitzichtspunten heel ver kijken, je kunt wel 7 Amerikaanse staten zien liggen. Een mooie (maar kunstmatige) waterval is het hoogtepunt, de kitscherige glow-in-the-dark sprookjes scènes een dieptepunt, maar wel met zorg gemaakt.
Het weer was vandaag nog steeds overwegend bewolkt en koud, minder dan 10 Celsius als maximum, dus het nodige niet uit om langer te blijven. De andere attracties op Lookout Mountain waren weer een Civil War Battlefield of een kabeltrein, die we wel kennen, dus besloten we verder te rijden. We moeten nog een uur of 3.
De Interstate was deze zaterdag druk en het rijden on-Amerikaans vermoeiend. Toen we binnendoor konden gaan rijden was dat alleen maar lekker! Het laatste stuk naar Gatlinburg ging al door het Great Smoky Mountains National Park en dat was al genieten. Af en toe viel er een beetje sneeuw, maar in de warme auto was dat alleen maar sfeerverhogend.
In Gatlinburg hadden we ff moeite met het inchecken, want we hadden niet gezien dat het kantoortje van het appartementencomplex even verderop in de straat lag. Maar eenmaal binnen waren we heel tevreden. Met een gashaard, nette badkamer, complete keuken en een eigen wasmachine en droger en een jacuzzi op de slaapkamer mogen we niet klagen, zeker niet voor de prijs van 500 dollar voor 4 nachten.
Met de eerste lading was in de droger liepen we het plaatsje in ook een beetje te verkennen en om wat te eten te zoeken. Wat een plaatsje is dat zeg. De doorgaande weg is een grote opstopping van doorgaande verkeer met cruisende rednecks in hun gepimpte pickups, de zaakjes langs de kant zouden niet misstaan op een kermis en de voetgangers hebben allemaal eten en drinken in de hand. Het is een soort van landelijk Las Vegas eigenlijk. Blij dat we niet voor de hotels direct in het centrum zijn gegaan, maar eentje zo'n 10 minuten lopen ervan af. Eten was niet geweldig, maar ook niet te duur en daarna gingen we terug naar het appartement. Wasjes, douchen en morgen vroeg weer op!

Dag 15 Great Smoky Mountains
We stonden vandaag om 5.30 op om bij zonsopkomst bij Cades Cove te zijn, de beste plek voor het zien van wildlife in het nationaal park. Deze ochtend was het ijskoud, de thermometer gaf min 2 Celsius aan. Op deze temperaturen hadden we niet echt gerekend, maar met een lange broek, een vest en een jasje was het te doen, ook even buiten de auto. Het was een klein uurtje rijden tot aan de ingang van dat gebied en we konden aansluiten in de rij. Daarna ging het in polonaise door het park. We hadden al snel een grote kalkoen gespot. Daarna stopten we voor een foto van de laag mist boven de velden. Daardoor reden de andere auto's van ons weg en konden wij rustig kijken. Een groepje kleine hertjes liep kort langs de wegen werden het onderwerp van onze foto's. Maar we reden en reden en zagen toch geen beren, en daar was het toch om te doen.
Nadat we de loop helemaal gereden hadden een nog eens voor de helft, waren we bij de start van de Abrams Falke trail, ongeveer 4km lopen naar een waterval. De waterval is niet erg hoog, maar er stort wel extreem veel water naar beneden, waardoor het echt spectaculair is. We komen maar twee andere groepjes wandelaars tegen, waardoor we de waterval voor ons alleen hebben. Zodra we terugkeren komen we er meer en meer tegen. Om 11.30 zijn we terug bij de auto en maken we een praatje met een park-vrijwilliger. Die vertelt dat er wel echt beren actief zijn in de vallei, die laten zich door het koude weer niet afschrikken. Er zou nu zelfs een bear-jam (verkeersopstopping door beer-kijkende toeristen) zijn op weg de vallei uit.
We stoppen desondanks bij een oude watermolen voor een kort bezoekje, maar zijn niet onder de indruk van de oude meuk en rijden snel weer door. Even later zien we de file. We zetten de auto in de berm en lopen het weiland in met de andere toeristen. De beren zitten helemaal onderin het weiland en gaan langzaam naar de rand van het bos toe. We maken veel foto's van de moeder met jongen. Daarna rijden we weer verder en lunchen op de prachtige picknickplaats met ons zelf meegebrachte brood, kipsalade en verse gesneden ananas.
De volgende stopplaats is Laurel Falls. De weg daarnaartoe is kort maar steil, maar in minder dan een uurtje zijn we er. Het is een extreem drukbelopen pad en er zijn veel en dan ook echt veel mensen onderweg. Veel kinderen zien het pad ook meer als richtlijn dan als verplichte looproute en de ouders vinden het prima. Je gunt ze soms een ongeluk…
Boven bij de waterval is het nog veel erger. Er is een complete volksverzekering en iedereen klimt de heuvels op en of, over rotsen en omgevallen boomstammen. Wij blijven netjes en maken foto's vanaf het pad voor we terug naar beneden lopen.
Op de weg naar het visitor center zien we nog een zwarte beer. Heel dicht bij de weg zit nog een adolescent, zoals we later leren. Helaas kunnen we niet goed stoppen en zijn de foto's mislukt.
We wilden nog wat boodschappen doen en moeten daarvoor dwars door Gatlinburg rijden. Dat is een hele onderneming:. De doorgaande weg staat weer vol. Met vertraging konden we aan bij de lokale supermarkt. We kopen er van alles om in ons appartement klaar te maken. Sla, diepvries pizza en burrito's. Die eten we op, daarna vertrekken we naar Clingman's Dome op het hoogste punt van het Nationaal Park voor de zonsondergang. Helaas is de weg naar Clingman's Dome vanwege de recente sneeuwval op de bergtop nog gesloten en kijken we een "verdieping" lager bij de Ben Morton Overloop, waar we heel veel mooie foto's maken, naar een paar Amerikanen van eens fotografie klas, waarvan eentje er niet veel van bakt…

Dag 16 Dollywood
Deze dag staan we niet zo vroeg op, want Dollywood gaat pas om 10 uur open. Op de enorme parkeerplaats kijken we onze ogen uit. Wat een mensen! We maken ons wel even zorgen dat het druk gaat zijn. We moeten al 10 minuten wachten tot we in het trammetje van de parkeerplaats naar de ingang worden gebracht. Bij de ingang worden onze online gekochte kaartjes gescand en kunnen we door. Op internet had ik gelezen dat je twee achtbanen achterin het park met beperkte capaciteit best het eerst kon doen, dus deden we de Firechaser Express, met halverwege een vuurwerk explosie die de trein weer achteruit lanceert, en de Mystery Mine heel kort achter elkaar zonder noemenswaardige wachttijd. De Mine was toch heftiger dan verwacht met twee verticale liften en stops en twee keer over de kop, maar omdat er geen wachttijd is doen we de Eagle er meteen achteraan. De B&M Wint Coaster geeft je het gevoel te vliegen, al is de eerste duikvlucht van 45 meter omlaag iets te veel voor Mrs. … Die gaat daarom op een bankje bijkomen terwijl ik een oude rammelbak van het Nederlandse Vekoma, een python lookalike, ervaar. Het rammelen stelt niet teleur, de echte outhon-ervaring en met pijn aan de schouder stap ik uit.
Het is ondertussen toch al half 12 en we besluiten vroeg te lunchen om de drukte voor te zijn, wat een uur later als goede keuze naar voren komt. Het valt ons op dat wij, hoewel we geen lunch bij ons hebben, wel een gevulde rugzak met snacks en drankjes bij ons hebben, daar waar de meeste Amerikanen licht bepakt rondlopen, maar wel overal eten en drinken kopen. Bovendien eten en drinken ze dat zelden in de wachtrij, wat wij wel doen en ook zo gewend zijn. Wel zo efficiënt! We eten onze lunch naast de grootste opvang voor Bald Eagles van de VS. Wat een beesten zijn dat! Na de lunch kijken we de roofvogelshow die met name een educatief karakter heeft. Alle vogels die gebruikt worden komen uit de vogelopvang en kunnen niet meer het wild in vanwege bepaalde handicaps. Na de boomstammetjes bezoeken we de uitermate slechte attractie Blazing Fury die geen darkride noch achtbaan is en ook als hybride flink teleurstelt. Ook de waterattractie met de ronde bootjes is niet geweldig,een paar plekken waar iemand heel erg nat wordt maar eigenlijk niet spannend of leuk. De Lightning Rod stelt niet teleur. Ik ga alleen, Mrs. waagt zich niet meer aan de daredevil attracties vandaag. In de single Rider land raak ik aan de praat met een Amerikaan uit Memphis waarmee ik toevalligerwijs ook samen zal gaan. Deze achtbaan is 1 groot snelheidsmonster, met een lancering bergop en vandaaruit alleen maar volgas door bochten en over kleine heuveltjes naar beneden. Waanzin! Taron in Phantasialand, maar dan op steroïden. Omdat de baan deels van hout is niet zo comfortabel als de Eagle, maar wel vet!
Wat wel teleurstelt is de Signature Ride met de antieke stoomtrein. Een compleet volgepropte trein die naar het grote niets rijdt en vandaaruit weer terug. Er is werkelijk niks interessants te zien onderweg, op een klein stukje uitkijk over het park na. We zien wel een compleet stuk park dat is aangekleed als de county fair en daar gaan we eens in de Twister. Dan zijn er nog 2 achtbanen te gaan: de grote houten en een kleinere met hangende wagentjes, ook van Vekoma. Hoewel we eerst de houten weekend doen, is die net wegens een defect gesloten en gaan we naar de hangende. Die heeft ook een lage capaciteit en lijkt heel erg op kinderen gericht, maar is echt wel heel leuk om en het wachten waard. De houten achtbaan had nauwelijks nog een wachtrij toen we daar terug aankwamen, dus konden we zo doorlopen. Ook deze was erg leuk. Deed heel erg aan Troy uit Toverland denken! Nog één ritje in de Eagle voor Patrick en een T-shirt uit de giftshop voor Mrs. , voordat we naar de auto terug lopen. Lopen ja, want de rij voor het trammetje was weer super lang. Het was al na 7 toen we in de auto zaten. In de giftshop sloegen de Amerikanen ook weer in, stapels T-shirts en mokken!
In Gatlinburg aten we steak bij Howard's en gingen we terug naar bed. In het appartement kwam ik erachter dat de Arieli Sim na maar 14 dagen geldig was en verlengde ik die. Online ging niet, vanwege de koppeling van creditcard met zipcode, maar een vriendelijke operator bij Simpele vond mijn verhaal erg vervelend en verlengde het gratis met een week. Toen kon ik rustig slapen!

Dag 17 Great Smoky Mountains NP
De voorspelling voor vandaag was niet zo goed, met wat buien en band de vroege middag door. We begonnen dus met boodschappen. Op de terugweg zagen we dat de bergen rookten van de waterdamp, waar de naam Smoky Mountains vandaan komt. Het leek ons mooi dat vanaf Clingman's Dome te bekijken. Een uurtje later stonden we op de parkeerplaats in de dichte mist en was van uitzicht niks te zien. De Dome lag niet boven de wolken, zoals de verwachtten, maar er midden in. Dus reden we weer terug. Omdat de weersvoorspelling veel slechter werd en de buien heftiger besloten we na d lunch in het bubbelbad in het appartement te gaan zitten. Dat was een prettig uurtje en al snel daarna klaarde het op.
We reden de Roaring Form motor trail waar we wel een paar mooie foto's van de rokende bergen konden maken. Plotseling hingen wij achter een stoet heel langzaam rijdende autos met voorop een senior uit Ohio. Dat schoot niet op. Op de Grotto Falke parking, waar wij wilden gaan wandelen, pikte hij de laatste plaats in. Maar toen alles langs was geredeneerd hij weer door. Dus liet ik hem snel weer langs en reed achteruit terug naar de parkeerplaats. Dat laatste plaatsje had ik maar mooi! De wandeling naar de waterval was goed te doen, ondanks dat het pad door de regen modderig was. De waterval was leuk, je kon er achter door lopen. Niet de mooiste waterval van het park, maar de wandeling waard. Overigens bleek toen we door reden dat er nog dat overflow parking was na de bocht en dat we dus zeker niet het laatste plaatsje hadden. Vanwege de grote loop met eenrichtingverkeer was ik toch blij dat we het risico niet genomen hadden.
In het dorp besloten we om eerst te e shoppen voor een T-shirt voor mij en een fotolijstje. Veel aanbod, weinig keus. Veel winkels verkochten dezelfde goedkope neon of lelijke T-shirts. En velen met Trump 2024 erop, in winkels waar immigranten werkten. Bijzonder… omdat het gisteren zo goed bevallen waren aten we gewoon nog eens bij Howard's. De steak was vandaag misschien nog wel lekkerder. Zo krijg je ze in Europa niet. Tot slot gingen we nog een potje minigolfen, in een toeristisch plaatsje als Gatlinburg is dat toch het minste wat je kunt doen. Op de leuke baan in de helling was ik het die Mrs. , ondanks een slechter begin, uiteindelijk toch versloeg.

Dag 18 Blue Ridge Parkway
Vandaag moesten we een flink stuk rijden naar South Carolina. Eerst de pas in Great Smoky Mountains over, wat ons een derde kans voor Clingmans Dome gaf. Maar ook vandaag was het weer spelbreker. De Dome lang weer in de mist, maar vanaf de parkeerplaats konden we wel heel mooi de smoke zien, filmen en fotograferen, dus was de extra tocht het wel waard.
Aan de Zuidzijde van het park leven minder beren maar vooral herten en werkdagen, dus weer hoopten iets daarvan te zien vandaag. Helaas… de Mingus Mill is een watermolen met turbine in plaats van rad, dus niet zo fotogeniek. De vrijwilliger die klaarstond om hen te kunnen vertellen over de molen en het maken van Grist was dan ook erg teleurgesteld dat ik meteen vertrok. De Mingo Falls een stuk verderop waren wel heel erg mooi. De Soco Falls vielen weer tegen, vooral gezien de totaal sfeerloze parkeerplaats langs de weg waarvandaan het korte pad begint.
Het eerste stukje van de Blues Ridge Parkway was gesloten, maar dat was niet erg want de mooiste plekken op dit stuk lagen toch pas vanaf Soco. Omdat de weg nog ligt, was het op welke stop best koud, waar we niet op gerekend hadden. Buiten picknicken zat er dan ook niet in, we hebben maar in de auto geluncht.
Hoewel het een mooie weg is om te rijden, is de weg naar een tijdje met van hetzelfde, het als de uitzichtpunten. Vanwege de tijd hebben we alleen de Devil's Courthouse wandeling van 1 km heen en terug gedaan. Cool, maar niet geweldig. Omdat we de Graveyard Stop per ongeluk voorbij gereden waren, kozen we naar de snelste weg naar Columbia, dat was nog een kleine 3 uur rijden. Bij toeval bleek er een Texas Roadhouse te liggen in de buurt vanwaar waar wij wilden gaan eten onderweg. Dus aten we daar, een dat was een heel goed restaurant. Dat was een een goede tip van de buurman!
Omdat er twee hotels met een bijna dezelfde naam in Columbia liggen, stelde ik de Navi in op de verkeerde, waardoor we een gênante check in poging bij een Hampton Inn hadden. 10 minuten later was de poging bij het goede Hampton Inn succesvoller.

Dag 19 Congaree National Park en Boone Plantation
Met een half uurtje rijden waren we bij de ingang van het Park. In oppervlakte groot, maar weinig bezoekers gaan daadwerkelijk naar het park. Het park is namelijk meer voor natuurbescherming dan voor recreatie bedacht. En dat merk je ook aan het kleine deel dat maar voor bezoekers opengesteld is en het feit dat je er niet met de auto doorheen kunt rijden. Het park is een floodplain forest, dus een bos naast een rivier, dat bij hoog water van die rivier onder water loopt. Wij lopen het meest toegankelijke wandelpad, de boardwalk, dat maar weer een fractie van het totale opengestelde gebied betreft. We maken kans om verschillende zeldzame vogels, schildpadden, slangen, alligators, spinnen en insecten te zien. Hoewel we echt ons best doen, zien we alleen een specht en een libelle, hoewel allebei van een ondersoort die we nog nooit eerder hadden gezien. Het is een fijne wandeling, waar ook al zo vroeg in het seizoen de muggenspray heel goed van pas komt.
Rond de middag zijn we weer terug bij de auto en we besluiten niet direct naar Charleston stad te rijden, maar eerst naar de plantage in de buurt. Daardoor hoeven we morgen de stad niet uit. We zitten hoe dan ook nog twee uur in de auto. Boone Hall is een plantage waar veel te zien is, dus lunchen we onder het rijden. Op de plantage nemen we eerst de rondrit met de huifkar. We leren van alles over de landbouw op de plantage. Zo werd de plantage gebruikt voor indigo, katoen, perziken en pecannoten en momenteel nog voor allerhande groenten en fruit. Nu gebruiken ze betaalde medewerkers voor het planten, en klanten kunnen zelf oogsten. De aardbeien oogst was al aan de gang! Op de plantage leven ook schildpadden eens alligators in de irrigatie vijvers. We zien alleen de eersten.
Daarna liepen we wat rond. De oprijlaan met kijken met Spaans mos is qua omvang het zo imposant als Oak Alley, maar doordat het huis er niet direct achter ligt een stuk minder fotogeniek. Het huis zelf is van veel latere datum en heeft weinig met het plantage leven van doen. De slavenhuisjes staan er ook nog voor een deel een dat vind je de standaard tentoonstelling over de slavernij en de moeilijkheden die de zwarte gemeenschap had om als volwaardig lid van de Amerikaanse maatschappij te worden beschouwd. Er was wel een interessante presentatie over de Gullah cultuur, een cultuur die in de slavernij is ontstaan en specifiek in South Carolina nog erg leeft. Vanwege het Gullah taalgebruik en het snelle spreken van de presentatrice is het lastig te volgen, maar wel interessant en amusant.
Voor we naar het hotel rijden, maken we een stop bij het visitor center voor een toiletbezoek. Ik wacht op Mrs. en hoor dat een andere bezoekster geen Uber meer kan vinden om haar naar het hotel te brengen. Als blijkt dat dat ook in downtown Charleston is, bieden we aan dat ze me kan rijden. Een gezellige rit volgt en ze is zo dankbaar dat ze een ruime financiële compensatie achterlaat als we toevallig langs haar hotel komen en ze voor het stoplicht er uit springt.
Bij ons eigen hotel aangekomen worden we vriendelijk ontvangen door de conciërge die ons welkom heet, koffers draagt, rondleiding geeft en vertelt wat we in de stad kunnen doen. Het hotel is een chique oud huis waar veel beroemde bewoners hebben gewoond. Een ondertekenaar van de Declaration of Independence bijvoorbeeld. Hoge plafonds, kroonluchters, oude bedden, het hotel heeft het allemaal. De kamer is ook enorm chique, het voelt heerlijk, maar de prijs is er ook naar…
Als we gaan avondeten bij Poogah's Porch, moeten we vanwege de drukte weer onze naam op de lijst zetten. Hoewel de wachttijd een half uur zal bedragen, krijgen we al na 5 minuten een smsje dat er een tafel voor ons is. Het eten is echt Europees lekker en goed verzorgd, maar wel duidelijk de Southern Cuisine. Mrs. maakt helaas de verkeerde keuze met haar gefrituurde kip, maar mijn vis is echt heerlijk. In het hemelse bed slapen we eindelijk nog eens echt goed.

Dag 20 Charleston
Ons hotel biedt, ondanks de luxe maar vanwege de kleine schaal niet zelf ontbijt aan, maar geeft vouchers uit waarmee je bij een aantal zaakjes in de buurt kunt gaan ontbijten. Voor ons zijn ze niet van genoeg waarde, mede ook vanwege de prijzen die die zaakjes vragen. Lekker was het wel, het ontbijt met avocado toast en wentelteefjes met banaan.
We lopen via de markthal naar het water en een nabijgelegen park, waar we meteen het meest in het oog springende detail van de stad zien: de fontein die ik de ontplofte ananas heb gedoopt. Daarna lopen we een online uitgezochte wandeling door Charleston, waar we de meest bijzondere en historische gebouwen mee te zien krijgen. Het eerste gebouw was meteen het belangrijkste: het oude gebouw dat vroeger in de haven laadt en waar alle invoer en uitvoer die geen ging een er dus tarieven werden geheven. Het was ook van groot belang in de Onafhankelijkheidsoorlog van de VS tegen Engeland. De rondleiding door de kelder is zeker de moeite waard. Veel andere gebouwen in Charleston zijn ook het bekijken waard. Veel historie, pracht en praal is in het voorjaarszonnetje te bewonderen. We komen onder andere de oude slavenmarkt, veel kerken en Rainbow Toe, een rijtje kleurige huizen tegen.
Na de lunch lopen we naar de zuidpunt, waar ook een parkje met antieke kanonnen, the Battery, ligt. De weg daarnaartoe komt langs prachtige oude woonhuizen, die ook nu nog zo gebruikt worden. Bij de makelaars zien we later dat die voor zo'n 2 tot 3 miljoen in de verkoop staan, soms zelfs voor meer. Dit is eigenlijk nog het mooiste deels van de stad om doorheen te lopen.
In King's street, de winkelstraat, browsen we wat. Het meeste is te duur, de rest niet onze smaak. Helaas voor Mrs. is de Victoria's secret vertrokken, in tegenstelling tot wat Google Map zegt. We gaan daarom maar terug naar het hotel voor een glaasje wijn met snacks voor we later gaan avondeten. Helaas heeft de eerste keus nummer vrij de komende uren, maar het alternatief Meeting at Market is dan slechts een bar, het eten is er heerlijk.
Omdat het al koud is en de zonsondergang de verkeerde kant op is, gaan we meteen terug naar het hotel. Nog even lekker douchen en genieten van dat heerlijke bed.

Dag 21 Savannah
We starten onze dag met een heerlijk ontbijt bij Miller's All Day, de beste ontbijt zaak van Charleston. En om de hoek van ons hotel. Dat is allebei niet gelogen en meteen goed gevulde maag gaan we op pad. De eerste stop is nog bij Charleston, de Angel Oak Tree. Dit is een zeer oude, afhankelijk van de bron 400 tot 800 jaar, eikenboom. De boom is heel breed vertakt met zware takken die de grond weer raken. Het is een fantastisch gezicht om die boom zo te zien. Het is ook een drukke attractie, want er lopen veel mensen rond en auto's rijden af en aan. Wij maken een paar foto's en stappen dan de auto in naar Savannah, de laatste stop van onze rondreis.
In Savannah slapen we in de retro Thunderbird Inn. Die heeft de kamer nog niet klaar, maar we kunnen wel vast parkeren. We lunchen in de auto met ons eigen brood, want we hebben nog genoeg. Daarna lopen we een rondje over wat verschillende pleinen in de historische binnenstad. Allemaal begroeid met eiken die op hun beurt weer onder het Spaans Mos zitten. Daarnaast hebben bijna alle pleinen nog een monument of standbeeld in het midden. En rondom staan allemaal oude huizen. Heel schilderachtig allemaal! Ook bezoeken we kort de grootste kerk, de St. John. Die is voor een Amerikaanse kerk heel uitbundig versierd van binnen, zelfs Europees. De Amerikanen vinden dat prachtig, voor ons is het standaard.
Daarna was het tijd voor onze rondleiding door de historische binnenstad. Niet te voet, maar op een Segway. Het lukte Mrs. meteen het aardig om de balans te vinden, ik had wat meer moeite ermee en begon vooral erg krampachtig. Naarmate de tour vorderde voelde ik me ook meer ontspannen en kon ik genieten van het rijden door de stad. Hoewel de hoogte en leuk was, was zijn verhaal niet zozeer het leuke van deze tour, maar toch echt het rijden op de Segways. Helaas hadden we bij toeval de meeste plekjes in de binnenstad die de Segway Tour aandeed al net te voet aangedaan. De plek waar Forrest Gump op de bus want met zijn chocolaatjes is er wel nog, maar helaas werd het bankje te vaak vernield, waardoor de gemeente het heeft weggehaald. Daardoor is ook de charme van die specifieke plek weg.
Daarna liepen we nog wat door de binnenstad, onder andere door Forsyth park. De hele charme aan de binnenstad zijn de pleintjes met oude bomen, Spaans Mos en oude huizen. Een hoewel ze allemaal verschillen zijn ze wel best hetzelfde. De Zuid-west kant zijn de mooiste merken we als we ook door andere stukken van de stad lopen. We kiezen er daarom voor een ijsje te nemen bij Leonard's, de beroemde lokale ijszaak. Na ruim een half uur wachten kunnen we dan eindelijk eten. Zeker lekker, vooral de Lemin Custard en de Savannah Socialite.
We lopen terug naar het hotel via nog wat onbekende straten en komen bij toeval langs de uitgaansstraat. Het is zaterdagmiddag maar de Amerikanen heffen al goed het glas! Na de check-in lopen we via River Street, langs gerenoveerde pakhuizen langs de kade die nu allemaal hotel, bar, restaurant of snuisterij winkel zijn, naar het restaurant dat de gids had aangeraden. Het meest imposante aan de kade zijn de enorme zeeschepen die er te zien zijn en die je bijna kunt aanraken als ze langs varen, de zaakjes zijn vooral commercieel en toeristisch. We eten bij Treylor Park, een zal met een kleine kaart met bijzondere gerechten. Chicken Wings met Peanut Butter korst en Jelly dip, gefrituurde Pot pie, taco's van pennen koeken en wij gingen voor de gefrituurde avocado met pittige dip. Een gezellige tent met goed eten (ook normale gerechten en burgers). We zaten aan de bar, maar dat stoorde hier absoluut niet.

Dag 22 Savannah
We hebben niet zo goed geslapen in de Thunderbird Inn, er kwam veel geluid van buiten. Luidruchtige auto's en motoren en andere gasten die thuiskwamen zorgden ervoor dat we geregeld wakker werden. De Amber alert midden in de nacht hielp ook niet… we ontbeten met ons eigen brood in combinatie met de die het hotel aangeboden donuts, koffie en thee. Daarna reden we naar de laatste stop in Savannah, het Bonaventure Kerkhof. Dit is kerkhof heeft veel oude graven en vooral ook veel grafmonumenten die tussen de oude eikenbomen met Spaans Mos er een mooi uitzien. We lopen een heel eind, hoewel je ook met de auto over de begraafplaats mag rijden. Menige foto verder stappen we weer in de auto. We willen nog even gaan shoppen in de mall, specifiek bij Victoria's Secret. Hoewel de website van de Victoria meldt dat de zaak open zou zijn, geven zowel website als Google Maps van de betreffende mall aan dat ze dicht zijn: paaszondag. We rijden daarom naar Tybee Island, het strand van Savannah. Daar lopen we een kleine twee uur met onze voeten in de golven over het strand en genieten van de warme zon, het frisse water en de goede zin van iedereen op het strand. We hebben daarna nog een rit van 4 uur naar Atlanta voor de boeg. Onderweg blijft het lang zo'n goed weer, maar langzaam wordt het bewolkter en een goed half uur voor Atlanta barst de bui los. Maar wij hoeven maar te zitten en te rijden, dus als het tijdens onze vakantie moet vallen, dan liever nu!
Ons hotel is een Best Western, maar zo best is hij niet meer. Desondanks was het destijds de beste prijs/ kwaliteit verhouding die we konden vinden. Door de bui is het buiten afgekoeld en kunnen we lekker luchten. Dat had de kamer echt nodig, de rest is wel aardig zo. We zoeken wat te eten, een komen via TripAdvisor bij een O'Charleys of een Burger tent in het Holiday Inn uit, allebei twee afritten terug op de snelweg. Bij de O'Charleys is er een wachttijd van een half uur. Als we buiten staan te wachten zegt Mrs. dat haar het restaurant qua uitzien en geur niet beviel. Er was 'wat' mee. We melden ons af van de lijst en van naar de tweede optie. Het hotel is echt uitgestorven. Maar we kunnen eten en het is lekker en niet duur. Het Holiday Inn ziet er ook goed uit en we zoeken op wat dit voor een nacht zou kosten. We schrikken: ruim 550 euro. We zoeken ook ons eigen hotel even op: ruim 300 euro, 3 keer zoveel als wij er voor betalen (en daarvan vinden we al dat het best prijzig is voor wat je krijgt). Amerika is echt duur geworden, ook hier speelt het personeelsgebrek in de horeca een grote rol. En dat het eerste Paasdag is helpt natuurlijk ook niet mee.
In ons hotel pakken we de koffers en rugzakken opnieuw in voor de grote reis naar huis. Dankzij de KLM is die een stuk spannender geworden… KLM annuleerde het laatste stuk van de reis van AMS-BRU en gaf ons daar Thalys-tickets voor terug. Op zich prima, maar de Thalys stopt niet op Zaventem, waardoor we nog moeten kijken hoe we nu weer bij onze auto terug komen. Door de vriendelijke dame op Schiphol leerden we dat we dan in Antwerpen konden overstappen op een normale intercity, die ons voor minder dan 20 euro naar Zaventem brengt (wel zelf betalen). Dat was waarschijnlijk sneller en zeker goedkoper dan een taxi van Brussel Midi naar Zaventem. Hoewel ik het treinkaartje wel ga claimen bij KLM!
----------------------------------
Rondje Deep South (2022)
Rondje Colorado-South Dakota-Wyoming-Utah (2019)
Rondje Zuid-Westen (2017)
New York (2009)
Gebruikersavatar
Loek
Amerika-expert
Berichten: 3960
Lid geworden op: 04 mei 2004, 17:23
Locatie: South Carolina, USA
Contacteer:

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Loek »

Leuk verslag @Mr. Patrick! Volgens mij ben je op dag 18 niet ver van ons huis in Greenville SC geweest. Ik vermoed dat wij toen nog in Nederland op bezoek waren, dus hebben we de wereld in balans gehouden. :lol:
Gebruikersavatar
Tipsy_1
Amerika-expert
Berichten: 4521
Lid geworden op: 14 jan 2010, 15:03
Aantal x V.S. bezocht: 20
Locatie: New Jersey, USA
Contacteer:

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Tipsy_1 »

bedankt voor het delen.
ik ben nu een beetje ontmoedigd door je Cades Cove ervaring. Wij waren daar in 2018 maar door vroeg te zijn was het al bij al goed te doen en veel beren gezien. in 2020 hebben wij daar de polonaise en drukte die jij beschrijft meegemaakt. Nu willen we eind mei (voor memorial day) op een donderdag gaan met mijn ouders maar ik wil absoluut geen polonaise toestanden meer - dat was echt niet fijn in 2020. Maar blijkbaar kan je ze ook door vroeg opstaan niet vermijden.... :?
Mijn reisverslagen: http://reisverhalenhomepage.webs.com/ (sorry je moet soms een paar keer refreshen ivm foutmeldingen)
Na heel wat roadtrips verhuisd naar de East Coast in Oct 2018.
Alle 50 staten bezocht met als laatste Hawaii in 2022.
Gebruikersavatar
Mr. Patrick
Amerikakenner
Berichten: 420
Lid geworden op: 02 aug 2016, 16:15
Aantal x V.S. bezocht: 4

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Mr. Patrick »

@Tipsy_1 De polonaise moet je je niet te erg voorstellen. Het waren waarschijnlijk een auto of 20 en hoe verder we vorderden, hoe meer de rij uit elkaar viel. Halverwege reden wij in ieder geval zo goed als alleen. En we waren er op een zondag, dat bleek ook in Gatlinburg een drukke dag in vergelijking met de dagen die volgden. En de beren zagen we uiteindelijk veel later op de dag, terwijl het wel drukker was.
----------------------------------
Rondje Deep South (2022)
Rondje Colorado-South Dakota-Wyoming-Utah (2019)
Rondje Zuid-Westen (2017)
New York (2009)
Gebruikersavatar
Tipsy_1
Amerika-expert
Berichten: 4521
Lid geworden op: 14 jan 2010, 15:03
Aantal x V.S. bezocht: 20
Locatie: New Jersey, USA
Contacteer:

Re: Reis Mr. Patrick: rondje Atlanta april 2022.

Bericht door Tipsy_1 »

ah oef!
wij zijn er op een weekdag (donderdag).
Wij hebben daar in september 2020 om 8 u 's morgens (covid = je mocht er niet vroeger in om een of andere gekke reden) echt een polonaise van kilometerslang meegemaakt. Niet voor herhaling vatbaar.
Mijn reisverslagen: http://reisverhalenhomepage.webs.com/ (sorry je moet soms een paar keer refreshen ivm foutmeldingen)
Na heel wat roadtrips verhuisd naar de East Coast in Oct 2018.
Alle 50 staten bezocht met als laatste Hawaii in 2022.
Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht
AllesAmerika.com Forum : Disclaimer