Boek je Amerikareis via een echte USA-expert: Klik hier om alle prijzen voor je USA-reis te vergelijken: vliegtickets, autohuur, rondreis, en meer!
Belangrijk: Nieuwe leden, voltooi je registratie door een nieuw onderwerp te starten in "Nieuwe forumleden introductie"!
Belangrijk: Nieuwe leden, voltooi je registratie door een nieuw onderwerp te starten in "Nieuwe forumleden introductie"!
Hoe heb je je vriendin/vrouw ontmoet in u.s.a
-
Petra/VS
- Medebeheerder
- Berichten: 18900
- Lid geworden op: 07 sep 2003, 15:10
- Locatie: Washington DC metro
- Contacteer:
Allereerst gefeliciteerd met jullie eerste anniversary, Raymond en Anneke! Wat gaat dat snel, het lijkt wel gisteren, dat we de eerste liefdesberichten te lezen kregen!
Erg leuk om ieders ervaringen te lezen, zoals altijd. Ik heb vorig jaar ons ontmoetingsverhaal in mijn blog geschreven, dus copieer ik dat voor het gemak maar hier:
Het begint in Annandale, Virginia. Ik ben 24 en woon (weer) bij mijn ouders, want drie jaar geleden ben ik naar de VS verhuisd na mijn studie in Utrecht en mag vanwege mijn visum nergens anders wonen. Ik werk bij een reisbureau en de uren zijn lang en laag betaald. Maar ik vind het allemaal een avontuur! Mijn Amerikaanse vriendin Melanie woont tegen een kleine vergoeding al een jaar bij mijn ouders in. Ook zij verdient bar weinig als "secretaresse" van een gierige advokaat. Mijn kamer is in de basement van het huis van mijn ouders en die van haar een zijkamertje daarvan, zonder ramen. Beiden betalen we huur aan mijn ouders en helpen we mee in de huishouding. Ik vind het heel fijn een vriendin hier te hebben wonen, na jarenlang in een gezellig studentenhuis in Utrecht te hebben gewoond. Het weer bij mijn ouders wonen is niet makkelijk, voor beide partijen.
Op een regenachtige zondag vervelen Melanie en ik ons. We hangen op mijn kamer en kijken door onze post. Daarbij zit een brief van een video dating service (hij bestaat nu nog: http://www.ge-dating.com), die we al vaak gezien hebben. Voorop zit een rode sticker met een hart en de "brief" is een vragenlijst over wie jij als jouw toekomstige ziet. We giechelen erom, stellen ons allerlei rijke mannen voor, die we via deze service zouden kunnen ontmoeten. In een vlaag van meligheid vullen we allebei een vragenlijst in en sturen hem op. We hebben allebei geen moeite mannen te ontmoeten, maar zijn ook geen van beiden nog gelukkig in de liefde. Dus waarom niet?
De volgende dag vertel ik een vriendin op mijn werk, dat ik die vragenlijst heb opgestuurd. Zij verklaart me helemaal voor gek, ze heeft een vriendin, die erbij is gegaan en die duizenden dollars heeft betaald. Ik besluit ter plekke iedere toenadering van die "service" af te slaan, want duizenden dollars heb ik absoluut niet, ik kan nauwelijks rondkomen van het minimum salaris, dat ik krijg!
Weken later, ik ben het voorval allang vergeten, belt er iemand van Great Expectations me op op mijn werk. Ik heb het zover weggestopt, dat ik geen idee heb, waar ze over praat. Ze heeft het over mijn "profile" en op ons werk hebben we ook "profiles" voor klanten, dus ik reageer heel verward. De vrouw aan de andere kant van de lijn denkt volgens mij, dat ze een langzame van geest aan de lijn heeft, want ze begint heel rustig en gearticuleerd te praten. Dat maakt me razend en inmiddels herinner ik me ook de vragenlijst en de kosten, die daaraan verbonden zitten.
Lange persoonlijke telefoongesprekken kunnen niet tijdens werkuren, anderen zijn ervoor ontslagen. Dus gauw vertel ik mevrouw Great Expectations, dat ik er noch de tijd noch het geld voor over heb om aan hun service deel te nemen. Maar ze laat zich niet afpoeieren en mijn baas staat achter mij mee te luisteren. De enige manier, waarop ik van haar af kan komen, is door een afspraak te maken. Vooruit, dan, donderdagavond om 7 uur mag er iemand bij mijn ouders langs komen. Mijn baas loopt weg, ik kan weer zijn tientallen telefoontjes, die wachten, opnemen. Dit bedrijf heeft chronisch te weinig medewerk(st)ers, geen wonder, want een lunchpauze is er niet, we moeten dan doorwerken met een stuk pizza op ons bureau. Om zes uur is de dag niet klaar, dan moeten we nog "opruimen" (d.w.z. reserveringen bevestigen), wat we tussen de tientallen telefoontjes niet konden doen. Pas om een uur of tien 's avonds kunnen we weg. Pas later leer ik, dat dit een zogenaamde "sweatshop" is, toen wist ik niet beter, dan dat dit werken in de Verenigde Staten betekende (en voor velen betekent het dat ook, nog steeds).
Donderdagavond komt plotseling en ik neem me voor meteen om de prijs van dit alles te vragen. John, van Great Expectations, arriveert klokslag 7 uur bij het huis van mijn ouders. We hebben allemaal al gegeten, ik ben voor de gelegenheid vroeg van mijn werk vertrokken, want ik wil mijn ouders niet met dit alles opzadelen.
John stelt zich voor en begint een heel verhaal, wat uitmondt in de belofte, dat ik met Thanksgiving mijn aanstaande man aan tafel zal hebben. Wat? Ik ben helemaal niet uit op een "aanstaande man", laat staan met Thanksgiving (twee maanden later). Mijn tegenvraag is: "Hoeveel gaat me dit kosten?".
Daar antwoordt John liever nog niet op (maar ik wil het weten!). Hij gaat verder met alle loftuitingen over Great Expectations, ze hebben doktoren, advokaten en andere professionelen als lid, die geen tijd hebben om vrouwen te ontmoeten, omdat hun werk zo druk is ("join the club", denk ik, al verdien ik geen honderdduizenden dollars zoals die professionelen). Ik zit er skeptisch bij en blijf om de prijs vragen. Eindelijk, rond 9 uur, noemt John de prijs: $2000. Precies wat ik verwacht, te duur, nee, veel te duur voor mij.
Rustig vertel ik hem, dat ik $9.000 per jaar verdien en dat dat niets overlaat voor zijn service. Maar het doet hem niets. Hij zal zijn baas wel bellen en die kan vast een betere prijs geven. Zucht! Iedere vijf minuten belt hij met de telefoon van mijn ouders (lokaal telefoneren is hier gelukkig gratis) zijn baas, iedere vijf minuten haalt die $50 van de prijs.
Het is een vermoeiend gedoe en uiteindelijk hebben mijn ouders genoeg van die vreemdeling in hun huis. Het is bijna elf uur en de prijs is nu $1000.
Nog steeds ver boven wat ik me kan veroorloven, maar mijn vader wil, dat ik John de deur uit werk. Great Expectations wint, zoveel jaren later nog, de prijs voor de meest volhardende verkoper! Ik schrijf met angst en beven een cheque uit voor $1000, wetend, dat ik drie dagen heb om die cheque te annuleren. John vertrekt triomfantelijk.
Heel bezorgd, omdat ik geld heb uitgegeven, dat ik niet heb, ga ik naar bed.
Ik doe geen oog dicht en 's ochtends bel ik klokslag negen uur Great Expectations om ze te vertellen, dat ik de cheque wil annuleren. Dat kan niet over de telefoon, wordt me vriendelijk door de dame aan de andere kant van de lijn verteld (het maakt niet uit hoe boos je wordt bij dit bedrijf, iedereen blijft even (irritant) vriendelijk!), u moet daarvoor naar ons hoofdkantoor in Georgetown komen.
Wat een gedoe en dat allemaal om iets, dat ik niet nodig heb! Mijn moeder biedt aan mee te gaan en ik neem dat aanbod dankbaar aan, want je hebt duidelijk ammunitie nodig om deze mensen van je af te slaan! We komen in Georgetown aan en het kantoor ziet er erg mooi uit, als een bibliotheek eigenlijk. Aan de ene kant zie je de mannen en hun persoonlijke beschrijvingen, aan de andere kant de vrouwen. Alles is met eikenhout bekleed en er is een videokamer, waar je de video's van mogelijke aanbid(st)ders kunt bekijken.
Mijn moeder en ik worden een klein kamertje binnen geloodst. Het enige waar ik aan kan denken is mijn $1000 cheque, die ik me absoluut niet kan veroorloven. Mijn moeder ziet al die dingen, die ik hierboven beschreef.
Zij vindt het wel een avontuur, een oudere man vraagt haar of zij ook lid is en we moeten nog jaren horen, hoe iemand haar wel zag zitten. Maar ik wil mijn $1000 terug!
Na lang wachten komt er eindelijk iemand om te vragen, of ik serieus mijn $1000 terug wil. Ja!! Die wil ik serieus terug! Maar hoeveel zou ik dan willen betalen voor een lidmaatschap bij deze prachtige club? En inderdaad zie ik nu ook, dat het allemaal wel erg mooi is. Mijn brein werkt koortsachtig, wat kan ik me veroorloven? Ik denk aan een lidmaatschap bij een sportschool en zeg "$300". De dame verbleekt (of is dat mijn
verbeelding?) en zegt, dat ze zo terug komt.
Mijn moeder is intussen verliefd op deze bibliotheek van beschikbare mannen en vrouwen. Ik deel haar gevoelens niet, want $1000 is serieus veel geld
voor mij en het is nog steeds niet officieel geannuleerd! Eindelijk komt
er weer iemand anders van het sales team, zoals ze zichzelf voorstellen, die mijn $300 voorstel (deed ik dat?) goedkeurt. Voor een jaar ben ik nu voor $300 lid van Great Expectations. Ik weet niet of ik blij moet zijn, hoewel Mr. Sales Team doet alsof ik de loterij heb gewonnen. Voor die $300 krijg ik ook nog een gratis video taping en foto sessie.
De foto sessie is leuk en er komen goede foto's uit. Ik ben niet zo blij met mijn video, maar we krijgen maar een kans, dus zo moet het maar zijn.
Mijn moeder vooral spoort me eindeloos aan om toch naar Georgetown te gaan.
Er zijn sociale aangelegenheden, zoals een diner op een boot op de Potomac en ik krijg heel wat "aanvragen". De service is erg netjes met privacy, iedereen heeft een nummer en een voornaam en als je iemand aanvraagt, die "ja" zegt, krijg je het telefoonnummer van die persoon.
Een tijd lang ga ik met een Amerikaan uit, die Nederlandse ouders heeft, zijn naam is Pieter. We kunnen het goed met elkaar vinden, maar de echte vonk is er niet. Ene "Clay" blijft mij maar aanvragen en uiteindelijk voel ik me genoodzaakt hem een vriendelijke brief te schrijven, waarom ik hem niet zie zitten. Ik krijg genoeg aanvragen, maar als ik dan naar de video's ga kijken (mijn ervaring is nu, dat video alles zegt, foto's niets!) blijken het niet bepaald mensen, waar ik ook maar iets mee gemeen heb.
Zo langzamerhand (Thanksgiving is allang weer voorbij, John had het niet bij het rechte eind) begin ik me te ergeren aan dit hele gebeuren. Maar het is mijn moeder, die me zegt, dat ik $300 heb uitgegeven en die moet ik tot het einde gebruiken. Zij gaat maar weer eens mee. We bekijken boeken (zoals in de bibliotheek) met mannen en haar oog valt op Rick (nummer 1721). Hij lacht zo guitig, vindt ze en ik moet toegeven, dat hij er erg leuk uitziet.
Dus vraag ik hem aan (de eerste aanvraag, die ik doe).
Een week later valt er een kaart in onze brievenbus, Rick heeft geen interesse in mij. Nou ja, ik vond hem leuk, maar kan ook zonder. Maar tot mijn verbazing komt er een week of wat later nog een kaart, weer van Rick (naar mijn idee dezelfde) die mij graag zou ontmoeten. Nu ben ik verward en ga terug naar Georgetown om de boeken nog eens na te kijken. Het blijkt, dat Rick 1721 en Rick 1720 (die ik absoluut niet leuk zou vinden!) vlak naast elkaar staan. Of ik heb het verkeerde nummer doorgegeven, of de centrale heeft het verkeerde nummer ingetoetst, ik ben in ieder geval blij, dat hij ook "nee" zei!!
Op het verzoek van Rick 1721 zeg ik "Ja" en krijg zijn telefoon nummer.
Oei, spannend! Ik heb nog nooit een man zomaar opgebeld, maar op 7 februari
1987 doe ik dat wel. Ik krijg Rick meteen aan de lijn, hij is net terug van een ski trip naar Vermont. We kletsen tot diep in de nacht en er is zeker een connectie. We spreken af om op 9 februari naar de film te gaan. Die date is zo succesvol, dat we elkaar meteen trouw zweren (love at first sight?).
Later bleek, dat Rick mij al verscheidene keren had aangevraagd, maar dat ik telkens geblokkeerd stond (omdat iemand anders mij had aangevraagd). Zo hebben wij elkaar aangevraagd! Toeval?
Na bijna 19 jaar samen kan ik alleen maar zeggen, dat dat geen verkeerde beslissing was. We zijn elkaars beste vrienden, hij is mijn steun door alle pijnen en moeilijkheden, die mijn fibromyalgie met zich meebrengt. Ik ben er om voor de kinderen en het huis te zorgen tijdens zijn vele reizen. Ik kan me geen betere partner voorstellen dan Rick, iedere dag realiseer ik me, hoe gelukkig ik ben met hem. Op 27 augustus 1987 verloofden wij ons en op 20 augustus 1988 zijn we getrouwd. We zijn tot vandaag elkaars beste vrienden.
Erg leuk om ieders ervaringen te lezen, zoals altijd. Ik heb vorig jaar ons ontmoetingsverhaal in mijn blog geschreven, dus copieer ik dat voor het gemak maar hier:
Het begint in Annandale, Virginia. Ik ben 24 en woon (weer) bij mijn ouders, want drie jaar geleden ben ik naar de VS verhuisd na mijn studie in Utrecht en mag vanwege mijn visum nergens anders wonen. Ik werk bij een reisbureau en de uren zijn lang en laag betaald. Maar ik vind het allemaal een avontuur! Mijn Amerikaanse vriendin Melanie woont tegen een kleine vergoeding al een jaar bij mijn ouders in. Ook zij verdient bar weinig als "secretaresse" van een gierige advokaat. Mijn kamer is in de basement van het huis van mijn ouders en die van haar een zijkamertje daarvan, zonder ramen. Beiden betalen we huur aan mijn ouders en helpen we mee in de huishouding. Ik vind het heel fijn een vriendin hier te hebben wonen, na jarenlang in een gezellig studentenhuis in Utrecht te hebben gewoond. Het weer bij mijn ouders wonen is niet makkelijk, voor beide partijen.
Op een regenachtige zondag vervelen Melanie en ik ons. We hangen op mijn kamer en kijken door onze post. Daarbij zit een brief van een video dating service (hij bestaat nu nog: http://www.ge-dating.com), die we al vaak gezien hebben. Voorop zit een rode sticker met een hart en de "brief" is een vragenlijst over wie jij als jouw toekomstige ziet. We giechelen erom, stellen ons allerlei rijke mannen voor, die we via deze service zouden kunnen ontmoeten. In een vlaag van meligheid vullen we allebei een vragenlijst in en sturen hem op. We hebben allebei geen moeite mannen te ontmoeten, maar zijn ook geen van beiden nog gelukkig in de liefde. Dus waarom niet?
De volgende dag vertel ik een vriendin op mijn werk, dat ik die vragenlijst heb opgestuurd. Zij verklaart me helemaal voor gek, ze heeft een vriendin, die erbij is gegaan en die duizenden dollars heeft betaald. Ik besluit ter plekke iedere toenadering van die "service" af te slaan, want duizenden dollars heb ik absoluut niet, ik kan nauwelijks rondkomen van het minimum salaris, dat ik krijg!
Weken later, ik ben het voorval allang vergeten, belt er iemand van Great Expectations me op op mijn werk. Ik heb het zover weggestopt, dat ik geen idee heb, waar ze over praat. Ze heeft het over mijn "profile" en op ons werk hebben we ook "profiles" voor klanten, dus ik reageer heel verward. De vrouw aan de andere kant van de lijn denkt volgens mij, dat ze een langzame van geest aan de lijn heeft, want ze begint heel rustig en gearticuleerd te praten. Dat maakt me razend en inmiddels herinner ik me ook de vragenlijst en de kosten, die daaraan verbonden zitten.
Lange persoonlijke telefoongesprekken kunnen niet tijdens werkuren, anderen zijn ervoor ontslagen. Dus gauw vertel ik mevrouw Great Expectations, dat ik er noch de tijd noch het geld voor over heb om aan hun service deel te nemen. Maar ze laat zich niet afpoeieren en mijn baas staat achter mij mee te luisteren. De enige manier, waarop ik van haar af kan komen, is door een afspraak te maken. Vooruit, dan, donderdagavond om 7 uur mag er iemand bij mijn ouders langs komen. Mijn baas loopt weg, ik kan weer zijn tientallen telefoontjes, die wachten, opnemen. Dit bedrijf heeft chronisch te weinig medewerk(st)ers, geen wonder, want een lunchpauze is er niet, we moeten dan doorwerken met een stuk pizza op ons bureau. Om zes uur is de dag niet klaar, dan moeten we nog "opruimen" (d.w.z. reserveringen bevestigen), wat we tussen de tientallen telefoontjes niet konden doen. Pas om een uur of tien 's avonds kunnen we weg. Pas later leer ik, dat dit een zogenaamde "sweatshop" is, toen wist ik niet beter, dan dat dit werken in de Verenigde Staten betekende (en voor velen betekent het dat ook, nog steeds).
Donderdagavond komt plotseling en ik neem me voor meteen om de prijs van dit alles te vragen. John, van Great Expectations, arriveert klokslag 7 uur bij het huis van mijn ouders. We hebben allemaal al gegeten, ik ben voor de gelegenheid vroeg van mijn werk vertrokken, want ik wil mijn ouders niet met dit alles opzadelen.
John stelt zich voor en begint een heel verhaal, wat uitmondt in de belofte, dat ik met Thanksgiving mijn aanstaande man aan tafel zal hebben. Wat? Ik ben helemaal niet uit op een "aanstaande man", laat staan met Thanksgiving (twee maanden later). Mijn tegenvraag is: "Hoeveel gaat me dit kosten?".
Daar antwoordt John liever nog niet op (maar ik wil het weten!). Hij gaat verder met alle loftuitingen over Great Expectations, ze hebben doktoren, advokaten en andere professionelen als lid, die geen tijd hebben om vrouwen te ontmoeten, omdat hun werk zo druk is ("join the club", denk ik, al verdien ik geen honderdduizenden dollars zoals die professionelen). Ik zit er skeptisch bij en blijf om de prijs vragen. Eindelijk, rond 9 uur, noemt John de prijs: $2000. Precies wat ik verwacht, te duur, nee, veel te duur voor mij.
Rustig vertel ik hem, dat ik $9.000 per jaar verdien en dat dat niets overlaat voor zijn service. Maar het doet hem niets. Hij zal zijn baas wel bellen en die kan vast een betere prijs geven. Zucht! Iedere vijf minuten belt hij met de telefoon van mijn ouders (lokaal telefoneren is hier gelukkig gratis) zijn baas, iedere vijf minuten haalt die $50 van de prijs.
Het is een vermoeiend gedoe en uiteindelijk hebben mijn ouders genoeg van die vreemdeling in hun huis. Het is bijna elf uur en de prijs is nu $1000.
Nog steeds ver boven wat ik me kan veroorloven, maar mijn vader wil, dat ik John de deur uit werk. Great Expectations wint, zoveel jaren later nog, de prijs voor de meest volhardende verkoper! Ik schrijf met angst en beven een cheque uit voor $1000, wetend, dat ik drie dagen heb om die cheque te annuleren. John vertrekt triomfantelijk.
Heel bezorgd, omdat ik geld heb uitgegeven, dat ik niet heb, ga ik naar bed.
Ik doe geen oog dicht en 's ochtends bel ik klokslag negen uur Great Expectations om ze te vertellen, dat ik de cheque wil annuleren. Dat kan niet over de telefoon, wordt me vriendelijk door de dame aan de andere kant van de lijn verteld (het maakt niet uit hoe boos je wordt bij dit bedrijf, iedereen blijft even (irritant) vriendelijk!), u moet daarvoor naar ons hoofdkantoor in Georgetown komen.
Wat een gedoe en dat allemaal om iets, dat ik niet nodig heb! Mijn moeder biedt aan mee te gaan en ik neem dat aanbod dankbaar aan, want je hebt duidelijk ammunitie nodig om deze mensen van je af te slaan! We komen in Georgetown aan en het kantoor ziet er erg mooi uit, als een bibliotheek eigenlijk. Aan de ene kant zie je de mannen en hun persoonlijke beschrijvingen, aan de andere kant de vrouwen. Alles is met eikenhout bekleed en er is een videokamer, waar je de video's van mogelijke aanbid(st)ders kunt bekijken.
Mijn moeder en ik worden een klein kamertje binnen geloodst. Het enige waar ik aan kan denken is mijn $1000 cheque, die ik me absoluut niet kan veroorloven. Mijn moeder ziet al die dingen, die ik hierboven beschreef.
Zij vindt het wel een avontuur, een oudere man vraagt haar of zij ook lid is en we moeten nog jaren horen, hoe iemand haar wel zag zitten. Maar ik wil mijn $1000 terug!
Na lang wachten komt er eindelijk iemand om te vragen, of ik serieus mijn $1000 terug wil. Ja!! Die wil ik serieus terug! Maar hoeveel zou ik dan willen betalen voor een lidmaatschap bij deze prachtige club? En inderdaad zie ik nu ook, dat het allemaal wel erg mooi is. Mijn brein werkt koortsachtig, wat kan ik me veroorloven? Ik denk aan een lidmaatschap bij een sportschool en zeg "$300". De dame verbleekt (of is dat mijn
verbeelding?) en zegt, dat ze zo terug komt.
Mijn moeder is intussen verliefd op deze bibliotheek van beschikbare mannen en vrouwen. Ik deel haar gevoelens niet, want $1000 is serieus veel geld
voor mij en het is nog steeds niet officieel geannuleerd! Eindelijk komt
er weer iemand anders van het sales team, zoals ze zichzelf voorstellen, die mijn $300 voorstel (deed ik dat?) goedkeurt. Voor een jaar ben ik nu voor $300 lid van Great Expectations. Ik weet niet of ik blij moet zijn, hoewel Mr. Sales Team doet alsof ik de loterij heb gewonnen. Voor die $300 krijg ik ook nog een gratis video taping en foto sessie.
De foto sessie is leuk en er komen goede foto's uit. Ik ben niet zo blij met mijn video, maar we krijgen maar een kans, dus zo moet het maar zijn.
Mijn moeder vooral spoort me eindeloos aan om toch naar Georgetown te gaan.
Er zijn sociale aangelegenheden, zoals een diner op een boot op de Potomac en ik krijg heel wat "aanvragen". De service is erg netjes met privacy, iedereen heeft een nummer en een voornaam en als je iemand aanvraagt, die "ja" zegt, krijg je het telefoonnummer van die persoon.
Een tijd lang ga ik met een Amerikaan uit, die Nederlandse ouders heeft, zijn naam is Pieter. We kunnen het goed met elkaar vinden, maar de echte vonk is er niet. Ene "Clay" blijft mij maar aanvragen en uiteindelijk voel ik me genoodzaakt hem een vriendelijke brief te schrijven, waarom ik hem niet zie zitten. Ik krijg genoeg aanvragen, maar als ik dan naar de video's ga kijken (mijn ervaring is nu, dat video alles zegt, foto's niets!) blijken het niet bepaald mensen, waar ik ook maar iets mee gemeen heb.
Zo langzamerhand (Thanksgiving is allang weer voorbij, John had het niet bij het rechte eind) begin ik me te ergeren aan dit hele gebeuren. Maar het is mijn moeder, die me zegt, dat ik $300 heb uitgegeven en die moet ik tot het einde gebruiken. Zij gaat maar weer eens mee. We bekijken boeken (zoals in de bibliotheek) met mannen en haar oog valt op Rick (nummer 1721). Hij lacht zo guitig, vindt ze en ik moet toegeven, dat hij er erg leuk uitziet.
Dus vraag ik hem aan (de eerste aanvraag, die ik doe).
Een week later valt er een kaart in onze brievenbus, Rick heeft geen interesse in mij. Nou ja, ik vond hem leuk, maar kan ook zonder. Maar tot mijn verbazing komt er een week of wat later nog een kaart, weer van Rick (naar mijn idee dezelfde) die mij graag zou ontmoeten. Nu ben ik verward en ga terug naar Georgetown om de boeken nog eens na te kijken. Het blijkt, dat Rick 1721 en Rick 1720 (die ik absoluut niet leuk zou vinden!) vlak naast elkaar staan. Of ik heb het verkeerde nummer doorgegeven, of de centrale heeft het verkeerde nummer ingetoetst, ik ben in ieder geval blij, dat hij ook "nee" zei!!
Op het verzoek van Rick 1721 zeg ik "Ja" en krijg zijn telefoon nummer.
Oei, spannend! Ik heb nog nooit een man zomaar opgebeld, maar op 7 februari
1987 doe ik dat wel. Ik krijg Rick meteen aan de lijn, hij is net terug van een ski trip naar Vermont. We kletsen tot diep in de nacht en er is zeker een connectie. We spreken af om op 9 februari naar de film te gaan. Die date is zo succesvol, dat we elkaar meteen trouw zweren (love at first sight?).
Later bleek, dat Rick mij al verscheidene keren had aangevraagd, maar dat ik telkens geblokkeerd stond (omdat iemand anders mij had aangevraagd). Zo hebben wij elkaar aangevraagd! Toeval?
Na bijna 19 jaar samen kan ik alleen maar zeggen, dat dat geen verkeerde beslissing was. We zijn elkaars beste vrienden, hij is mijn steun door alle pijnen en moeilijkheden, die mijn fibromyalgie met zich meebrengt. Ik ben er om voor de kinderen en het huis te zorgen tijdens zijn vele reizen. Ik kan me geen betere partner voorstellen dan Rick, iedere dag realiseer ik me, hoe gelukkig ik ben met hem. Op 27 augustus 1987 verloofden wij ons en op 20 augustus 1988 zijn we getrouwd. We zijn tot vandaag elkaars beste vrienden.
Boek hier uw Nederlandstalige rondleidingen in en rond Washington DC
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Petra,
Wat een geweldig verhaal zeg! Ik heb het met veel plezier gelezen!!
Gr,
Rebecca
Wat een geweldig verhaal zeg! Ik heb het met veel plezier gelezen!!
Gr,
Rebecca
onze blog - Bouwmanfamily
-
doreennicole
- Amerika-expert
- Berichten: 1591
- Lid geworden op: 26 jan 2005, 13:24
-
Petra/VS
- Medebeheerder
- Berichten: 18900
- Lid geworden op: 07 sep 2003, 15:10
- Locatie: Washington DC metro
- Contacteer:
Ha ha ha, inderdaad, nu je het zegt! Hij was heel wat duurder uit voor mij, want hij heeft wel volle prijs betaald 
. Voor een levenslang lidmaatschap weliswaar, wat ik hem heb doen verkopen, stel je voor! 
. Voor een levenslang lidmaatschap weliswaar, wat ik hem heb doen verkopen, stel je voor! Boek hier uw Nederlandstalige rondleidingen in en rond Washington DC
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
... hij speelde misschien op zeker... is het niet binnen drie maanden dan is het binnen 3 jaar...
Eerste post op dit forum
Ik heb mijn vrouw in 1997 ontmoet op het Internet, in een chatroom. Het klikte, en in 1998 besloten we bij elkaar in te wonen. Zij wilde graag naar Europa, en ik was in Nederland net begonnen met mijn carriere, dus besloten we dat het Nederland werd. Vanaf Maart 1998 woonde mijn vrouw dus bij mij in Nederland.
In 1999 zijn we getrouwd, anderhalf jaar na onze eerste oog-in-oog ontmoeting, en meer dan twee en een half jaar na onze internet ontmoeting. Na een aantal jaren in Nederland gewoond te hebben vroeg ze in 2001 de Nederlandse nationaliteit aan, en deze werd gegeven. Ze heeft dus nu zowel een Amerikaans als Nederlands paspoort.
Eind 2001 besloten we naar de VS te verhuizen. Na 9/11 wilde mijn schoonmoeder liever haar dochter in de buurt hebben, en mijn vrouw begon ook een beetje heimwee te krijgen.
Door de DCF procedure en een I-130 aanvraag verkreeg ik in December 2001 toegang tot de VS, en omdat we nog e.e.a. moesten regelen vertrokken we in April 2002 naar de VS, en wel naar Orange, CA.
Drie jaar later, in 2005, kwam ik in aanmerking voor het Amerikaans staatsburgerschap. Ik heb dit aangevraagd, en na ongeveer een jaar mocht in in Januari 2006 opkomen voor het interview, en in Maart kon ik mijn eed afleggen in Los Angeles.
Ik mag ook mijn Nederlandse nationaliteit behouden, en ben dus een kersverse Amerikaan
Mijn vrouw en ik delen dus samen 4 paspoorten nu, 2x Nederlands, 2x Amerikaans.
Ik heb mijn vrouw in 1997 ontmoet op het Internet, in een chatroom. Het klikte, en in 1998 besloten we bij elkaar in te wonen. Zij wilde graag naar Europa, en ik was in Nederland net begonnen met mijn carriere, dus besloten we dat het Nederland werd. Vanaf Maart 1998 woonde mijn vrouw dus bij mij in Nederland.
In 1999 zijn we getrouwd, anderhalf jaar na onze eerste oog-in-oog ontmoeting, en meer dan twee en een half jaar na onze internet ontmoeting. Na een aantal jaren in Nederland gewoond te hebben vroeg ze in 2001 de Nederlandse nationaliteit aan, en deze werd gegeven. Ze heeft dus nu zowel een Amerikaans als Nederlands paspoort.
Eind 2001 besloten we naar de VS te verhuizen. Na 9/11 wilde mijn schoonmoeder liever haar dochter in de buurt hebben, en mijn vrouw begon ook een beetje heimwee te krijgen.
Door de DCF procedure en een I-130 aanvraag verkreeg ik in December 2001 toegang tot de VS, en omdat we nog e.e.a. moesten regelen vertrokken we in April 2002 naar de VS, en wel naar Orange, CA.
Drie jaar later, in 2005, kwam ik in aanmerking voor het Amerikaans staatsburgerschap. Ik heb dit aangevraagd, en na ongeveer een jaar mocht in in Januari 2006 opkomen voor het interview, en in Maart kon ik mijn eed afleggen in Los Angeles.
Ik mag ook mijn Nederlandse nationaliteit behouden, en ben dus een kersverse Amerikaan
Mijn vrouw en ik delen dus samen 4 paspoorten nu, 2x Nederlands, 2x Amerikaans.
-
enger003
- Amerikakenner
- Berichten: 560
- Lid geworden op: 09 mar 2005, 00:31
- Locatie: Almere
- Contacteer:
Hallo Maarten (ik neem ten minste aan dat je zo heet), allereerst uiteraard van harte welkom hier op dit forum.
Leuk verhaal om zo te lezen, en zo te zien hebben jullie het goed getroffen.
Ik zie dat je ook al je eerste bijdragen aan dit forum hebt gedaan, en ik ben blij dat je mensen een goed advies kan geven, vooral onze jongelui die liefst op stel en sprong naar Amerika willen emigreren.
Misschien luisteren ze naar een Nederlander die daar woont.
Ik hoop dat we je nog veel op dit forum terug mogen zien.
Groet, Eric
Leuk verhaal om zo te lezen, en zo te zien hebben jullie het goed getroffen.
Ik zie dat je ook al je eerste bijdragen aan dit forum hebt gedaan, en ik ben blij dat je mensen een goed advies kan geven, vooral onze jongelui die liefst op stel en sprong naar Amerika willen emigreren.
Misschien luisteren ze naar een Nederlander die daar woont.
Ik hoop dat we je nog veel op dit forum terug mogen zien.
Groet, Eric
**************************
kijk ook eens op mijn weblog:
http://engers.web-log.nl
**************************
kijk ook eens op mijn weblog:
http://engers.web-log.nl
**************************
-
Petra/VS
- Medebeheerder
- Berichten: 18900
- Lid geworden op: 07 sep 2003, 15:10
- Locatie: Washington DC metro
- Contacteer:
Hee, leuk je hier ook te zien, Maarten! Welkom!
Boek hier uw Nederlandstalige rondleidingen in en rond Washington DC
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Dagboek over ons leven in de VS(reisverslagen rechtse kolom)
"Heaven and Earth never agreed to frame a better place for man's habitation than Virginia"~Capt. John Smith
Is natuurlijk geen geld voor een levenslang lidmaatschap ... 19 jaar samen en nog steeds heel gelukkig, dat doet niet iedereen je na : )) - Je ziet helaas veel jonge gezinnen uit elkaar gaan nu. Wij zijn dit jaar 10 jaar getrouwd (12 jaar samen), en hebben het nog steeds heel leuk samen .... daar moet je uiteraard ook aan werken ; ))Petra/VS schreef:Ha ha ha, inderdaad, nu je het zegt! Hij was heel wat duurder uit voor mij, want hij heeft wel volle prijs betaald
Mooi verhaal Petra : ))
Sandy
-
kastelke
- Amerika-expert
- Berichten: 18397
- Lid geworden op: 02 feb 2005, 08:56
- Locatie: Oakville, Ontario
- Contacteer:
Reden te meer om eens over de grenzen te gaan kijken, lijkt me!dolphin schreef:Goh, ik kan er niet eens een vinden in Nederland....
Prachtige verhalen allemaal!
Elke
*PR in Canada sinds 2010* - *Canadian Citizen sinds Februari 2016* - *DV-2017 winnaar met Case number EU11xxx*
Ons leven in Oakville, ON
*PR in Canada sinds 2010* - *Canadian Citizen sinds Februari 2016* - *DV-2017 winnaar met Case number EU11xxx*
Ons leven in Oakville, ON
Het Internet is grootdolphin schreef:Goh, ik kan er niet eens een vinden in Nederland....
Prachtige verhalen allemaal!
Alhoewel ik het tegenwoordig eigenlijk liever niet aanraad.... toen wij elkaar ontmoetten in 1997 waren we nog pioniers. Mijn ouders hadden toen nog zoiets van.... "Internet?" wat is dat nou weer? En hoe ontmoet je nou iemand op een computer?Tegenwoordig hebben ze een webcam en communiceren we zelf via internet.
- Maar ja... er zijn tegenwoordig ook veel meer gekken op internet te vinden, dus gebruik gewoon je verstand. 
Ik ken mijn vriend dus ook via internet, niet via een chatroom, maar via een spel
Ik "ontmoette" hem een ongeveer jaar geleden en we konden meteen goed met elkaar opschieten. Ik had op dat moment een niet al te serieuze relatie, hij kwam net uit een hele moeizame. We kletsten vaak gezellig, en ook konden we bij elkaar ons hart luchten over dingen.
Even later werd ik op de server waar ik speelde "Game Master", en hij werd mijn "baas". We spraken elkaar dus ook veel vaker, ook op MSN etc. We trokken eigenlijk steeds meer naar elkaar toe, en hij had wel eens voor de gein gezegd dat ie me voor een keer naar Amerika zou halen, om te zien hoe het daar was. We werden eigenlijk steeds serieuzer, en begonnen toch wel gevoelens voor elkaar te krijgen. We spraken elkaar steeds vaker, ook op skype, en zagen elkaar via de webcam. Ik heb toen mijn toenmalige relatie beindigd, niet om hem, maar wel doordat hij me liet zien dat ik een hoop miste, dingen die ik eigenlijk toch wel erg belangrijk vond.
Na een tijdje besloot hij dat hij me wilde komen opzoeken in Nederland. We spraken af dat hij in februari zou komen. Met de feestdagen misten we elkaar toch wel heel erg. Mijn ouders waren van de situatie op de hoogte en mijn moeder was blij dat ik iemand had gevonden waar het goed mee klikte, ook al woonde ie dan in Amerika. Ik zat op de bank bij mijn tante, na een kerstdiner, en zei tegen mijn moeder: "Wel vreemd, dat je iemand kan missen, zonder hem in het echt gezien te hebben." Waarop zij grapte:"Nou dan ga je er toch naar toe?!" Nu ben ik heel erg impulsief van aard, en zulke dingen moet je tegen mij dus echt niet zeggen.
3 dagen later had ik mijn ticket dus. Mijn moeder had het totaal niet verwacht, en was er in het begin dus ook niet echt blij mee. Later draaide ze bij, en ze zei:"Veel plezier in Amerika schat!". Het was wel fijn te weten dat mijn ouders achter me stonden. Ze hebben hem toen ook gezien via de webcam, en een tijdje gesproken, zodat ze konden zien dat het niet een of andere engerd was die jonge meisjes probeerde te versieren via internet.
Begin januari ben ik dus op het vliegtuig gestapt. Eerst naar Philadelphia, en daar overgestapt naar Albany, NY. Albany International Airport is niet zo groot, en het was nagenoeg leeg. Toen ik aankwam zag ik hem meteen staan. Ik liep met een big smile op hem af en we vlogen elkaar in de armen. Het klikte vanaf het eerste moment, en ik heb een 2,5 geweldige weken gehad. Ik was niet alleen verliefd op hem, maar ook op de omgeving, de mentaliteit van de mensen, op alles eigenlijk. Toen de tijd naderde dat ik weer terug moest, wilde ik echt niet gaan. We maakten grapjes over dat ik maar "per ongeluk" moest uitglijden op de bevroren wegen, en mijn been breken. Maar helaas. Ik moest weer terug naar huis.
We misten elkaar ontzettend. We spraken elkaar op skype, en viel met headset op in slaap. In maart is ie dan naar Nederland gekomen, voor mijn verjaardag. Hij had het zo naar zijn zin, dat hij nog 1,5 week bijboekte, hij is dus bijna een maand gebleven. Het afscheid was natuurlijk weer een ramp.
We proberen zo zachtjes aan de toekomst een beetje in te plannen, misschien gaat het allemaal snel, maar het voelt gewoon goed. Hij zou graag naar Nederland komen, maar hij heeft een zoontje van 1,5 uit zijn vorige relatie, en ik verdien op het moment niet genoeg om hem te sponsoren. Dus waarschijnlijk zal ik daar belanden, iets wat ik totaal niet erg vind. Hij zei altijd dat ie me niet weg wilde halen bij mijn familie. Waarop ik antwoordde dat mijn ouders oud genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen We hebben er ook met mijn ouders over gepraat, en die staan volledig achter ons, en hebben ook alle hulp aangeboden om alles te plannen, en te regelen. We hebben ook besloten dat we, als ik daar zal gaan wonen, we gaan trouwen. Ook daar staan mijn ouders gelukkig achter.
Nu ga ik van de zomer, als mijn werk me onbetaald verlof wil geven, weer voor 2 maanden naar de States, om echt een duidelijker beeld te krijgen van hoe het daar is, en of ik er dus zou willen/kunnen wonen. Verder zullen we hard moeten werken om alles te bereiken wat we willen, maar ik zal er volledig voor gaan, en alles doen wat ik kan.
Ik "ontmoette" hem een ongeveer jaar geleden en we konden meteen goed met elkaar opschieten. Ik had op dat moment een niet al te serieuze relatie, hij kwam net uit een hele moeizame. We kletsten vaak gezellig, en ook konden we bij elkaar ons hart luchten over dingen.
Even later werd ik op de server waar ik speelde "Game Master", en hij werd mijn "baas". We spraken elkaar dus ook veel vaker, ook op MSN etc. We trokken eigenlijk steeds meer naar elkaar toe, en hij had wel eens voor de gein gezegd dat ie me voor een keer naar Amerika zou halen, om te zien hoe het daar was. We werden eigenlijk steeds serieuzer, en begonnen toch wel gevoelens voor elkaar te krijgen. We spraken elkaar steeds vaker, ook op skype, en zagen elkaar via de webcam. Ik heb toen mijn toenmalige relatie beindigd, niet om hem, maar wel doordat hij me liet zien dat ik een hoop miste, dingen die ik eigenlijk toch wel erg belangrijk vond.
Na een tijdje besloot hij dat hij me wilde komen opzoeken in Nederland. We spraken af dat hij in februari zou komen. Met de feestdagen misten we elkaar toch wel heel erg. Mijn ouders waren van de situatie op de hoogte en mijn moeder was blij dat ik iemand had gevonden waar het goed mee klikte, ook al woonde ie dan in Amerika. Ik zat op de bank bij mijn tante, na een kerstdiner, en zei tegen mijn moeder: "Wel vreemd, dat je iemand kan missen, zonder hem in het echt gezien te hebben." Waarop zij grapte:"Nou dan ga je er toch naar toe?!" Nu ben ik heel erg impulsief van aard, en zulke dingen moet je tegen mij dus echt niet zeggen.
3 dagen later had ik mijn ticket dus. Mijn moeder had het totaal niet verwacht, en was er in het begin dus ook niet echt blij mee. Later draaide ze bij, en ze zei:"Veel plezier in Amerika schat!". Het was wel fijn te weten dat mijn ouders achter me stonden. Ze hebben hem toen ook gezien via de webcam, en een tijdje gesproken, zodat ze konden zien dat het niet een of andere engerd was die jonge meisjes probeerde te versieren via internet.
Begin januari ben ik dus op het vliegtuig gestapt. Eerst naar Philadelphia, en daar overgestapt naar Albany, NY. Albany International Airport is niet zo groot, en het was nagenoeg leeg. Toen ik aankwam zag ik hem meteen staan. Ik liep met een big smile op hem af en we vlogen elkaar in de armen. Het klikte vanaf het eerste moment, en ik heb een 2,5 geweldige weken gehad. Ik was niet alleen verliefd op hem, maar ook op de omgeving, de mentaliteit van de mensen, op alles eigenlijk. Toen de tijd naderde dat ik weer terug moest, wilde ik echt niet gaan. We maakten grapjes over dat ik maar "per ongeluk" moest uitglijden op de bevroren wegen, en mijn been breken. Maar helaas. Ik moest weer terug naar huis.
We misten elkaar ontzettend. We spraken elkaar op skype, en viel met headset op in slaap. In maart is ie dan naar Nederland gekomen, voor mijn verjaardag. Hij had het zo naar zijn zin, dat hij nog 1,5 week bijboekte, hij is dus bijna een maand gebleven. Het afscheid was natuurlijk weer een ramp.
We proberen zo zachtjes aan de toekomst een beetje in te plannen, misschien gaat het allemaal snel, maar het voelt gewoon goed. Hij zou graag naar Nederland komen, maar hij heeft een zoontje van 1,5 uit zijn vorige relatie, en ik verdien op het moment niet genoeg om hem te sponsoren. Dus waarschijnlijk zal ik daar belanden, iets wat ik totaal niet erg vind. Hij zei altijd dat ie me niet weg wilde halen bij mijn familie. Waarop ik antwoordde dat mijn ouders oud genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen
We hebben er ook met mijn ouders over gepraat, en die staan volledig achter ons, en hebben ook alle hulp aangeboden om alles te plannen, en te regelen. We hebben ook besloten dat we, als ik daar zal gaan wonen, we gaan trouwen. Ook daar staan mijn ouders gelukkig achter.Nu ga ik van de zomer, als mijn werk me onbetaald verlof wil geven, weer voor 2 maanden naar de States, om echt een duidelijker beeld te krijgen van hoe het daar is, en of ik er dus zou willen/kunnen wonen. Verder zullen we hard moeten werken om alles te bereiken wat we willen, maar ik zal er volledig voor gaan, en alles doen wat ik kan.
Ik heb mijn meisje in Nederland ontmoet.. Zij was op een study abroad trip naar Europa (vorige zomer). Ze zat voornamelijk in London (haar appartement was vlak bij de ontplofte bus, tijdens de aanslagen) en ze was een aantal dagen in Nederland met haar groep. Tijdens haar verbijf in NL logeerde ze in een hotel in Scheveningen.
Ik ging op vrijdag 22 juli 2005 uit met wat vrienden naar een enorm gezellig bar in Scheveningen (Crazy Piano's). Zij was eigenlijk van plan om naar bed te gaan, maar toen een jongen in haar groep uit ging, besloot ze om toch mee te gaan. Ze bleek hem een beetje leuk te vinden.
Ze kwamen aan het tafeltje naast mij en mijn vrienden te zitten, die jongen ging er al vrij snel van door (hij is een enorme eikel, is zij gelukkig ook achter gekomen) en toen vroeg ze of ze bij ons mocht komen zitten, want ja het is toch saai in je eentje en als je 9 euro entree hebt betaald ga je niet zo snel weg.
We hebben een hele tijd gepraat en het klikte bijzonder goed en toen Crazy Piano's rond een uurtje of 4 's nachts dicht ging (en wij een behoorlijk slokje op hadden) zijn we op de een of andere manier met al onze kleren aan in zee beland (foto). Ik heb haar toen netjes naar haar hotel gebracht en we hebben nummers en emailadressen uitgewisseld. De volgende avond kon ik helaas niet en zij zou die zondag al weer weg gaan. We hebben toch nog even twee uur voordat zij terug ging naar London afgesproken en het klikte weer heel goed.
Het weekend daarop zou zij met wat vriendinnen naar Parijs gaan, maar ergens die zondag dat we afscheid namen besloot ze om dat niet te doen (ondanks dat ze al betaald had) en boekte ze een easyjet ticket naar Amsterdam. Ze heeft toen 5 dagen bij mij gelogeerd en ik moet zeggen dat waren de mooiste 5 dagen van mijn (korte) leven. Vijf dagen duren kort en zeker als je net verliefd bent is het afscheid verschikkelijk. Maar zij moest terug naar London en niet lang daarna terug naar Michigan. Sindsdien zijn er honderden (nee duizenden) euro's en dollars uitgeven.
In november ben ik voor het eerst naar de VS gereisd. Op dag 1 heb ik gelijk al een groot deel van de familie van haar moeders kant ontmoet (30 mensen, toch wel overdonderend!), de dag daarna haar vader (haar ouders zijn gescheiden). Een weekje is zo voorbij, maar gelukkig zou zij een maand later 3 weken naar NL komen voor kerst en nieuwjaar.
Vlak voor nieuwjaar is Jessica (laat ik gelijk haar naam maar eens noemen) dan toch naar parijs geweest, maar deze keer met mij. 3 dagen in de stad van de romantiek Daarna heb ik nog even 'wraak' genomen en heb haar meegesleept naar Duitsland om de familie van mijn moeders kant te ontmoeten.
In begin maart is ze wederom een weekje hierheen gekomen, vanwege mijn verjaardag en in april ben ik weer een weekje daarheen geweest.
Op 23 juni vertrek ik voor twee maanden naar de VS En uiteindelijk is het de bedoeling dat ik na mijn studie naar de VS emigreer (zij wil toch graag in de VS blijven, en ik heb zelf geen enorme binding met NL qua het er wonen).
Dit is zo in het kort mijn verhaal
Ik ging op vrijdag 22 juli 2005 uit met wat vrienden naar een enorm gezellig bar in Scheveningen (Crazy Piano's). Zij was eigenlijk van plan om naar bed te gaan, maar toen een jongen in haar groep uit ging, besloot ze om toch mee te gaan. Ze bleek hem een beetje leuk te vinden.
Ze kwamen aan het tafeltje naast mij en mijn vrienden te zitten, die jongen ging er al vrij snel van door (hij is een enorme eikel, is zij gelukkig ook achter gekomen) en toen vroeg ze of ze bij ons mocht komen zitten, want ja het is toch saai in je eentje en als je 9 euro entree hebt betaald ga je niet zo snel weg.
We hebben een hele tijd gepraat en het klikte bijzonder goed en toen Crazy Piano's rond een uurtje of 4 's nachts dicht ging (en wij een behoorlijk slokje op hadden) zijn we op de een of andere manier met al onze kleren aan in zee beland (foto). Ik heb haar toen netjes naar haar hotel gebracht en we hebben nummers en emailadressen uitgewisseld. De volgende avond kon ik helaas niet en zij zou die zondag al weer weg gaan. We hebben toch nog even twee uur voordat zij terug ging naar London afgesproken en het klikte weer heel goed.
Het weekend daarop zou zij met wat vriendinnen naar Parijs gaan, maar ergens die zondag dat we afscheid namen besloot ze om dat niet te doen (ondanks dat ze al betaald had) en boekte ze een easyjet ticket naar Amsterdam. Ze heeft toen 5 dagen bij mij gelogeerd en ik moet zeggen dat waren de mooiste 5 dagen van mijn (korte) leven. Vijf dagen duren kort en zeker als je net verliefd bent is het afscheid verschikkelijk. Maar zij moest terug naar London en niet lang daarna terug naar Michigan. Sindsdien zijn er honderden (nee duizenden) euro's en dollars uitgeven.
In november ben ik voor het eerst naar de VS gereisd. Op dag 1 heb ik gelijk al een groot deel van de familie van haar moeders kant ontmoet (30 mensen, toch wel overdonderend!), de dag daarna haar vader (haar ouders zijn gescheiden). Een weekje is zo voorbij, maar gelukkig zou zij een maand later 3 weken naar NL komen voor kerst en nieuwjaar.
Vlak voor nieuwjaar is Jessica (laat ik gelijk haar naam maar eens noemen) dan toch naar parijs geweest, maar deze keer met mij. 3 dagen in de stad van de romantiek
Daarna heb ik nog even 'wraak' genomen en heb haar meegesleept naar Duitsland om de familie van mijn moeders kant te ontmoeten.In begin maart is ze wederom een weekje hierheen gekomen, vanwege mijn verjaardag en in april ben ik weer een weekje daarheen geweest.
Op 23 juni vertrek ik voor twee maanden naar de VS
En uiteindelijk is het de bedoeling dat ik na mijn studie naar de VS emigreer (zij wil toch graag in de VS blijven, en ik heb zelf geen enorme binding met NL qua het er wonen).Dit is zo in het kort mijn verhaal
Confidence: the feeling you experience before you fully understand the situation.
Clint's Thoughts
Clint's Thoughts
